บทที่ 340 วัยเยาว์แห่งมิตรสหาย

นั่งคุยกับรูมเมตทั้งสามคนในหอพักอยู่นาน เฉินจิ่งก็แน่ใจแล้วว่าทั้งสามคนต้องมีเรื่องอยากให้เขาช่วยอย่างแน่นอน

ทว่าเวลานี้ยังไม่มีใครกล้าเอ่ยปากออกมา เพราะอย่างไรเสียก็ยังไม่ก้าวเข้าสู่สังคม การพูดจาทำการใดจึงยังคงแฝงความไร้เดียงสาอยู่บ้าง

พูดให้ตรงไปตรงมาก็คือ ยังหน้าบางกันอยู่นั่นเอง