บทที่ 492 สองมาตรฐาน

หัวท่าวเห็นเสิ่นซิวเหวินยกป้ายเสนอราคาแล้วก็บ่นเสียดายออกมา เหตุผลนั้นแสนง่ายดาย หลังจากรู้ว่าของล้ำค่าชิ้นเอกที่บริษัทซินซื่อจี้จะนำมาประมูลคือป้ายหยกหลิวซิ่ว เขาก็เกิดความสนใจอยู่ไม่น้อย

พูดอีกอย่างก็คือ ต่อให้เฉินจิ่งไม่ได้มาบอกล่วงหน้า หัวท่าวก็คิดจะประมูลป้ายหยกหลิวซิ่วอยู่แล้ว ยิ่งมีเรื่องของเฉินจิ่งเข้ามาเกี่ยว หากเขาประมูลได้ก็เท่ากับเฉินจิ่งต้องติดหนี้บุญคุณเขาเล็กๆ น้อยๆ นับว่าเป็นเรื่องที่วินวินทั้งสองฝ่ายอย่างแท้จริง

ทว่าตอนนี้เสิ่นซิวเหวินออกโรงแล้ว หัวท่าวจึงหมดกะจิตกะใจจะแข่งประมูลต่อ ย่อมต้องบ่นเสียดายออกมาเป็นธรรมดา