บทที่ 504 เกรงจะเสียเปล่าวิชาที่ร่ำเรียนมา

จงเซียวดูออกทันทีว่าเฉินจิ่งกับข่งเสวี่ยต้องมีธุระกับเธอแน่ๆ จึงถามออกมาตรงๆ

เมื่อได้ยินดังนั้น ทั้งสองก็สบตากันโดยไม่ได้แปลกใจอะไร ด้วยประสบการณ์และความเฉลียวฉลาดของจงเซียว ถ้าดูไม่ออกสิถึงจะแปลก

เฉินจิ่งจึงตอบว่า "ครับ มีธุระอยู่นิดหน่อย" เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง มองจงเซียวด้วยใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนยิ้ม ก่อนจะถามว่า "พี่จง ตอนนี้พอใจกับงานที่ร้านกล่องสุ่มไหมครับ"