บทที่ 51 พี่สาวคนสวยช่างดีต่อใจเหลือเกิน

ในเมื่อห้องไม่จำเป็นต้องช่วยเก็บกวาด ข่งเสวี่ยจึงใช้ช่วงเวลาที่เฉินจิ่งกำลังอาบน้ำ หยิบมือถือขึ้นมากดจองร้านอาหารรวมถึงตั๋วหนังไว้เรียบร้อย

จังหวะนั้นเอง เสิ่นจิ้งก็ส่งข้อความมาหาเธอพอดี

“เสวี่ยเอ๋อร์ เลิกงานหรือยังจ๊ะ วันนี้ว่างไหม ไปดูหนังด้วยกันหน่อยสิ”

ข้อความนี้ข่งเสวี่ยยังไม่ทันได้ตอบ เสิ่นจิ้งก็ส่งตามมาอีกประโยคทันที

“ได้ยินมาว่าช่วงนี้มีหนังนักสืบเข้าใหม่เรื่องหนึ่ง กระแสค่อนข้างดีเลยนะ ไปดูเรื่องนั้นกันเถอะ” ดูเหมือนเธอจะมั่นใจว่าข่งเสวี่ยไม่มีทางปฏิเสธแน่ ถึงได้ข้ามขั้นไปคุยเรื่องจะดูเรื่องอะไรแล้ว

ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติ สาวสวยวัยทำงานที่ยังโสดสนิทสองคนนี้ เวลาจะไปดูหนังหรือไปเที่ยวไหน ปกติก็มักจะไปด้วยกันตลอดอยู่แล้ว

ข่งเสวี่ยหัวเราะเบาๆ แล้วพิมพ์ตอบไปว่า “วันนี้ฉันไม่ว่างน่ะสิ”

เสิ่นจิ้งตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว “อ้าวเหรอ งั้นก็ได้ ไว้วันหยุดสุดสัปดาห์ค่อยไปละกัน ถือโอกาสไปฝากท้องมื้อเย็นที่บ้านเธอด้วย แล้วชวนเสี่ยวเฉินไปด้วยนะ” เธอยังไม่ลืมที่จะช่วยเปิดทางให้เฉินจิ่ง

แต่เสิ่นจิ้งคงนึกไม่ถึงเลยว่า สำหรับความสัมพันธ์ระหว่างเฉินจิ่งกับข่งเสวี่ยในตอนนี้ แม่สื่ออย่างเธอแทบไม่จำเป็นต้องออกแรงช่วยแล้ว ช่วงนี้เสิ่นจิ้งค่อนข้างยุ่งกับงาน เลยยังไม่รู้ความคืบหน้าเท่าไร

พอเห็นเสิ่นจิ้งพูดถึงเฉินจิ่ง ข่งเสวี่ยก็ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพิมพ์ตอบไปว่า “กินข้าวน่ะได้นะ แต่หนังคงไม่ต้องไปดูแล้วล่ะ ความจริงคืนนี้ฉันก็กำลังจะไปดูอยู่เนี่ย”

“!!!!”

เสิ่นจิ้งส่งเครื่องหมายอัศเจรีย์มารัวเป็นชุด แล้วคงรู้สึกว่ายังไม่สะใจพอที่จะสื่ออารมณ์ จึงส่งสติกเกอร์หน้าตาตกใจสุดขีดตามมาอีกรูป

“เสวี่ยเอ๋อร์ นี่มันยังไงกันแน่ยะ เธอทิ้งมิตรภาพเพื่อนสาว แล้วแอบไปดูหนังกับคนอื่นเนี่ยนะ?” ในเมื่อข่งเสวี่ยปฏิเสธเธอ ก็คงเป็นไปไม่ได้ที่จะไปดูหนังคนเดียวแน่ๆ

ข่งเสวี่ยเม้มริมฝีปาก รู้สึกเขินอายอยู่บ้างเมื่ออยู่ต่อหน้าเพื่อนสนิท เธอเรียบเรียงคำพูดครู่หนึ่งจึงพิมพ์ตอบ “ใครทิ้งมิตรภาพกันล่ะ ฉันนัดกับเสี่ยวเฉินไว้ก่อนแล้ว ไว้คราวหน้ามีโอกาสพวกเราค่อยไปดูเรื่องอื่นด้วยกันนะ”

“!!!!!” สิ่งที่เสิ่นจิ้งตอบกลับมาคือเครื่องหมายอัศเจรีย์ที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ พร้อมกับสติกเกอร์ตกใจอีกหลายรูป

จากนั้น เสิ่นจิ้งก็ส่งข้อความเสียงมาโดยตรง เห็นได้ชัดว่าแค่พิมพ์คงไม่ทันใจพอจะระบายความช็อกในตอนนี้

เมื่อเห็นดังนั้น ข่งเสวี่ยก็หันไปมองทางห้องน้ำ พอแน่ใจว่าเฉินจิ่งยังไม่ออกมา จึงลดเสียงมือถือลงเล็กน้อยแล้วกดฟัง

“เสวี่ยเอ๋อร์นะเสวี่ยเอ๋อร์ แม่คนกลืนน้ำลายตัวเอง! จำได้ว่าก่อนหน้านี้มีคนเคยพูดว่า 'ฉันกับเสี่ยวเฉินอายุห่างกันเกินไป ฉันไม่คิดเรื่องพวกนั้นหรอก' ใครกันนะที่พูดแบบนี้ คงไม่ใช่เธอหรอกใช่ไหมจ๊ะ เสวี่ยเอ๋อร์?”

คำพูดนี้ทำเอาข่งเสวี่ยหน้าแดงระเรื่อขึ้นมา เธอพิมพ์ตอบกลับไปว่า “กลืนน้ำลายตัวเองแล้วมันทำไมล่ะ ทีเมื่อก่อนเธอยังบอกเองไม่ใช่เหรอว่าเสี่ยวเฉินเป็นคนดีมาก ฉันอยากให้โอกาสตัวเองบ้างไม่ได้หรือไง”

“ได้สิ ได้อยู่แล้ว จริงๆ มันก็เป็นเรื่องดีนี่นา แต่ว่าเธอไปเปลี่ยนใจตอนไหนเนี่ย แล้วตกลงเป็นแฟนกันหรือยังล่ะ” เสิ่นจิ้งส่งข้อความเสียงกลับมาอีก คราวนี้น้ำเสียงไม่ได้ล้อเลียนแล้ว แต่แฝงความยินดีและตื่นเต้นถามกลับมาแทน

ข่งเสวี่ยกำลังคิดจะเล่าจุดเปลี่ยนความรู้สึกทั้งหมดให้เพื่อนสนิทฟัง แต่เฉินจิ่งก็อาบน้ำเสร็จและเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี เธอจึงทำได้เพียงพิมพ์ตอบไปว่า “ไว้ค่อยคุยกันนะ รอวันหยุดเธอมาที่บ้านฉันก่อนแล้วค่อยเล่าให้ฟัง ฉันต้องออกเดินทางแล้ว”

ที่บริษัทประมูลซินซื่อจี้ ภายในห้องทำงานของเสิ่นจิ้ง เธอมองข้อความของข่งเสวี่ยบนหน้าจอมือถือแล้วหัวเราะพลางบ่นอุบ “แค่นี้ก็ไม่เล่าต่อแล้วเหรอ มีผู้ชายแล้วลืมเพื่อนจริงๆ เลย”

หยุดไปนิด เสิ่นจิ้งก็อดหัวเราะคิกคักออกมาไม่ได้ แล้วพึมพำต่อ “ถึงฉันจะคิดมาตลอดว่าเสี่ยวเฉินมีลุ้นก็เถอะ แต่ก็ไม่นึกเลยว่าจะลงมือได้เร็วขนาดนี้ ยัยเสวี่ยเอ๋อร์ก็นะ ทำไมถึงได้ใจอ่อนเร็วขนาดนี้กัน”

“ไหนบอกว่าอายุห่างกันเกินไปไงล่ะ ฉันว่าสงสัยจะโดนหญ้าอ่อนขโมยหัวใจไปเรียบร้อยแล้วมั้งเนี่ย ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย” ประโยคนี้เสิ่นจิ้งย่อมพูดล้อเล่น ความจริงแล้วเธอดีใจมากที่เห็นเฉินจิ่งกับข่งเสวี่ยได้ลงเอยกัน

ไม่อย่างนั้น เธอจะเสนอตัวเป็นแม่สื่อไปทำไมกันล่ะ

…

หลังจากเฉินจิ่งอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองคนก็นั่งรถของข่งเสวี่ยออกเดินทางไปด้วยกัน

ร้านอาหารและโรงภาพยนตร์ที่ข่งเสวี่ยจองไว้อยู่ที่ศูนย์การค้าแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากแถวนั้น ระดับค่อนข้างดี และปกติก็คึกคักไม่น้อย นับเป็นตัวเลือกที่ยอดเยี่ยมทั้งสำหรับการหาของกินและเดินเล่นพักผ่อน

แต่พอเฉินจิ่งรู้ว่าข่งเสวี่ยจัดการจองทั้งร้านอาหารและตั๋วหนังไว้เรียบร้อยแล้ว ในใจก็อดทึ่งไม่ได้ มีแต่พี่สาววัยทำงานที่มีวุฒิภาวะเท่านั้นแหละที่จะลงมือจัดการเรื่องพวกนี้ให้อย่างกระตือรือร้น

ไม่นาน ทั้งคู่ก็เดินทางมาถึงจุดหมาย หลังจากจอดรถเสร็จ เวลาก็เกือบจะถึงมื้อเย็นพอดี

ข่งเสวี่ยเอ่ยขึ้น “เสี่ยวเฉิน พวกเราไปกินข้าวก่อนนะ แล้วค่อยเดินเล่นแถวนี้สักพัก พอดูเวลาใกล้ถึงรอบหนังฉายค่อยเข้าไปดู นายคิดว่ายังไง?”

จัดการวางแผนไว้อย่างลงตัวขนาดนี้ เฉินจิ่งจะมีข้อโต้แย้งอะไรได้ ย่อมต้องพยักหน้ายิ้มรับอยู่แล้ว

และนี่ก็เป็นเพราะเขายังเป็นมือใหม่ด้านความรัก ไม่เคยคบหากับผู้หญิงวัยเดียวกันมาก่อน จึงไม่เคยสัมผัสเลยว่า ความรู้สึกเวลาได้มาเดตกับข่งเสวี่ยแบบนี้ มันช่างสบายใจสำหรับผู้ชายมากแค่ไหน

เดตแบบนี้ ถ้าลองเปลี่ยนเป็นผู้หญิงอายุน้อยที่เรื่องมากสักหน่อย แค่ขั้นตอนเลือกร้านอาหารก็คงกินเวลาไปครึ่งชั่วโมงแล้ว เดี๋ยวนี่ก็เผ็ดไป เดี๋ยวนั่นก็จืดไป ที่สำคัญพอให้เธอเป็นคนเลือกเอง เธอก็ดันตอบกลับมาว่า “แล้วแต่นายเลย ฉันกินอะไรก็ได้”

โดยทั่วไปแล้วเวลาคู่รักยุคนี้ไปเดตกินข้าวด้วยกัน โดยเฉพาะเดตช่วงแรกๆ มักเน้นเรื่องบรรยากาศและรสนิยม ชอบไปร้านอาหารฝรั่ง ร้านบรรยากาศโรแมนติกสำหรับคู่รัก หรือพวกร้านดังในกระแสกัน

แต่พี่สาวที่มีวุฒิภาวะอย่างข่งเสวี่ยย่อมไม่สนใจสิ่งปรุงแต่งฉาบฉวยเหล่านั้น ร้านที่เธอจองไว้เป็นร้านอาหารจีน แม้ระดับและราคาจะไม่ใช่ถูกๆ แต่รสชาติอาหารยอดเยี่ยมมาก และการบริการก็ดีเลิศเช่นกัน

รสชาติอร่อย บริการประทับใจ นี่สิถึงจะเป็นวิธีเลือกร้านอาหารสำหรับการออกมากินข้าวนอกบ้านที่ถูกต้อง

ระหว่างมื้อ ทั้งคู่พูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อย หัวข้อสนทนามีตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ ส่วนใหญ่เฉินจิ่งเป็นคนเปิดประเด็น และข่งเสวี่ยก็คอยรับมุกพูดคุยตามน้ำไปกับเขา

อีกทั้งไม่ว่าเรื่องที่เฉินจิ่งคุยนั้น ข่งเสวี่ยจะสนใจหรือไม่ ชอบหรือไม่ชอบ เธอก็ไม่เคยขัดจังหวะ อย่างมากที่สุดหากเป็นเรื่องที่ไม่ถนัด เธอก็เพียงแค่พูดน้อยลงหน่อย แต่ก็ยังคงตั้งใจฟังสิ่งที่เขาเล่าเสมอ

ช่วงแรกเฉินจิ่งยังไม่ทันสังเกตเห็นจุดนี้ แต่พอรับรู้ได้แล้ว ในใจเขาก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาอย่างจริงใจ “การมีแฟนเป็นพี่สาวนี่มันดีจริงๆ เลยโว้ย!”

มิน่าล่ะ จ้าวเจิ้งที่มีประสบการณ์ความรักต่างวัยแบบกินเด็กมาก่อน ถึงได้บอกว่าการคบกับพี่สาวนั้น เวลาอยู่ด้วยกันมันจะผ่อนคลายและสบายใจสุดๆ

ตอนนี้เฉินจิ่งเริ่มเข้าใจถึงความรู้สึกที่แสนผ่อนคลายและสบายใจอย่างแท้จริงนี้แล้ว

พอกินเสร็จ เฉินจิ่งตั้งใจจะควักเงินจ่ายค่าอาหาร แต่ข่งเสวี่ยกลับค้อนตาใส่เขาเบาๆ “ตกลงกันแล้วไงจ๊ะว่ามื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง”

ทว่าพอพูดจบ ข่งเสวี่ยก็ดูเหมือนจะกลัวว่าเฉินจิ่งจะเก็บไปคิดมาก เพราะผู้ชายหลายคนมีศักดิ์ศรีในเรื่องนี้ และคิดว่าการไปกินข้าวกับผู้หญิง ฝ่ายชายควรเป็นคนจ่ายเงิน

เธอจึงเอ่ยเสริมขึ้นมาอีกประโยค “อืม คราวหน้าเธอค่อยเลี้ยงฉันคืนแล้วกันนะ ความจริงใครจะจ่ายมันก็เหมือนกันนั่นแหละ ใช่ไหมล่ะ”

แล้วเฉินจิ่งจะพูดอะไรได้อีกล่ะ ทำได้เพียงแค่กู่ร้องชื่นชมอยู่ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า “มีแฟนเป็นพี่สาวนี่มันดีที่สุดในโลกเลยโว้ย!”