บทที่ 52 ความสุขุมและพลังแห่งวัยเยาว์

หลังมื้ออาหาร เฉินจิ่งกับข่งเสวี่ยก็เดินเล่นเรื่อยเปื่อยอยู่ในศูนย์การค้าแห่งนี้

เดินไปได้สักพัก เฉินจิ่งนึกขึ้นได้ว่าตอนเลือกเสื้อผ้าเมื่อครู่ ตัวเองแทบไม่มีเสื้อผ้าดีๆ ใส่เลย จิตใจพลันไหววูบ จึงเอ่ยปากขึ้นตรงๆ “พี่เสวี่ยครับ ผมอยากซื้อเสื้อผ้าสักสองสามชุด พี่ช่วยเลือกให้หน่อยได้ไหมครับ”

ผู้ชายน่ะ ส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีเซนส์เรื่องเลือกเสื้อผ้าอยู่แล้ว อย่างน้อยเฉินจิ่งก็เป็นหนึ่งในนั้น เกณฑ์การเลือกเสื้อผ้าของเขามีข้อเดียว ขอแค่ใส่พอดีตัวเป็นใช้ได้

ตอนนี้ได้มาเดินห้างกับข่งเสวี่ย เฉินจิ่งย่อมอยากให้เธอช่วยเป็นที่ปรึกษาและเลือกให้ เพราะดูจากการแต่งตัวของข่งเสวี่ยก็รู้แล้วว่าเธอมีรสนิยมดีมาก

“ได้สิ เธออยากได้แนวไหนล่ะ” ข่งเสวี่ยพยักหน้า เอียงคอเหลือบมองเฉินจิ่งที่เดินอยู่ข้างๆ ไม่ไกล

ต้องยอมรับว่า ทั้งสองคนยังไม่ได้ตกลงคบหากัน แม้จะเดินเคียงข้างกัน แต่ก็ยังเว้นระยะห่างไว้นิดหน่อย

เฉินจิ่งได้ยินก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “เอาที่ดูเป็นผู้ใหญ่หน่อยครับ” ที่เขาพูดแบบนี้ย่อมมีเจตนาแอบแฝง ก็ข่งเสวี่ยคิดว่าเขาเด็กเกินไปไม่ใช่หรือ ในเมื่อเรื่องอายุเปลี่ยนไม่ได้ งั้นก็แต่งตัวให้ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นหน่อยแล้วกัน

ข่งเสวี่ยฉลาดจะตาย ได้ยินคำนี้ก็รู้ทันทีว่าในใจเฉินจิ่งคิดอะไรอยู่ ดวงตาแสนสวยคู่นั้นทอประกายขบขัน ริมฝีปากสีแดงระเรื่อเอื้อนเอ่ย “ทำไมต้องเอาแนวผู้ใหญ่ล่ะ เธอเพิ่งจะยี่สิบต้นๆ เอง ควรแต่งตัวให้ดูสดใสมีชีวิตชีวาสิถึงจะถูก”

คำพูดนี้ทำเอาเฉินจิ่งถึงกับมึนไปนิด นี่มันสถานการณ์แบบไหนกัน หรือว่าข่งเสวี่ยไม่ติดใจเรื่องช่องว่างระหว่างวัยของทั้งสองคนแล้วจริงๆ?

พอลองคิดดู ก็มีความเป็นไปได้จริงๆ นั่นแหละ ข่งเสวี่ยเป็นฝ่ายชวนเขามาเดตเองเลยนี่นา

พอคิดได้เช่นนี้ ในใจเฉินจิ่งก็ยิ่งยินดีขึ้นไปอีก แต่สีหน้ายังคงพูดออกไปว่า “หลักๆ คือเรื่องงานจำเป็นต้องดูภูมิฐานหน่อยครับ ถ้าดูเด็กเกินไปจะพลอยทำให้คนอื่นสบประมาทเอาได้ง่ายๆ”

คำพูดนี้ก็ไม่ผิด วงการไหนๆ ก็เน้นเรื่องชั่วโมงบินทั้งนั้น ผู้คนมักจะเชื่อถือคนที่มีอายุมากกว่า โดยเฉพาะอาชีพอย่างหมอหรือครูจะยิ่งเห็นได้ชัดเจนที่สุด

ไม่ใช่ยังมีคำโบราณพูดไว้หรอกหรือ สิ้นกลิ่นน้ำนมเมื่อไหร่ค่อยว่ากัน ทำงานทำการถึงจะน่าเชื่อถือ จากคำนี้ก็เห็นได้ชัดว่าความเยาว์วัยเป็นข้อได้เปรียบ แต่ก็เป็นข้อเสียเปรียบเช่นกัน

ข่งเสวี่ยได้ยินจึงพูดขึ้นว่า “ก็จริงนะ แต่เวลาทำงานใส่ให้ดูภูมิฐานก็พอ ในชีวิตประจำวันไม่เห็นจำเป็นต้องทำแบบนั้นเลย เอาเป็นว่าซื้อแนวภูมิฐานสักสองสามชุด แล้วก็แนวสดใสอีกสักสองสามชุด ดีไหม”

“เอาแบบนั้นก็ได้ครับ” นี่เป็นวิธีประนีประนอม เฉินจิ่งย่อมตอบตกลง

จากนั้น ข่งเสวี่ยก็พาเฉินจิ่งเดินตรงไปยังโซนเสื้อผ้าบุรุษ ทว่าขณะเดินก็เอ่ยเตือนเบาๆ “เสี่ยวเฉิน เสื้อผ้าที่นี่ค่อนข้างแพงอยู่นะ ปกติฉันเองก็ไม่ค่อยได้มาซื้อเสื้อผ้าในศูนย์การค้าใหญ่ๆ แบบนี้หรอก”

คำพูดของเธอดูเหมือนพูดลอยๆ แต่จริงๆ แล้วกำลังเตือนเฉินจิ่งอย่างอ้อมๆ เธอไม่ได้รู้สถานะทางการเงินของเฉินจิ่งมากนัก คราวก่อนแม้จะเห็นกับตาว่าเขาช้อนของดีได้ลูกปัดเฉาจูทัวร์มาลีน แต่ของชิ้นนั้นก็มีมูลค่าแค่ไม่กี่หมื่นหยวนเท่านั้น

ส่วนเสื้อผ้าในศูนย์การค้าขนาดใหญ่แบบนี้ แบรนด์ที่เข้ามาเปิดร้านได้ล้วนเป็นระดับกลางถึงบนเป็นอย่างน้อย ซื้อเสื้อผ้าไม่กี่ชุด รวมแล้วก็ต้องมีเหยียบหมื่นหยวน

ข่งเสวี่ยกลัวว่าเฉินจิ่งจะรับภาระไม่ไหว เธอถึงได้พูดแบบนั้น

ทว่าข่งเสวี่ยก็กลัวเฉินจิ่งจะเข้าใจผิดคิดว่าเธอดูกถูกเขา ท้ายประโยคจึงเสริมไปด้วยว่าปกติเธอก็ไม่ค่อยได้มาซื้อเสื้อผ้าในสถานที่แบบนี้เช่นกัน

เฉินจิ่งได้ยินก็ยิ้มขำ พลางเหลือบมองเสื้อผ้าบนตัวข่งเสวี่ย แม้เขาจะไม่ค่อยรู้เรื่องแบรนด์เสื้อผ้าผู้หญิงเท่าไร แต่วงการนี้แบรนด์ที่ดังมากๆ เขาก็ยังพอรู้จักอยู่บ้าง

เสื้อโค้ตกันลมที่ข่งเสวี่ยใส่อยู่เห็นได้ชัดว่าเป็นของเบอร์เบอร์รี เสื้อตัวนี้อย่างน้อยก็ต้องหลักหมื่นหยวนขึ้นไป ส่วนเสื้อตัวในกับกางเกงแม้เฉินจิ่งจะไม่รู้จัก แต่ประเมินดูแล้วก็คงไม่ธรรมดาเหมือนกัน

นี่เรียกว่าปกติไม่ค่อยได้มาซื้อเสื้อผ้าในศูนย์การค้าใหญ่แบบนี้เหรอ ที่ว่าไม่ค่อยได้มา คงหมายถึงปกติไม่ค่อยมีเวลามาช้อปปิ้งมากกว่ามั้ง

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร คำพูดเหล่านี้ของข่งเสวี่ยก็แสดงออกถึงความใส่ใจและเข้าอกเข้าใจผู้อื่นได้อย่างไร้ที่ติจริงๆ ทั้งคำนึงถึงสถานะทางการเงินของเขา แถมยังช่วยรักษาหน้าเขาไว้อีกด้วย

ด้วยเหตุนี้ เฉินจิ่งจึงรู้สึกว่าตัวเองหลงรักข่งเสวี่ยเข้าเต็มเปาแล้วจริงๆ เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า “ไม่เป็นไรหรอกครับพี่เสวี่ย ช่วงนี้ผมยังช้อนของเก่าชิ้นอื่นได้อีก ได้เงินมาไม่น้อยเลยครับ”

ข่งเสวี่ยได้ยินก็พยักหน้ารับ และไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก

ไม่นานทั้งสองคนก็มาถึงร้านแฟลกชิปสโตร์ของแบรนด์เสื้อผ้าบุรุษระดับกลางค่อนไปทางบนร้านหนึ่ง พนักงานขายสาวเห็นทั้งคู่ก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้นทันที

สายตาของพนักงานขายพวกนี้เฉียบคมจะตาย ลูกค้ามีกำลังซื้อหรือไม่ แค่มองปราดเดียวก็รู้เรื่องแล้ว เรื่องของเฉินจิ่งพักไว้ก่อน ลำพังแค่การแต่งตัวและบุคลิกของข่งเสวี่ย ก็เป็นสาวสังคมชนชั้นนำตัวแม่ชัดๆ

“สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย คุณผู้หญิง” พนักงานสาวเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะถามไถ่อย่างกระตือรือร้นว่าทั้งสองต้องการเสื้อผ้าสไตล์ไหน

ข่งเสวี่ยบอกความต้องการออกไปอย่างนุ่มนวลและสง่างาม พนักงานสาวมองเฉินจิ่งแวบหนึ่ง แล้วจึงพาทั้งสองคนเดินเลือกชมภายในร้าน

ไม่นานนัก ข่งเสวี่ยก็หยิบเสื้อโค้ตตัวสั้นสีเข้มทรงภูมิฐานขึ้นมาตัวหนึ่ง ลองทาบลงบนตัวเฉินจิ่งแล้วพูดว่า “เสี่ยวเฉิน เธอลองตัวนี้ดูสิ”

เฉินจิ่งย่อมไม่มีความเห็นอยู่แล้ว ก็บอกแล้วนี่นาว่าจะให้ข่งเสวี่ยช่วยเลือกให้ งั้นหน้าที่ของเขาก็แค่เป็นหุ่นลองเสื้อที่ดีก็พอ

ต้องยอมรับเลยว่า สายตาและรสนิยมของข่งเสวี่ยนั้นยอดเยี่ยมไร้ที่ติ เสื้อผ้าแนวภูมิฐานที่เธอช่วยเลือกให้เฉินจิ่งทีละชุดล้วนดูดีมาก ทั้งยังเข้ากับรูปร่างและบุคลิกของเฉินจิ่งที่สุด

ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง พอเฉินจิ่งเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าที่ข่งเสวี่ยเลือกให้ ทั้งร่างก็ดูหล่อเหลาขึ้นมาอีกหลายส่วน จนพนักงานสาวข้างๆ ยังเอ่ยปากชมไม่หยุด “คุณผู้ชายใส่แล้วดูดีไม่แพ้ดาราชายหลายๆ คนเลยนะคะ”

ข่งเสวี่ยได้ยิน ดวงตาคู่สวยก็เผยรอยยิ้มพราย ราวกับจะมีความภาคภูมิใจเจืออยู่จางๆ

พอเลือกเสื้อผ้าแนวผู้ใหญ่ได้ครบชุดแล้ว ข่งเสวี่ยก็ช่วยเลือกเสื้อผ้าแนวสดใสมีพลังให้เฉินจิ่งต่อ โชคดีที่แบรนด์เสื้อผ้าบุรุษร้านนี้ไม่ได้วางกลุ่มเป้าหมายไว้แค่วัยเดียว เสื้อผ้าจึงครอบคลุมแทบทุกช่วงวัย

พอเฉินจิ่งเปลี่ยนเป็นชุดแนวสดใสเสร็จ เขาก็มองตัวเองในกระจกเงา สีหน้าบนใบหน้าอันหล่อเหลาอดไม่ได้ที่จะดูแปลกพิกลไปเล็กน้อย เพราะชุดที่ข่งเสวี่ยเลือกให้นี้ มันดูเป็นวัยรุ่นสดใสเกินไปหน่อย

ตัวเฉินจิ่งเองก็อายุน้อยอยู่แล้ว แถมหน้าตายังดูอ่อนเยาว์มาก พอใส่ชุดที่ดูวัยรุ่นกระฉับกระเฉงขนาดนี้ ออร่าความเป็นเด็กหนุ่มก็พุ่งกระฉูดออกมาจนล้น

บอกว่าเป็นเด็กเพิ่งจบมัธยมปลาย เป็นนักศึกษาปีหนึ่งอายุสิบแปดสิบเก้าก็มีคนเชื่อ

พนักงานสาวข้างๆ ถึงกับยืนอึ้ง ตาค้างสลับมองระหว่างเฉินจิ่งกับข่งเสวี่ย ในใจแอบคิด ‘คุณพระช่วย นี่มันอะไรกันเนี่ย คงไม่ใช่เศรษฐินีสาวมาเปย์เด็กหนุ่มหรอกนะ’

คิดไปคิดมา เธอก็เพ่งมองเฉินจิ่งอีกสองทีด้วยความอิจฉา ‘เฮ้อ มีเงินนี่มันดีจริงๆ เลย ฉันเองก็อยากได้เด็กหนุ่มหล่อๆ แบบนี้บ้างจัง’

ทางด้านนี้ เฉินจิ่งจึงเอ่ยปากถาม “พี่เสวี่ยครับ ชุดพวกนี้มันดูเด็กเกินไปหน่อยไหมครับ”

ข่งเสวี่ยเอียงคอเล็กน้อยมองเขาอยู่ก่อนแล้ว แววตาที่ทอดมองมาเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้มหวาน “ฉันว่าดูดีมากเลยนะ เอาไม่กี่ชุดนี้แหละ ดีไหมจ๊ะ” ดูเหมือนเธอจะค่อนข้างชอบสไตล์การแต่งตัวที่ดูสดใสเปี่ยมพลังวัยรุ่นแบบนี้ของเฉินจิ่งไม่น้อย

เฉินจิ่งได้ยินดังนั้นก็ลังเลอยู่ชั่วครู่ ความจริงแล้วชุดพวกนี้นอกจากจะดูเด็กและมีชีวิตชีวาเกินไปหน่อย มันก็ดูดีมากจริงๆ นั่นแหละ อย่างน้อยถ้าให้เขาเลือกเอง ก็คงไม่มีทางจับคู่เสื้อผ้าออกมาได้ดูดีขนาดนี้แน่ อีกทั้งข่งเสวี่ยดูเหมือนจะชอบมากด้วย เขาจึงตอบตกลงไป “งั้นก็ตามนี้ครับ”