บทที่ 53 เทวรูปกวนอูสำริดกะไหล่ทอง สมัยราชวงศ์หมิง รัชศกหย่งเล่อ

เสื้อผ้าหลายชุดที่ซื้อมานั้นราคาไม่เบาเลย อย่างน้อยก็สำหรับค่านิยมการใช้จ่ายของเฉินจิ่งที่ยังปรับจูนไม่ทันในตอนนี้

รวมยอดทั้งหมดเก้าพันหกร้อยหยวน นี่ขนาดลดราคาแล้วด้วยซ้ำ

พนักงานสาวจัดแจงบรรจุเสื้อผ้าลงถุงเรียบร้อย ถุงเล็กถุงใหญ่ไม่น้อยทีเดียว ข่งเสวี่ยเห็นดังนั้นก็ยื่นมือไปช่วยถือสองสามถุง จากนั้นทั้งสองก็เดินออกจากร้าน

พนักงานสาวมองตามแผ่นหลังของคนทั้งคู่ พลางพึมพำกับตัวเองด้วยความแปลกใจ "ฝ่ายชายเป็นคนจ่ายเงินเองนี่ ไม่เห็นเหมือนโดนเลี้ยงตรงไหน หรือจะเป็นพี่น้องกันนะ?"

ก่อนจะส่ายหน้าทันควัน "ไม่ใช่สิ ดูยังไงก็ไม่เหมือนพี่น้อง"

เพราะรูปแบบการอยู่ด้วยกันของพี่น้องไม่มีทางเป็นแบบเฉินจิ่งกับข่งเสวี่ยแน่ๆ

ทางด้านนี้ ข่งเสวี่ยเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็พลันหัวเราะเบาๆ "เสี่ยวเฉิน สายตาของพนักงานเมื่อกี้เธอเห็นไหม ดูแปลกๆ อยู่นะ"

เฉินจิ่งย่อมเห็นอยู่แล้ว จึงขำออกมาเช่นกัน "ครับ หรือว่าเขาจะคิดว่าผมเป็นแฟนเด็กที่พี่เสวี่ยเลี้ยงไว้หรือเปล่า"

"ฮ่าๆ ดูไปแล้วก็เหมือนอยู่นะ" ข่งเสวี่ยหัวเราะอย่างมีความสุข

เห็นเธอเป็นเช่นนี้ เฉินจิ่งกลับรู้สึกสุขใจยิ่งกว่า เพราะการที่สามารถหยิบยกเรื่องนี้มาล้อเล่นได้อย่างสบายใจ ย่อมแสดงว่าตอนนี้เธอไม่สนใจเรื่องช่องว่างระหว่างวัยของทั้งสองคนอีกต่อไปแล้วจริงๆ

เมื่อซื้อเสื้อผ้าเสร็จ เวลาก็ไล่เลี่ยกันพอดี ทั้งสองจึงพูดคุยหยอกล้อพลางเดินตรงไปยังโรงภาพยนตร์ที่ตั้งอยู่ชั้นบนสุดของศูนย์การค้า ซื้อป๊อปคอร์นกับเครื่องดื่มเสร็จ หนังก็ใกล้จะเริ่มฉายแล้ว

ที่นั่งที่ข่งเสวี่ยจองไว้อยู่ตรงกลาง ไม่ใกล้ไม่ไกลกำลังพอดี

คนที่มาดูหนังรอบค่ำส่วนใหญ่เป็นคู่รัก นั่งกันเป็นคู่ๆ บรรยากาศรอบข้างราวกับอบอวลไปด้วยรสหวานอมเปรี้ยวของความรัก

เฉินจิ่งกวาดสายตามองซ้ายขวา เห็นคู่รักรอบข้างต่างอิงแอบแนบชิดกันอย่างหวานชื่น ในใจก็นึกอิจฉาและหวั่นไหวอยู่บ้าง เขาแอบเหลือบมองมือหยกขาวเนียนน่ามองของข่งเสวี่ยที่วางราบบนหน้าตัก

ข่งเสวี่ยดูเหมือนจะตั้งใจมองจอภาพยนตร์อย่างจดจ่อ เพียงแต่ริมฝีปากสวยคู่นั้นเม้มเข้าหากันเล็กน้อย

สุดท้ายเฉินจิ่งก็ยังไม่กล้าคว้ามือข่งเสวี่ยตรงๆ สำหรับมือใหม่หัดรักอย่างเขา การจะรู้สึกประหม่าตื่นเต้นบ้างก็เป็นเรื่องปกติ อีกทั้งนี่เพิ่งจะเป็นเดตแรก เขาจึงกลัวว่าจะดูบุ่มบ่ามเกินไป

ทว่าหนังเรื่องนี้สนุกมากจริงๆ ทั้งยังเป็นแนวสืบสวนสอบสวน เนื้อเรื่องกระชับ ชวนลุ้นระทึกจนถึงขีดสุด ไม่นานเฉินจิ่งกับข่งเสวี่ยก็ดูจนเพลิน แม้แต่คู่รักคู่อื่นข้างๆ ก็ลืมสวีตหวานแหววไปชั่วขณะ แล้วหันมาจดจ่อกับหนังอย่างตั้งอกตั้งใจ

ผ่านไปเกือบสองชั่วโมง หนังจึงจบลง

ตอนที่เฉินจิ่งกับข่งเสวี่ยเดินออกจากโรงภาพยนตร์ ทั้งสองยังคงคุยแลกเปลี่ยนเรื่องเนื้อเรื่องกันอยู่

"คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าคนร้ายในตอนท้ายจะเป็นหลินฮุย คนเขียนบทหนังเรื่องนี้เก่งมากเลยนะ การหักมุมตอนจบออกแบบมาได้ประณีตมาก" ข่งเสวี่ยเอ่ยชมด้วยความทึ่ง

เฉินจิ่งพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ครับ แถมฝีมือการแสดงของดาราก็ถึงบทบาททุกคน ไม่แปลกใจเลยที่กระแสวิจารณ์จะดีขนาดนี้ หนังเรื่อง 'สืบคดีลับยอดนักสืบ' เรื่องนี้ รายได้รวมน่าจะมีไม่ต่ำกว่าสองพันห้าร้อยล้านหยวนแน่ๆ"

ทั้งสองคุยเรื่องบทหนังกันไป โดยไม่ทันรู้ตัวเลยว่าระยะห่างขณะเดินเคียงกันค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ แทบไม่ต่างอะไรจากคู่รักคู่หนึ่งแล้ว

เวลานี้ล่วงเลยมาถึงสามทุ่มกว่าแล้ว ดึกพอสมควร ทั้งสองเดินเล่นที่ตลาดกลางคืนต่ออีกพักหนึ่ง หาของกินเล่นรองท้อง จากนั้นจึงมุ่งหน้ากลับไปยังหมู่บ้านเทียนเสวี่ยซาน

จะว่าไปแล้ว เดตแรกของเฉินจิ่งกับข่งเสวี่ยดูธรรมดามาก ไม่ได้มีอะไรหวือหวาเป็นพิเศษ เหมือนกับคู่รักทั่วไปอย่างที่สุด

กินข้าวด้วยกัน ซื้อเสื้อผ้า ดูหนัง เดินเล่น พูดคุยหัวเราะร่าเรื่องสัพเพเหระ

ทว่าความธรรมดาและเรียบง่ายเช่นนี้แหละ คือความโรแมนติกที่ข่งเสวี่ยต้องการจริงๆ

ข่งเสวี่ยจอดรถเรียบร้อย ทั้งคู่ก็เดินเท้ากลับหอพัก ยังคงพูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อย ราวกับมีเรื่องให้คุยกันไม่รู้จบ แม้บางหัวข้อจะดูไร้สาระสุดๆ ก็ตาม

แต่นั่น มันสำคัญด้วยหรือ

ทั้งสองเพิ่งเดินมาถึงใต้ตึก ก็มีคุณป้าวัยสี่สิบกว่าปีคนหนึ่งเดินลงมาจากบันได ในมืออุ้มกล่องกระดาษใบใหญ่ ข้างในอัดแน่นไปด้วยข้าวของสารพัดอย่าง ดูท่าทางแล้วคงเป็นของเหลือทิ้งที่เตรียมจะเอาไปทิ้ง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกล่องกระดาษใบใหญ่เกินไปจนบังสายตาคุณป้า หรือเพราะเธอเดินเร็วไปหน่อย ถึงได้เผลอชนเข้ากับร่างของข่งเสวี่ย

"ว้าย!" ข่งเสวี่ยอุทานเบาๆ ร่างซวนเซจนเกือบล้ม โชคดีที่เฉินจิ่งยื่นมือไปประคองเธอไว้ได้ทัน จึงไม่ล้มลงไป

คุณป้าคนนั้นก็เซไปเหมือนกัน กล่องกระดาษที่อุ้มอยู่พลิกคว่ำลงกับพื้นทันที ข้าวของเหลือทิ้งสารพัดอย่างข้างในตกกระจายเกลื่อนกลาด

"อุ๊ยตาย ขอโทษทีจ้ะ ขอโทษด้วยนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ" คุณป้าไม่ทันได้สนใจของที่ตกกระจาย รีบเอ่ยปากขอโทษขอโพยด้วยสีหน้ารู้สึกผิดยกใหญ่

ข่งเสวี่ยทรงตัวยืนได้มั่นคง ใบหน้างดงามผายรอยยิ้มบางๆ พลางเอ่ย "ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า"

ขณะที่พูด เธอก็ก้มตัวลงช่วยคุณป้าเก็บของบนพื้นไปด้วย พร้อมกับถามขึ้น "คุณป้าคะ ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นคุณป้าเลย เพิ่งย้ายมาหรือคะ"

"ใช่จ้ะ วันนี้ฉันเพิ่งย้ายมา กำลังทำความสะอาดครั้งใหญ่อยู่พอดี พวกนี้เป็นของที่คนเช่าคนก่อนทิ้งเอาไว้ ฉันเห็นว่าไม่มีประโยชน์อะไรก็เลยกะว่าจะเอาไปทิ้งให้หมด" คุณป้าก้มลงเก็บของไปด้วย ตอบรับพลางขอบคุณไปด้วย "ขอบใจมากนะแม่หนู จิตใจดีจริงๆ เลย"

เฉินจิ่งนึกตอบในใจ จะไม่ดีได้ยังไง ไม่อย่างนั้นเขาจะชอบข่งเสวี่ยจนหัวปักหัวปำขนาดนี้หรือ

จากนั้น เฉินจิ่งก็ช่วยคุณป้าเก็บของบนพื้นด้วยเช่นกัน ข้าวของพวกนี้เป็นของไร้ประโยชน์จริงๆ ทั้งโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่พังแล้ว กะละมังน้ำที่แตกร้าว และอื่นๆ อีกมากมาย

เดิมทีเฉินจิ่งก็ไม่ได้สนใจอะไร แต่พอเก็บไปได้ไม่กี่ชิ้น สายตาของเขาก็พลันชะงักไป

"นี่มัน…" สิ่งที่เฉินจิ่งเห็นคือของชิ้นหนึ่งที่มีสภาพค่อนข้างเก่า ขนาดก็ไม่เล็กเลย เขาต้องใช้ทั้งสองมือถึงจะยกขึ้นมาได้

พอสัมผัสถูกมือก็รู้สึกหนักอึ้งทันที เกินกว่าที่คาดไว้พอสมควร

เฉินจิ่งกวาดสายตามองของในมืออย่างละเอียด ภาพรวมภายนอกเป็นสีดำอมเหลืองแต่แฝงประกายสีทองจางๆ ที่สำคัญคือดูเก่าแก่อย่างยิ่ง และรูปแบบก็ดูโบราณเรียบง่าย

เรื่องนี้ทำให้เฉินจิ่งเกิดความคิดขึ้นมา ช่วงนี้เขาเร่งศึกษาความรู้เรื่องการประเมินของเก่าอย่างหนัก แม้ว่าหากเทียบกับระดับเซียนตัวจริงแล้วอาจจะยังห่างไกล แต่เขาก็มีทักษะการแยกแยะขั้นพื้นฐานแล้ว อย่างน้อยก็พอมองออกว่าชิ้นนี้ไม่ใช่ฝีมืองานช่างสมัยใหม่

"ยังไงเสีย โอกาสประเมินสามครั้งของวันนี้ก็ยังไม่ได้ใช้เลย อย่าให้เสียเที่ยวดีกว่า" เฉินจิ่งเกิดความสนใจในของชิ้นนี้ขึ้นมา จึงตัดสินใจใช้ดวงตาวิเศษเพื่อประเมินทันที

ชั่วพริบตา แสงสีทองก็ปรากฏขึ้น วนเวียนอยู่รอบสิ่งนั้นสองสามรอบ ก่อนจะลอยกลับมาเบื้องหน้าสายตาของเฉินจิ่ง แล้วแปรเปลี่ยนเป็นตัวอักษรบอกผลการประเมิน

"สิ่งนี้คือ: เทวรูปกวนอูสำริดกะไหล่ทอง สมัยราชวงศ์หมิง รัชศกหย่งเล่อ!"

"คุณค่าทางประวัติศาสตร์: ตั้งแต่สมัยซ่งและหยวนเป็นต้นมา กวนอูได้รับการยกย่องนับถืออย่างสูงจากทั้งราชสำนักและราษฎร มีการสร้างศาลเจ้าเพื่อกราบไหว้บูชา เทวรูปของท่านมักถูกอัญเชิญไปประดิษฐานตามศาลเจ้าหรือภายในบ้านเรือน ได้รับความเคารพสักการะจากชนชั้นต่างๆ ในสังคม"

"ชาวบ้านเคารพบูชาในความจงรักภักดี ความซื่อสัตย์ และความกล้าหาญ ปรารถนาให้ท่านคุ้มครองบ้านเมืองและราษฎร ลัทธิเต๋าของจีนยกย่องท่านเป็น 'อี้ฮั่นเทียนจุน' พุทธศาสนารับท่านเป็นเทพผู้พิทักษ์ธรรม 'พระสังฆาราม' ลัทธิขงจื๊อก็มองว่าท่านกวนอูเป็นผู้ปฏิบัติตามหลักคุณธรรมอันยิ่งใหญ่แห่งคัมภีร์ 'ชุนชิว' จนยกย่องท่านให้เป็น 'ปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์' ราชสำนักทุกยุคสมัยยิ่งแต่งตั้งท่านเป็นโหว เป็นอ๋อง และเป็นจักรพรรดิ"

"จากการปูนบำเหน็จและพระราชทานสมัญญานามที่สูงขึ้นเรื่อยๆ กวนอูจึงเริ่มกลายเป็นเทพเจ้าสารพัดนึกที่ค้ำจุนทั้งอำนาจกษัตริย์ อำนาจเทวะ และหลักศีลธรรมจรรยา นักรบยกย่องท่านเป็นเทพแห่งสงคราม เทพแห่งการต่อสู้ พ่อค้าแม่ขายยกย่องท่านเป็น 'เทพเจ้าแห่งโชคลาภ' แม้แต่นักปราชญ์บัณฑิตก็ยังสรรเสริญว่าท่านมีความจงรักภักดีหาใดเปรียบ ด้วยเหตุนี้กวนอูจึงกลายเป็นเทพเจ้าที่ครอบคลุมทุกด้านและทรงอานุภาพไร้ขอบเขต"

"เทวรูปกวนอูองค์นี้สร้างขึ้นจากสำริดกะไหล่ทอง สวมชุดเกราะ สวมรองเท้าหัวเมฆ ทับด้วยฉลองพระองค์ลายมังกรเปิดไหล่ขวา ประทับนั่งบนแท่นบูชาในท่าทางอย่างองค์จักรพรรดิ หนวดเครางามยาวสยาย ดวงตาทั้งสองหรี่ลงเล็กน้อย แลดูน่าเกรงขามโดยมิต้องแสดงอารมณ์โกรธ ฝีมือการแกะสลักเทวรูปทั้งองค์มีความชำนิชำนาญและเฉียบคม ลายมังกรที่สลักดุนบนฉลองพระองค์ ลายพรรณพฤกษาที่ขอบเสื้อ ตลอดจนรอยพับของแพรพรรณ เครื่องประดับสายรัด และลวดลายของชุดเกราะ ล้วนแสดงรายละเอียดออกมาได้อย่างหมดจดงดงาม ไม่เพียงแต่เป็นรูปแบบการสร้างเทวรูปที่เป็นแบบฉบับของราชวงศ์หมิงเท่านั้น แต่สภาพความสมบูรณ์ยังนับได้ว่างดงามไร้ที่ติ"