บทที่ 54 ความยิ่งใหญ่และงดงามตระการตา

เมื่อเห็นข้อมูลการประเมินที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า เฉินจิ่งก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นดีใจอย่างยิ่ง

เดิมทีเขาเพียงเห็นว่ารูปเคารพกวนอูองค์นี้ดูเก่าแก่ ประกอบกับยังไม่ได้ใช้โควตาประเมินของวันนี้ เลยลองตรวจสอบดู ไม่นึกเลยว่านี่จะเป็นของเก่าของแท้ แถมยังเป็นของสมัยราชวงศ์หมิงอีกด้วย!

ตั้งแต่เข้าวงการมา นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินจิ่งได้ช้อนของดีสมัยราชวงศ์หมิง ส่วนสามครั้งก่อนหน้านี้ มีถึงสองครั้งที่เป็นของสมัยราชวงศ์ชิง แต่นี่ก็เป็นเรื่องธรรมดา เพราะยิ่งยุคสมัยเก่าแก่เท่าไร ของเก่าก็ยิ่งเก็บรักษาไว้ได้ยากขึ้นเท่านั้น ส่วนราชวงศ์ชิงเป็นราชวงศ์ศักดินาสุดท้ายที่ใกล้กับยุคปัจจุบันที่สุด โบราณวัตถุที่หลงเหลือตกทอดมาจึงมีจำนวนมากที่สุด

"เสี่ยวเฉิน เป็นอะไรไปเหรอ" จังหวะนั้น ข่งเสวี่ยสังเกตเห็นความผิดปกติ เธอเห็นเขายืนกอดรูปเคารพกวนอูนิ่งค้างไปจึงถามด้วยความห่วงใย

เฉินจิ่งปรับสีหน้าให้เป็นปกติทันควันพลางตอบว่า "ไม่มีอะไรครับ แค่เห็นว่ารูปปั้นองค์นี้ดูสวยดี"

พูดจบเขาก็หันไปถามคุณป้า "คุณป้าครับ รูปปั้นนี้ผมขอได้ไหมครับ"

"ขออะไรกันเล่า ของพวกนี้ป้าจะเอาไปทิ้งอยู่แล้ว ถ้าชอบก็เอาไปเถอะจ้ะ" คุณป้าตอบอย่างไม่คิดอะไร

เดิมทีรูปเคารพกวนอูองค์นี้ก็ไม่ใช่ของเธออยู่แล้ว แต่เป็นของผู้เช่าคนเก่าทิ้งเอาไว้ คนยุคนี้ถ้าไม่นับพื้นที่ห่างไกลบางแห่ง แทบไม่มีบ้านไหนตั้งโต๊ะบูชาเทพเจ้าในบ้านกันแล้ว รูปเคารพกวนอูองค์นี้จึงไร้ประโยชน์ไปโดยปริยาย

เฉินจิ่งพยักหน้าพลางแอบดีใจเงียบๆ ข่งเสวี่ยที่ยืนข้างๆ กะพริบตาปริบๆ คล้ายจะมองออก บนใบหน้างามสง่าผุดรอยยิ้มบาง

หลังจากนั้นไม่นาน เฉินจิ่งกับข่งเสวี่ยก็ช่วยคุณป้าเก็บของที่เกลื่อนพื้นใส่กล่องกระดาษจนเรียบร้อย

"ขอบใจพวกเธอสองคนมากนะจ๊ะคู่รักตัวน้อย อยู่ตึกเดียวกันแท้ๆ วันหลังว่างๆ มากินข้าวด้วยกันนะ" คุณป้าเอ่ยขอบคุณอย่างซาบซึ้งตามมารยาท ก่อนจะยกกล่องกระดาษเดินจากไป

เฉินจิ่งกับข่งเสวี่ยได้ยินดังนั้นต่างก็หันมองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย แววตาของทั้งคู่มีความรู้สึกประหลาดวูบผ่าน…

คู่รักตัวน้อย…

คำพูดของคุณป้าที่เป็นไปตามธรรมชาติเพราะเข้าใจว่าทั้งสองเป็นคู่รักหรืออาจถึงขั้นสามีภรรยากัน กลับยิ่งทำให้หัวใจของชายหนุ่มหญิงสาวโสดที่มีความรู้สึกคลุมเครือต่อกันคู่นี้ปั่นป่วนยิ่งกว่าเดิม

เฉินจิ่งพูดไม่ออก ส่วนข่งเสวี่ยได้แต่เม้มปาก พลางยกมือทัดปอยผมยาวเข้าหลังใบหูโดยไม่รู้ตัว

ครู่หนึ่งต่อมา ข่งเสวี่ยจึงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ "เสี่ยวเฉิน เธอขอรูปปั้นนี้มา อย่าบอกนะว่านี่ก็เป็นของเก่าเหมือนกัน"

เฉินจิ่งเออออตามน้ำไปว่า "ครับ น่าจะเป็นของเก่านั่นแหละ ไม่นึกเลยว่าจะโชคดีขนาดนี้" ครั้งนี้ดวงดีจริงๆ เพราะไม่ได้พึ่งพาสัมผัสพิเศษนั่นนำทางเลยสักนิด

"ของเก่าจริงๆ เหรอ" แม้จะพอเดาได้อยู่แล้ว แต่พอได้ยินเฉินจิ่งยืนยัน ข่งเสวี่ยก็ยังอดประหลาดใจไม่ได้ เธอเพ่งมองรูปปั้นในมือเขาพลางถาม "นี่คือท่านกวนอูใช่ไหม"

รูปลักษณ์ของท่านกวนอูนั้นมีเอกลักษณ์โดดเด่นสะดุดตา คนทั้งประเทศจะมีสักกี่คนกันที่ไม่รู้จัก

"ครับ องค์นี้คือรูปเคารพกวนอู" เฉินจิ่งตอบ ก่อนจะชะงักไปนิดแล้วพูดต่อ "พี่เสวี่ย เราขึ้นไปข้างบนกันก่อนเถอะครับ" ตัวเขาเองก็อยากกลับเข้าห้องพักไปส่องดูรูปเคารพกวนอูองค์นี้ให้ละเอียดเช่นกัน

จากนั้นทั้งสองจึงเดินขึ้นห้องพัก ข่งเสวี่ยเดินตามเฉินจิ่งเข้ามาในห้องด้วย ดูเหมือนเธอจะอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับรูปเคารพกวนอูองค์นี้ไม่น้อย

เฉินจิ่งวางรูปเคารพกวนอูลงบนโต๊ะกลางในห้องนั่งเล่นอย่างระมัดระวัง เมื่อกระทบแสงไฟ รูปเคารพกวนอูก็ทอประกายสีเหลืองทองออกมาจางๆ ดูขลังและเปี่ยมมนตร์ขลังจนราวกับเทพเจ้าลงมาประทับจริง บ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าฝีมือการแกะสลักรูปปั้นองค์นี้ประณีตขั้นเอกอุเพียงใด

"นี่ทำจากทองคำเหรอ" ข่งเสวี่ยเห็นประกายสีเหลืองทองนั้นก็อดถามด้วยความประหลาดใจไม่ได้

เฉินจิ่งส่ายหน้า พลางกวาดสายตาสำรวจสภาพความสมบูรณ์ของรูปเคารพกวนอูแล้วตอบว่า "ไม่ใช่ครับ ทำจากสำริด แต่ผิวชั้นนอกกะไหล่ทอง"

"กะไหล่ทองคืออะไรเหรอ" ข่งเสวี่ยไม่เข้าใจ หากไม่ใช่คนในวงการก็คงไม่รู้คำนี้จริงๆ

"กะไหล่ทองคือการเอาทองคำกับปรอทมาผสมกันจนเป็นอะมัลกัมทอง แล้วทาลงบนผิวสำริด จากนั้นก็ใช้ความร้อนไล่ปรอทให้ระเหยออกไป ทองคำก็จะติดแน่นอยู่บนผิววัตถุโดยไม่หลุดลอกครับ" เฉินจิ่งอธิบาย

แม้เทคนิคกะไหล่ทองจะไม่ใช่ความรู้พื้นฐานที่สุดในสายงานประเมินของเก่า แต่ก็จัดเป็นความรู้ที่ขาดไม่ได้ เฉินจิ่งที่ขยันหมั่นเพียรศึกษาค้นคว้าจึงย่อมเข้าใจเรื่องนี้เป็นธรรมดา

ข่งเสวี่ยพยักหน้าเข้าใจ พลางเอ่ยชมด้วยความทึ่ง "คนโบราณนี่ฉลาดจริงเลยนะ สมัยก่อนยังอุตส่าห์คิดค้นวิธีชุบทองแบบนี้ขึ้นมาได้"

ในแง่ของผลลัพธ์แล้ว กะไหล่ทองกับชุบทองก็แทบไม่ต่างกันเลย

เฉินจิ่งพลอยทึ่งไปด้วย "ใช่ครับ บันทึกเรื่องอะมัลกัมทองปรากฏครั้งแรกใน 'โจวอี้ชานถงชี' ของเว่ยป๋อหยาง นักเล่นแร่แปรธาตุยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ส่วนบันทึกเรื่องวิธีกะไหล่ทองพบเร็วที่สุดในยุคหนานเป่ยเฉา ใน 'เปิ่นเส่ากังมู่' หมวดปรอท ได้ยกคำพูดของเถาว์หงจิ่งแห่งยุคหนานเป่ยเฉามาอ้างอิงไว้ว่า ปรอทสามารถหลอมละลายทองและเงินจนกลายเป็นโคลน ผู้คนจึงนำไปใช้เคลือบวัตถุ"

ข่งเสวี่ยฟังเฉินจิ่งสาธยายความรู้เป็นฉากๆ ด้วยดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "ยุคหนานเป่ยเฉา… ถ้านับถึงตอนนี้น่าจะพันห้าร้อยกว่าปีแล้วสินะ คนเมื่อพันห้าร้อยปีก่อนก็ทำกะไหล่ทองเป็นแล้ว เก่งจัง"

ยุคหนานเป่ยเฉาคือยุคหลังสามก๊กและราชวงศ์จิ้นตะวันออก นับมาถึงปัจจุบันก็ราวพันห้าร้อยกว่าปีจริงๆ แต่เฉินจิ่งส่ายหน้าพลางกล่าวต่อ "ความจริงเก่ายิ่งกว่านั้นอีกครับ เพราะจากหลักฐานทางโบราณคดีที่ขุดค้นพบ วัตถุกะไหล่ทองปรากฏขึ้นครั้งแรกเร็วกว่ายุคหนานเป่ยเฉาราวแปดศตวรรษ เพียงแต่ยังไม่พบบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรที่เก่าแก่กว่านั้น จึงยังไม่อาจยืนยันได้อย่างเป็นทางการครับ"

แปดศตวรรษก็คือแปดร้อยปี ถ้าย้อนจากยุคหนานเป่ยเฉากลับไปอีกแปดร้อยปี นั่นก็ตรงกับยุคชุนชิวจ้านกั๋วแล้ว แปลว่าวิทยาการกะไหล่ทองถือกำเนิดขึ้นตั้งแต่ยุคนั้น นับว่าบรรพบุรุษชาญฉลาดล้ำเลิศ และอารยธรรมโบราณก็ยิ่งใหญ่รุ่งโรจน์อย่างแท้จริง

ข่งเสวี่ยทึ่งในข้อมูลจนอดเอ่ยชมไม่ได้ "เสี่ยวเฉิน เธอรู้ลึกรู้จริงเหมือนกันนะเนี่ย"

"พอรู้บ้างครับ ช่วงนี้ผมอ่านหนังสือแนวนี้เยอะหน่อย" เฉินจิ่งตอบอย่างถ่อมตน

ข่งเสวี่ยรู้ว่าเขาเพิ่งเข้าวงการมาได้ไม่นาน ทว่ากลับสามารถอธิบายเกร็ดความรู้พวกนี้ได้อย่างคล่องแคล่ว แสดงว่าตั้งใจศึกษาและขยันหมั่นเพียรอย่างยิ่ง ความเอาจริงเอาจังและขยันขันแข็งในการทำงานบ่งบอกว่าเฉินจิ่งเป็นคนมีความทะเยอทะยานและมุ่งมั่นจะก้าวหน้า ซึ่งความใฝ่รู้สู้ชีวิตของผู้ชายก็มักเป็นหนึ่งในเกณฑ์การเลือกคู่ครองของผู้หญิงส่วนใหญ่อยู่แล้ว

"เสี่ยวเฉิน แล้วรูปเคารพกวนอูองค์นี้สร้างขึ้นในสมัยไหนเหรอ มูลค่าสูงไหม" ข่งเสวี่ยวกกลับมาสนใจตัวรูปเคารพกวนอูอีกครั้งด้วยความอยากรู้

เฉินจิ่งตอบว่า "ดูจากศิลปะและพุทธศิลป์แล้ว น่าจะเป็นของสมัยราชวงศ์หมิงครับ ส่วนเรื่องมูลค่า ผมเองก็ยังไม่แน่ใจ พรุ่งนี้คงต้องเอาไปปรึกษาเถ้าแก่ดูหน่อย" ในเมื่อเขายังไม่เจนจัดเรื่องราคาตลาด ประกอบกับรูปเคารพจัดเป็นของสะสมเฉพาะกลุ่ม จึงยังประเมินตัวเลขได้ยาก

ข่งเสวี่ยพยักหน้าแล้วยิ้มบางๆ "ถ้าเป็นของเก่าสมัยราชวงศ์หมิง มูลค่าคงไม่น้อยแน่ๆ เสี่ยวเฉิน เธอโชคดีจริงๆ"

ได้ยินคำนั้น เฉินจิ่งก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาสบตากับข่งเสวี่ยแล้วแย้มยิ้ม "พี่เสวี่ยครับ ดูเหมือนจะไม่ใช่ผมที่ดวงดีหรอกนะ… อื้ม ต้องบอกว่าเวลาที่ผมอยู่กับพี่ต่างหาก ถึงจะโชคดีเป็นพิเศษ"

"เอ๊ะ" ข่งเสวี่ยชะงักไป ดวงตาสวยคู่นั้นกะพริบปริบๆ ใบหน้างดงามสะกดสายตาเผยความฉงนสนเท่ห์