บทที่ 55 หนุนอะไรกันแน่

เฉินจิ่งเห็นสีหน้าสงสัยของข่งเสวี่ย รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งกว้างขึ้นพลางเอ่ยว่า “พี่เสวี่ยลืมแล้วเหรอครับ ครั้งก่อนที่ผมช้อนลูกปัดเฉาจูทัวร์มาลีนได้ ก็ตอนที่อยู่กับพี่ ครั้งนี้ก็เหมือนกัน”

ข่งเสวี่ยได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเบาๆ “จริงด้วยสิ ถ้างั้นเธอก็ต้องขอบคุณฉันดีๆ แล้วนะ”

“ครับ พี่เสวี่ยอยากให้ขอบคุณยังไงก็ได้ทั้งนั้นเลย” เฉินจิ่งสบตากับข่งเสวี่ย แววตาร้อนแรงเปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกในใจ

ข่งเสวี่ยก็มองเขาอยู่เช่นกัน เธอเม้มปากยิ้มพลางเอ่ยว่า “ฉันล้อเล่นหรอกน่า เรื่องโชคเรื่องดวงอะไรกัน ถ้าเธอไม่มีสายตาประเมินของแบบนี้ ต่อให้ดวงดีแค่ไหนก็ช้อนของดีไม่ได้หรอก”

“แต่ถ้ามีแค่ฝีมือประเมินแล้วไม่มีโชค มันก็ทำไม่ได้เหมือนกันนะครับ” เฉินจิ่งแกล้งแย้ง ก่อนจะเสริมขึ้นอีกว่า “ต่อไปผมคงต้องชวนพี่เสวี่ยออกไปข้างนอกบ่อยๆ แล้ว ไม่แน่อาจจะช้อนของดีได้ทุกครั้งเลยก็ได้ แบบนั้นอีกไม่นานผมคงรวยเละแน่ๆ”

“ไปเลยนะ เอาพี่เสวี่ยของเธอไปเปรียบเป็นแมวกวักเงินกวักทองหรือไง?” ข่งเสวี่ยค้อนขวับใส่เขา ทว่าในดวงตากลับเต็มไปด้วยประกายขบขัน

เฉินจิ่งได้ยินก็เผลอหลุดปากออกไปตามสัญชาตญาณ “พี่เสวี่ยไม่ใช่แมวกวักสักหน่อย นี่มันเข้าข่ายช่วยหนุน…” พูดไปได้ครึ่งหนึ่งเขาถึงเพิ่งรู้สึกตัว รีบหุบปากแล้วแกล้งกระแอมแก้เก้อทันที

ทว่าถึงจะพูดไม่จบประโยค แต่ก็ไม่ต่างอะไรกับพูดจนจบ ข่งเสวี่ยย่อมรู้ดีว่าเขาจะพูดอะไร ในใจทั้งฉุนทั้งขำ จึงแกล้งถามขึ้นว่า “หนุนอะไรเหรอ?”

จะหนุนอะไรได้อีกล่ะ ก็หนุนดวงสามีน่ะสิ

แต่ตอนนี้ทั้งคู่ยังไม่ได้ตกลงคบหากันอย่างเป็นทางการ คำพูดแบบนี้เฉินจิ่งจึงไม่กล้าพูดตรงๆ ทำได้เพียงยกมือลูบหัวตัวเองแล้วหัวเราะแหะๆ แก้เขิน

ข่งเสวี่ยเห็นท่าทางแบบนั้นของเขาก็หลุดขำพรืดออกมา รอยยิ้มงดงามราวกับมวลดอกไม้แรกแย้ม และครั้งนี้เฉินจิ่งมองเห็นเต็มสองตา สายตาถึงกับเหม่อมองจนตาค้าง

“คนบ้า” ข่งเสวี่ยกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อช่วยไม่ให้เฉินจิ่งต้องเก้อเขินไปมากกว่านี้

“เสี่ยวเฉิน พรุ่งนี้ถ้าเธอรู้ราคาเทวรูปกวนอูองค์นี้แล้วบอกฉันด้วยนะ ถ้ามูลค่าค่อนข้างสูง เดี๋ยวฉันจะลองถามเสิ่นจิ้งให้ว่าเอาไปส่งประมูลได้ไหม ถ้าของเก่าได้เข้าประมูล ก็น่าจะทำเงินได้มากกว่าเดิม”

“อ้อจริงสิ ก่อนหน้านี้ยังไม่ได้บอกเธอเลย เสิ่นจิ้งทำงานอยู่ที่บริษัทประมูล ตำแหน่งไม่ธรรมดาด้วย น่าจะช่วยเธอได้นะ”

ก่อนหน้านี้ข่งเสวี่ยคิดว่าเฉินจิ่งเพิ่งเข้าวงการของเก่า คงยังไม่มีเหตุให้ต้องข้องเกี่ยวกับบริษัทประมูลเร็วขนาดนั้น อีกทั้งมูลค่าของลูกปัดเฉาจูทัวร์มาลีนคราวก่อนก็ไม่จำเป็นต้องส่งเข้าประมูล เธอจึงไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้ฟัง

แต่สถานการณ์ตอนนี้ย่อมต่างออกไปแล้ว ข่งเสวี่ยพบว่าแม้เฉินจิ่งจะเพิ่งเข้าวงการ แต่สายตาในการประเมินของนับว่าไม่เลวเลย ทั้งยังมีโชคที่ดีมาก คาดว่าต่อไปคงได้ติดต่อกับบริษัทประมูลอยู่บ่อยๆ แน่

ทว่าเธอหารู้ไม่ว่า เฉินจิ่งน่ะข้องเกี่ยวกับบริษัทประมูลไปตั้งนานแล้ว ซ้ำร้ายเพื่อนสนิทตัวดีของเธอยังแอบทำหน้าที่เป็นแม่สื่อคอยคาบข่าวไปบอกอีกต่างหาก

เฉินจิ่งได้ยินดังนั้นก็แสร้งทำสีหน้าประหลาดใจได้อย่างถูกจังหวะ “พี่เสิ่นทำงานที่บริษัทประมูลเหรอครับ?” ในเมื่อเสิ่นจิ้งยังไม่ได้เป็นคนบอกเรื่องนี้กับข่งเสวี่ยเอง เขาก็ต้องไม่ทำให้ความแตก

“ใช่จ้ะ รู้สึกว่าจะชื่อซินซื่อจี้นะ มีชื่อเสียงพอตัวเลยล่ะ” ข่งเสวี่ยไม่ได้จับพิรุธอะไร เพราะเดิมทีก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องสงสัยอยู่แล้ว เธอจะไปคิดได้อย่างไรว่าเฉินจิ่งกับเสิ่นจิ้งจะบังเอิญได้พบกันไปก่อนหน้านี้แล้ว

เฉินจิ่งพยักหน้ารับ “ครับ ผมเข้าใจแล้ว ขอบคุณมากครับพี่เสวี่ย”

“ขอบคุณอะไรกัน” ข่งเสวี่ยตอบรับอย่างสบายๆ จากนั้นเห็นว่าดึกมากแล้วจึงขอตัวกลับห้องพักของตัวเอง ทว่าก่อนจะก้าวพ้นประตู เธอก็หันกลับมาเอ่ยอีกว่า “จริงสิ วันหยุดนี้เสิ่นจิ้งจะมาทานข้าวที่ห้องฉันพอดี ไปทานด้วยกันไหม?”

“ได้ครับ” เฉินจิ่งตอบตกลงอย่างยินดีทันที

…

วันรุ่งขึ้น เฉินจิ่งอุ้มกล่องใบหนึ่งเดินหน้าชื่นตาบานเข้ามาในร้านน่าเป่าจวี

ทันทีที่จ้าวเจิ้งเห็นเขาอุ้มกล่องมา มุมปากก็กระตุกทันที ก่อนที่เฉินจิ่งจะได้เอ่ยปาก เขาก็ชิงทักขึ้นมาก่อน “เสี่ยวเฉิน แกอย่าบอกนะว่าไปช้อนของดีอะไรมาได้อีกแล้วน่ะ”

เฉินจิ่งหัวเราะแหะๆ วางกล่องลงข้างโต๊ะน้ำชาในร้านแล้วเอ่ยว่า “อาจ้าวครับ สมกับเป็นคนเก๋าวงการจริงๆ เดาถูกเผงเลย”

“เชี่ย… ให้ตายสิ!” ต่อให้เป็นจ้าวเจิ้งที่สุขุมสำรวมก็ยังอดสบถออกมาไม่ได้

“เรื่องแค่นี้ต้องเดาด้วยเรอะ เล่นช้อนของได้ถี่ขนาดนี้ เห็นแกอุ้มกล่องเดินดุ่มๆ เข้ามา ฉันจะไม่รู้ได้ยังไง?” ใบหน้าของจ้าวเจิ้งเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

จะโทษจ้าวเจิ้งก็ไม่ได้ เพราะความเร็วในการช้อนของดีของเฉินจิ่งมันชวนให้ตกตะลึงเกินไปจริงๆ

“ก็ยังไม่แน่ว่าจะเป็นของแท้หรอกครับ ผมแค่…” เฉินจิ่งเอ่ยขึ้น แต่จ้าวเจิ้งก็โบกมือตัดบทอีกครั้งอย่างทั้งขำทั้งเอือมระอา “พอๆ โชคของแกมันเข้าขั้นน่ากลัวเกินไปแล้ว ไม่ต้องมาพูดว่าไม่แน่หรอก ฉันว่าแปดเก้าส่วนต้องเป็นของแท้แน่ๆ คนมันจะเฮงน่ะนะ อะไรก็ฉุดไม่อยู่หรอก”

ได้ยินแบบนี้แล้วเฉินจิ่งจะพูดอะไรได้อีก ทำได้เพียงยิ้มพลางค่อยๆ ประคองเทวรูปกวนอูออกจากกล่องอย่างระมัดระวัง

“อาจ้าวช่วยดูให้ผมหน่อยครับ”

จ้าวเจิ้งมองปราดเดียวก็ประหลาดใจเล็กน้อย “โอ้ รูปเคารพท่านกวนอูงั้นรึ? ชิ้นนี้ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนักนะ” จากนั้นเขาก็หยิบแว่นขยายออกมาเริ่มประเมินอย่างละเอียด

เฉินจิ่งนั่งจิบชาอยู่ข้างๆ รอจ้าวเจิ้งตรวจดูให้เสร็จสิ้น

ครู่ใหญ่ผ่านไป จ้าวเจิ้งถึงได้เอ่ยขึ้นอย่างทึ่งๆ “ของแท้จริงๆ ด้วย ดูจากรูปแบบน่าจะเป็นช่วงต้นถึงกลางราชวงศ์หมิง เจ้าเด็กนี่มันไปเอาโชคลาภมาจากไหนกันนักหนาเนี่ย? แต่การที่แกมองออกว่ารูปเคารพกวนอูองค์นี้น่าจะเป็นของแท้ แสดงว่าเสี่ยวเฉินแกมีพรสวรรค์ไม่ธรรมดาจริงๆ สายตาเริ่มเข้าขั้นแล้วนะ”

นอกจากเรื่องโชคที่ดูเลื่อนลอยแล้ว ประโยคหลังของจ้าวเจิ้งถือว่ามีน้ำหนักอย่างยิ่ง แต่เขาก็ไม่ได้แปลกใจมากนัก เพราะความพยายามและความขยันของเฉินจิ่งที่ผ่านมา เขาก็มองเห็นมาตลอด

“อาจ้าวชมเกินไปแล้วครับ ผมเพิ่งจะก้าวเข้าวงการมาเอง” ตัวเองย่อมรู้ตัวดีที่สุด เฉินจิ่งจึงไม่กล้ารับคำชมของจ้าวเจิ้งไว้เต็มปาก

จากนั้นเฉินจิ่งจึงเปลี่ยนเรื่องคุยทันที พร้อมกับเอ่ยถามเรื่องที่ตนอยากรู้มากที่สุด “อาจ้าวครับ รูปเคารพกวนอูองค์นี้จะมีมูลค่าสักเท่าไหร่เหรอครับ?” ใบหน้าของเขาแฝงไปด้วยความยินดีและความคาดหวัง

จ้าวเจิ้งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “ของเก่าประเภทรูปเคารพในตลาดถือว่าเป็นสายเฉพาะกลุ่ม คนสะสมมีไม่เยอะ แต่รูปเคารพกวนอูองค์นี้ของแกสภาพสมบูรณ์มาก ฝีมือการหล่อแกะสลักประณีต เนื้อทองแดงก็ชั้นดี อีกทั้งยังเป็นของช่วงต้นถึงกลางราชวงศ์หมิง ถือว่าอายุถึงทีเดียว”

เขาหยุดไปนิดหนึ่งก่อนจะเคาะราคาประเมิน “ฉันกะดูคร่าวๆ มูลค่าน่าจะอยู่ระหว่างสามแสนห้าหมื่นถึงสี่แสนห้าหมื่นหยวน แน่นอนว่าต้องขึ้นอยู่กับว่าจะหาช่องทางปล่อยของได้ด้วยไหม”

สามแสนห้าหมื่นถึงสี่แสนห้าหมื่นหยวน

พอได้ยินราคาประเมินนี้ เฉินจิ่งก็เผยสีหน้าตื่นเต้นดีใจอย่างปิดไม่มิด

มูลค่านี้ไม่น้อยเลยนะ ต้องรู้ก่อนว่าแท่นฝนหมึกหินฉีหยางชิ้นก่อน มูลค่าแท้จริงของมันก็อยู่ราวๆ ตัวเลขนี้เช่นกัน เพียงแต่มีจังหวะประจวบเหมาะที่มีคนแย่งกันประมูล ถึงได้พุ่งขึ้นไปแตะหลักล้านหยวนได้

ที่สำคัญที่สุดคือ ตอนได้แท่นฝนหมึกหินฉีหยางมา เฉินจิ่งยังต้องควักเงินจ่ายไปตั้งหลายหมื่นหยวน แต่รูปเคารพกวนอูองค์นี้ เขาได้มาฟรีๆ แท้ๆ เลย!