บทที่ 56 คนที่สนใจ

ตื่นเต้นก็ส่วนตื่นเต้น แต่ไม่นานเฉินจิ่งก็ดึงสติกลับมาสุขุมได้ดังเดิม

รูปเคารพกวนอูองค์นี้มีมูลค่าไม่น้อยจริงๆ ทว่าคำพูดของจ้าวเจิ้งเมื่อครู่ก็ชัดเจนอยู่แล้ว เงื่อนไขสำคัญคือต้องหาช่องทางปล่อยของให้ได้เสียก่อน

ในบรรดาของสะสมนอกกระแสด้วยกัน รูปเคารพกวนอูย่อมปล่อยยากกว่าแท่นฝนหมึกอย่างไม่ต้องสงสัย

เรื่องนี้เฉินจิ่งเองก็จนปัญญาอยู่บ้าง ทว่าการเก็บตกของดีราคาถูกแล้วมักจะได้ของสะสมนอกกระแสก็เป็นเรื่องธรรมดา เพราะของสะสมสายหลักนั้นตลาดกำลังร้อนแรง ซ้ำคนส่วนใหญ่ในวงการของเก่าต่างก็ดูเป็น หากมีของดีหลุดรอดมาสักชิ้นสองชิ้น ก็คงโดนคนอื่นชิงตัดหน้าไปนานแล้ว

"อาจ้าวครับ คุณว่ารูปเคารพกวนอูองค์นี้ควรปล่อยยังไงดีครับ" เฉินจิ่งเอ่ยถาม

"ปล่อยยากจริงนั่นแหละ ปกติถ้าเอาไปลงงานประมูลน่าจะออกง่ายกว่า แต่ช่วงนี้งานประมูลฤดูใบไม้ร่วงของพวกบริษัทประมูลใหญ่ๆ ในเมืองชางเฉิงก็จบไปหมดแล้ว เธอคงต้องรออีกหลายเดือนกว่าจะมีบริษัทไหนจัดรอบใหม่ ไม่อย่างนั้นก็ลองติดต่อพวกนักสะสมดูโดยตรง" จ้าวเจิ้งให้คำแนะนำตามความเป็นจริง

เฉินจิ่งพยักหน้า ในใจไม่อยากรอเนิ่นนานขนาดนั้น หากเปลี่ยนเป็นเงินสดได้เร็วที่สุดย่อมดีที่สุด ที่สำคัญคือโบราณวัตถุประเภทรูปเคารพกวนอูนี้จัดว่านอกกระแสอย่างแท้จริง หากเอาไปลงประมูลแล้วเกิดไม่มีใครสู้ราคาจนของตกค้างขึ้นมา ก็คงต้องติดแหง็กคามือตัวเอง

ถ้าไม่ถึงคราวจนตรอกจริงๆ เฉินจิ่งก็ไม่ได้อยากเอารูปเคารพกวนอูไปลงประมูลสักเท่าไร

"งั้นผมลองถามพวกนักสะสมกับพ่อค้าของเก่าที่พอรู้จักดูก่อนครับ" เฉินจิ่งเอ่ยขึ้น

จ้าวเจิ้งยิ้มพลางว่า "ดี ถือโอกาสนี้ติดต่อผูกสัมพันธ์กับพวกเขาไปในตัว" ครั้งนี้เขาไม่ได้เอ่ยปากว่าจะช่วยเฉินจิ่งปล่อยของ เพราะช่วงที่ผ่านมาก็พาเฉินจิ่งไปทำความรู้จักกับนักสะสมและพ่อค้าของเก่ามาพอสมควรแล้ว

เรื่องเส้นสายคอนเนกชัน จ้าวเจิ้งช่วยพาไปเบิกทางให้รู้จักได้ แต่การจะสานสัมพันธ์ต่อยอดคอนเนกชันเหล่านี้ สุดท้ายก็ต้องพึ่งพาตัวเฉินจิ่งเอง เขาทำให้แทนไม่ได้

เฉินจิ่งย่อมเข้าใจจุดนี้ดี จึงไม่ได้ร้องขอให้อาจ้าวช่วย

จากนั้น เฉินจิ่งก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปรูปเคารพกวนอู ถ่ายครบทุกมุมเพื่อให้เห็นรายละเอียดชัดเจน แล้วโพสต์ลงวีแชตโมเมนต์ จากนั้นก็ทักข้อความไปสอบถามพวกนักสะสมและพ่อค้าของเก่าที่เคยพบปะ

ใจความหลักๆ คือถามว่ามีใครสนใจหรือไม่ เรื่องราคายังคุยกันได้

ผ่านไปไม่กี่นาที คนแรกที่ส่งข้อความมาหาเฉินจิ่งก็ปรากฏตัว

"เสี่ยวเฉิน พี่เห็นในโมเมนต์แล้ว นี่ไปช้อนของดีมาได้อีกแล้วเหรอ" เป็นข้อความที่เสิ่นจิ้งส่งมานั่นเอง

เฉินจิ่งตอบกลับ "ครับ พอดีโชคดีน่ะครับ"

"นายนี่เก่งเอาเรื่องจริงๆ เสียดายที่ทางซินซื่อจี้ของเราไม่มีแผนจัดงานประมูลเร็วๆ นี้ ไม่อย่างนั้นคงเอามาลงประมูลได้"

งานประมูลไม่ได้เตรียมการกันง่ายๆ จำเป็นต้องรวบรวมของประมูลให้ได้มากพอ ทั้งยังต้องเดินเรื่องประชาสัมพันธ์ จัดนิทรรศการ และเตรียมงานอื่นๆ อีกสารพัด พูดง่ายๆ ก็คือไม่ใช่เรื่องที่จะจัดขึ้นมาได้ปุบปับเลย

เฉินจิ่งตอบกลับไปว่า "ครับ ขอบคุณในความหวังดีของพี่เสิ่นนะครับ"

"ขอบอกขอบคุณอะไรกัน คนกันเองทั้งนั้น" ข้อความนี้ของเสิ่นจิ้งแฝงแววหยอกเย้า ก่อนจะส่งข้อความตามมาติดๆ อีกประโยค "เสี่ยวเฉิน นายนี่ลงมือเร็วจริงๆ นะยะ"

เฉินจิ่งเห็นข้อความก็เข้าใจได้ทันทีว่าพี่เสิ่นคนนี้น่าจะรู้เรื่องที่เขากับข่งเสวี่ยมีความสัมพันธ์คืบหน้าไปอย่างรวดเร็วแล้ว เขายิ้มพลางกำลังจะพิมพ์ตอบ ทว่ามีข้อความใหม่เด้งเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน

"น้องเฉิน เทวรูปกวนอูของนายดูเข้าท่าดีนะ ฉันสนใจอยู่นิดหน่อย"

เฉินจิ่งมองชื่อคนส่งแล้วก็แปลกใจเล็กน้อย คนที่ส่งข้อความมากลับกลายเป็นหลิวฮ่าว นักธุรกิจในวงการบันเทิงที่เคยประมูลแท่นฝนหมึกหินฉีหยางของเขาไปนั่นเอง

และสาเหตุที่ทำให้เฉินจิ่งแปลกใจก็เพราะแม้หลิวฮ่าวจะชอบสะสมของเก่า แต่ของที่ตามเก็บล้วนเป็นของโบราณสายเครื่องเขียนและวรรณศิลป์ไม่ใช่หรือ ทำไมจู่ๆ ถึงได้มาสนใจเทวรูปกวนอูองค์นี้ขึ้นมาได้

แม้ในใจจะนึกสงสัย แต่เฉินจิ่งก็รีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว "คุณหลิวครับ ถ้าคุณสนใจ สะดวกวันไหนบอกได้เลยครับ เดี๋ยวผมนำไปให้ชมถึงที่"

แค่ดูจากรูปถ่ายย่อมมองอะไรได้ไม่ชัด ต้องเห็นของจริงต่อหน้าถึงจะรู้เรื่อง

หลิวฮ่าวตอบกลับมาว่า "ได้เลย งั้นน้องเฉินมาพรุ่งนี้แล้วกัน เดี๋ยวฉันส่งที่อยู่ไปให้"

บทสนทนาทางแชตก็จบลงเพียงเท่านี้ก่อน ยังไงเสียก็เป็นการซื้อขายมูลค่าหลายแสนหยวน ย่อมไม่มีทางคุยจบกันแบบเล่นๆ อยู่แล้ว

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร การที่มีคนสนใจเทวรูปกวนอู ย่อมถือเป็นเรื่องดียิ่ง

ยังคงเป็นคำพูดเดิม สำหรับเฉินจิ่งในเวลานี้ การจะเก็บของเก่าไว้สะสมเองยังไม่ใช่เรื่องที่ทำได้จริง เขาจำเป็นต้องแปลงของพวกนี้ให้เป็นเงินสดทั้งหมด โบราณวัตถุที่ไม่สามารถเปลี่ยนเป็นเงินสดได้ สำหรับเขาแล้วก็แทบไม่มีประโยชน์อันใดเลย

จากนั้นเฉินจิ่งถึงค่อยตอบกลับข้อความหยอกล้อของเสิ่นจิ้ง "พี่เสิ่น ทั้งหมดนี้ก็ต้องขอบคุณพี่นั่นแหละครับ"

ทว่าทางฝั่งเสิ่นจิ้งดูเหมือนจะติดงานยุ่งไปแล้ว จึงไม่ได้ตอบอะไรกลับมาอีก

จ้าวเจิ้งเห็นเฉินจิ่งยิ้มจนแก้มปริ จึงเอ่ยถาม "มีคนสนใจแล้วเหรอ"

"ครับ" เฉินจิ่งพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย "แต่คนที่สนใจทำให้ผมแปลกใจอยู่นิดหน่อยครับ คือคุณหลิว หลิวฮ่าวคนนั้น เขาไม่ได้สะสมเฉพาะของเก่าสายเครื่องเขียนหรอกเหรอครับ"

พอได้ยินว่าคนที่อยากซื้อเทวรูปกวนอูคือหลิวฮ่าว จ้าวเจิ้งก็นิ่งชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้แล้วหัวเราะร่า "ฮ่าๆ ฉันรู้แล้วว่าทำไม"

เฉินจิ่งหันไปมองจ้าวเจิ้งเพื่อรอฟังคำตอบ

จ้าวเจิ้งเอ่ยอธิบาย "หลิวฮ่าวคนนี้น่ะ สมัยหนุ่มๆ เคยเป็นพวกนักเลงข้างถนนมาก่อน เคยดูพวกหนังฮ่องกงแนวอันธพาลครองเมืองใช่ไหมล่ะ เมื่อก่อนพวกเขาก็ตั้งแก๊งโน้นแก๊งนี้ สำหรับคนประเภทนี้ ท่านกวนอูนี่ถือเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจเลยนะ เวลาจะรวมตัวทำพิธีอะไรในแก๊งก็ต้องกราบไหว้ท่านกวนอูกันทั้งนั้น"

คราวนี้เฉินจิ่งถึงได้กระจ่างแจ้ง พลางยิ้ม "ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง" ในใจอดทึ่งไม่ได้ ท่านกวนอูนี่ช่างเป็นเทพสารพัดนึกในหมู่สามัญชนจริงๆ มีอิทธิพลไปทั่วทุกชนชั้นอย่างแท้จริง

…

วันรุ่งขึ้น พอเฉินจิ่งกินมื้อเที่ยงกับจ้าวเจิ้งเสร็จ ก็ได้รับข้อความจากหลิวฮ่าว บอกให้นำเทวรูปกวนอูไปพบที่คลับแห่งหนึ่ง

เฉินจิ่งจึงขออนุญาตลากับจ้าวเจิ้งทันที ซึ่งอีกฝ่ายก็อนุญาตโดยไม่ว่าอะไร ช่วงสองสามวันนี้ร้านน่าเป่าจวีเองก็ไม่ได้ยุ่งเท่าไร

จะว่าไปแล้ว สถานที่อย่างพวกเอ็นเตอร์เทนเมนต์คลับอะไรเทือกนี้ เฉินจิ่งเพิ่งเคยไปเป็นครั้งแรกในชีวิต จึงอดรู้สึกอยากรู้อยากเห็นไม่ได้

สถานที่อย่างคลับบันเทิงพวกนี้ ผู้ชายคนไหนก็รู้ว่ามีไว้ทำอะไร สมัยเรียน รูมเมตคนหนึ่งของเฉินจิ่งถึงขั้นเป็นขาประจำของที่แบบนี้ พอว่างทีไรก็ชอบมานั่งโม้เรื่องราวสารพัดที่เกิดขึ้นข้างในให้ฟังในหอพักเสมอ

ส่วนเรื่องราวที่ว่าจะเด็ดดวงระดับไหนนั้น แน่นอนว่าไม่สะดวกจะลงรายละเอียด เอาเป็นว่าทุกครั้งที่เล่า ก็ทำเอาพวกเด็กหนุ่มเลือดร้อนทั้งห้องในตอนนั้นตาโต เลือดลมพลุ่งพล่านกันไปหมด

ธุรกิจของหลิวฮ่าวไม่ถือว่าเล็ก สถานบันเทิงภายใต้ชื่อของเขาแทบจะกระจายอยู่ทั่วทุกมุมของเมืองชางเฉิง มีตั้งแต่ระดับธรรมดาไปจนถึงหรูหราไฮเอนด์ ส่วนคลับที่นัดเจอเฉินจิ่งมีชื่อว่า 'เซียงหลานเซวียน' เป็นระดับไฮเอนด์ตัวท็อปที่มีชื่อเสียงโด่งดังมากในเมืองชางเฉิง

ดังถึงระดับไหนน่ะหรือ พอเฉินจิ่งโบกแท็กซี่แล้วบอกจุดหมายปลายทาง คนขับก็ส่งสายตาแบบที่ผู้ชายด้วยกันย่อมเข้าใจได้ทันที ซ้ำยังเอ่ยยิ้มๆ ว่า "วัยรุ่นนี่มันดีจริงๆ นะน้อง"

นั่งรถไปกว่าครึ่งชั่วโมง เฉินจิ่งก็มาถึงเซียงหลานเซวียน

เวลานี้เพิ่งจะพ้นเที่ยงวันมาไม่นาน เซียงหลานเซวียนยังไม่ถึงเวลาเปิดให้บริการ ตอนที่เฉินจิ่งจะเดินเข้าไปจึงถูกพนักงานรักษาความปลอดภัยด้านนอกสกัดเอาไว้ กระทั่งเขาแจ้งชื่อของหลิวฮ่าวออกไป การ์ดถึงได้พาเขาเดินเข้าไปด้านใน