บทที่ 57 เซียงหลานเซวียน

เฉินจิ่งเดินตามหลังพนักงานรักษาความปลอดภัยเข้าไปในเซียงหลานเซวียน พลางกวาดสายตามองรอบด้านด้วยความอยากรู้อยากเห็น

การตกแต่งภายในของเซียงหลานเซวียนน่าสนใจมาก ไม่นึกเลยว่าจะเป็นสไตล์จีนโบราณ มีทั้งศาลาและหอเรือนอันประณีตงดงาม สระน้ำร่มรื่นและระเบียงทางเดินทอดข้ามผืนน้ำ ยิ่งไปกว่านั้นบนสันหลังคายังประดับด้วยมังกรแกะสลัก กรงเล็บและเกล็ดแผ่สยาย หนวดทั้งสองข้างพลิ้วไหวราวกับพร้อมจะเหินเวหา ดูปราดเดียวก็รู้ว่าต้องเป็นฝีมือของช่างชั้นครูอย่างแน่นอน

ภาพทั้งหมดนี้ทำให้เฉินจิ่งแอบเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง ด้วยรสนิยมระดับนี้ เซียงหลานเซวียนคงไม่ใช่สถานที่ที่คนทั่วไปจะเข้ามาเที่ยวเล่นได้จริงๆ

เห็นหลิวฮ่าวดูไม่ค่อยมีความรู้แบบนั้น แต่เซียงหลานเซวียนกลับออกแบบมาได้ยอดเยี่ยมเหลือเกิน แต่ก็เป็นไปได้ว่าคงจ้างมืออาชีพมาดูแลให้อยู่แล้ว

ทว่าไม่ว่าจะอย่างไร ด้วยการตกแต่งและรสนิยมระดับนี้ เซียงหลานเซวียนย่อมติดหนึ่งในคลับชั้นนำระดับท็อปของเมืองชางเฉิงอย่างไม่ต้องสงสัย

พนักงานรักษาความปลอดภัยพาเฉินจิ่งตรงไปยังห้องทำงานของหลิวฮ่าว ซึ่งก็เป็นสถาปัตยกรรมโบราณเช่นเดียวกัน

เวลานี้หลิวฮ่าวกำลังรอเฉินจิ่งอยู่ ด้านข้างยังมีชายวัยราวห้าสิบปีที่ดูสุขุมนั่งอยู่อีกคนหนึ่ง

“น้องเฉินมาแล้ว รีบนั่งสิ รีบนั่งเลย” เมื่อเห็นเฉินจิ่ง หลิวฮ่าวก็รีบเอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้นทันที

เฉินจิ่งตอบกลับไปอย่างสุภาพ “ขอโทษที่ให้พี่หลิวรอนานครับ”

หลังจากทักทายกันพอเป็นพิธี เฉินจิ่งก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาอุ้มรูปเคารพกวนอูออกมาจากกล่อง แล้ววางลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง

เมื่อหลิวฮ่าวเห็นของจริง ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที “โอ้โห ท่านกวนอูองค์นี้ช่างดูน่าเกรงขามทรงอำนาจจริงๆ!” พูดจบ เขาก็หันไปบอกชายวัยห้าสิบกว่าที่อยู่ข้างๆ “อาจารย์เหวิน คุณช่วยดูหน่อยสิ”

หยุดไปครู่หนึ่ง หลิวฮ่าวจึงแนะนำให้เฉินจิ่งรู้จัก “น้องเฉิน นี่คืออาจารย์เหวิน เหวินหย่วน ปกติเป็นคนช่วยฉันดูของเก่าน่ะ”

บรรดานักสะสมทั้งหลาย นอกจากพวกที่มีความรู้ความสามารถในการประเมินของเก่าด้วยตัวเองแล้ว คนอย่างหลิวฮ่าวก็มักจะจ้างผู้ประเมินมาช่วยคัดกรองของที่ประมูลมาจากงานประมูลเสมอ เช่นเดียวกับที่เฉาเทียนหัวจ้างหวงเจี๋ยนั่นเอง

“อาจารย์เหวิน นี่คือเฉินจิ่ง คลื่นลูกใหม่ไฟแรงของวงการของเก่าเมืองชางเฉิงเชียวนะ”

เฉินจิ่งจับมือกับเหวินหย่วนและกล่าวทักทายอย่างสุภาพ

แม้เหวินหย่วนจะมีรอยยิ้มบนใบหน้า แต่สายตาที่เขามองเฉินจิ่งกลับแฝงแววดูแคลนและไม่เห็นหัวอยู่เนืองๆ

ไม่มีเหตุผลอื่นใด ในสายตาเขา เฉินจิ่งยังเด็กเกินไปจริงๆ เขาไม่เชื่อเด็ดขาดว่าเด็กหนุ่มรุ่นนี้จะมีสายตาเฉียบคมในการประเมินของเก่าได้ ส่วนเรื่องคลื่นลูกใหม่ของวงการของเก่าเมืองชางเฉิงนั้น เหวินหย่วนยิ่งเยาะเย้ยในใจ

เขาไม่เคยได้ยินชื่อเฉินจิ่งมาก่อนด้วยซ้ำ

แต่นี่ก็เป็นเรื่องปกติ ชื่อของเฉินจิ่งในตอนนี้ยังไม่ได้โด่งดังถึงขั้นที่คนทั้งวงการของเก่าเมืองชางเฉิงจะรู้จัก คาดว่าคงต้องรอให้เขาช้อนของดีราคาถูกฟันกำไรได้สักหลายล้าน หรือไม่ก็ปล่อยของเก่าระดับหลักสิบล้านได้เมื่อไหร่ ถึงจะมีชื่อเสียงกระฉ่อนไปทั่วทั้งวงการได้

“เถ้าแก่หลิว คุณเฉินยังหนุ่มแน่นขนาดนี้ ของเก่าที่เก็บตกมาได้เนี่ย เกรงว่า…” เหวินหย่วนพูดตรงไปตรงมา แม้จะพูดไม่จบประโยค แต่ใครฟังก็เข้าใจความหมายได้ทันที

ก็แค่ปักใจเชื่อไปแล้วว่ารูปเคารพกวนอูที่เฉินจิ่งนำมาเป็นของเก๊ ก่อนจะพูดประโยคนี้ออกมา เขายังไม่ได้ชายตามองรูปเคารพกวนอูเลยด้วยซ้ำ

เห็นได้ชัดว่าเหวินหย่วนดูแคลนเฉินจิ่งเพราะเรื่องอายุน้อยขนาดไหน

เฉินจิ่งได้ยินแล้วก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย “อาจารย์เหวิน คุณยังไม่ได้ส่องดูของเลย ก็รีบด่วนสรุปเสียแล้ว เกรงว่าจะไม่ค่อยเหมาะมั้งครับ”

“นั่นสิอาจารย์เหวิน น้องเฉินเขามีฝีมืออยู่นะ ผมคิดว่าถ้าเขาไม่มั่นใจจริง วันนี้คงไม่เอารูปเคารพกวนอูมาให้ผมดูหรอก” หลิวฮ่าวช่วยพูดแก้ต่างให้เฉินจิ่ง เขาเป็นคนมองโลกตามความเป็นจริง

นี่เป็นเพราะพื้นเพที่ต่างกัน หลิวฮ่าวมีภูมิหลังมาจากไหนล่ะ

ถ้าเป็นยุคปัจจุบันอาจพูดยาก แต่ถ้าเป็นยุคโบราณ เขาก็คือพวกคนในยุทธภพนั่นเอง วงการนักเลงแม้จะมีการนับรุ่นอาวุโส ทว่าในแง่ของความสามารถ คนที่สร้างชื่อตั้งแต่อายุยังน้อยมีถมเถไป

ตัวหลิวฮ่าวเองก็สร้างชื่อเสียงไม่น้อยมาตั้งแต่อายุสิบเจ็ดสิบแปด ไม่อย่างนั้นคงไม่มีวันนี้ได้หรอก

ส่วนเหวินหย่วนนั้นเป็นคนในวงการของเก่า สำหรับสายตาในการประเมินของโบราณแล้ว แทบไม่มีคนหนุ่มสาวที่เก่งกาจขนาดนั้นอยู่เลยจริงๆ เฉินจิ่งจึงถือเป็นข้อยกเว้นเหนือข้อยกเว้น

“เหอะ” เหวินหย่วนแค่นเสียงหัวเราะ ไม่ต่อปากต่อคำอีก เขาหยิบแว่นขยายออกมาแล้วก้มมองรูปเคารพกวนอู ตั้งใจจะหาหลักฐานชี้ชัดด้วยตัวเองให้ได้ว่ารูปเคารพกวนอูนี้เป็นของปลอม แล้วค่อยใช้ความจริงตบหน้าอีกฝ่าย

อย่างไรเขาก็ไม่เชื่อหรอกว่าเด็กหนุ่มคราวนี้จะมีความสามารถในการประเมินของเก่าได้จริง

เมื่อเฉินจิ่งเห็นดังนั้น มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก ส่วนหลิวฮ่าวที่ยืนข้างๆ ก็มีรอยยิ้มประดับใบหน้าเช่นกัน ทว่าถึงแม้เขาจะช่วยพูดแก้ต่างให้เฉินจิ่งแบบนี้ หากรูปเคารพกวนอูดันเป็นของเก๊ขึ้นมาจริงๆ ชายคนนี้ก็พร้อมจะพลิกหน้ากลับคำทันทีแน่

อย่างที่เขาเพิ่งพูดไป การที่เฉินจิ่งกล้าเอารูปเคารพกวนอูมาให้ดู ย่อมทำให้เขาคิดว่าเฉินจิ่งน่าจะมีความมั่นใจในระดับหนึ่ง แต่ถ้ามันกลายเป็นของปลอมขึ้นมาล่ะก็…

หลิวฮ่าวก็คงต้องสงสัยแล้วว่าเฉินจิ่งจงใจมาต้มตุ๋นเขาหรือเปล่า

ท้ายที่สุดแล้ว ตอนนี้เฉินจิ่งกับหลิวฮ่าวดูเผินๆ เหมือนจะเรียกขานกันเป็นพี่เป็นน้อง แต่แท้จริงแล้วระดับความสัมพันธ์ก็มีอยู่แค่นั้น

แม้เหวินหย่วนจะดูแคลนเฉินจิ่ง แต่ตอนส่องประเมินรูปเคารพกวนอูก็ไม่ได้ทำแบบขอไปที เขากลับตรวจสอบอย่างจริงจังและละเอียดรอบคอบเป็นอย่างยิ่ง ตรวจตราตั้งแต่หัวจรดท้ายอย่างถี่ถ้วน

ไม่นาน สีหน้าของเหวินหย่วนก็เริ่มเปลี่ยนไป ทั้งดูเก้อกระดากและไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

เฉินจิ่งเห็นท่าทีของเขาจึงแกล้งถามขึ้น “อาจารย์เหวิน เป็นอย่างไรบ้างครับ รูปเคารพกวนอูของผมเป็นของปลอมหรือเปล่า”

“เอ่อ…” เหวินหย่วนเงยหน้ามองเขา แววตาฉายความละอายใจอยู่บ้างก่อนจะตอบ “รูปเคารพกวนอูองค์นี้ของคุณเฉิน ไม่ใช่ของปลอมครับ”

นอกจากความละอายใจแล้ว ใบหน้าของเขายังแฝงความประหลาดใจไว้ด้วย จึงถามต่อ “คุณเฉิน รูปเคารพกวนอูองค์นี้ น่าจะอยู่ในช่วงราชวงศ์ไหนหรือครับ”

เฉินจิ่งได้ยินดังนั้นก็นึกขำในใจ เหวินหย่วนคนนี้ดูออกว่ารูปเคารพกวนอูเป็นของแท้ แล้วจะไม่รู้เชียวหรือว่าสร้างในยุคสมัยไหน การถามออกมาแบบนี้ เห็นได้ชัดว่ายังทำใจยอมรับสายตาอันเฉียบแหลมของเขาไม่ได้ จึงแกล้งหยั่งเชิงดู

“ดูจากพุทธศิลป์และรูปแบบการสร้าง ก็น่าจะอยู่ในช่วงราชวงศ์หมิงตอนต้นถึงตอนกลางครับ ราวๆ รัชศกหงอู่ถึงหย่งเล่อ ยุคสมัยนั้นการสร้างรูปเคารพมักนิยมใช้สำริดกะไหล่ทอง” เฉินจิ่งตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

คราวนี้เหวินหย่วนถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่หันไปบอกหลิวฮ่าว “เถ้าแก่หลิว รูปเคารพกวนอูองค์นี้เป็นของแท้แน่นอนครับ เป็นไปตามที่คุณเฉินพูดไว้ทุกประการ เป็นโบราณวัตถุสมัยราชวงศ์หมิงตอนต้นถึงตอนกลาง แถมยังรักษาสภาพไว้ได้สมบูรณ์มาก มูลค่าไม่น้อยเลยครับ”

หลิวฮ่าวพยักหน้า ก่อนจะตบไหล่เฉินจิ่งด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “ฮ่าๆ ฉันรู้อยู่แล้วว่าน้องเฉินไม่มีทางเอาของปลอมมาหลอกฉันหรอก”

เฉินจิ่งยิ้มตอบ “แน่นอนอยู่แล้วครับ ผมจะหลอกใครก็ไม่มีทางหลอกพี่หลิวหรอก”

คำพูดของทั้งคู่ล้วนฟังดูรื่นหู แต่ในใจคิดอะไรกันอยู่ ต่างฝ่ายต่างรู้ซึ้งแก่ใจดี

การเข้าสังคมของผู้ใหญ่เดิมทีก็เป็นเช่นนี้ เฉินจิ่งเองก็เริ่มปรับตัวจนคุ้นชินแล้ว ยิ่งเป็นการเจรจาธุรกิจที่มีเงินสะพัดหลักแสนเช่นนี้ด้วย

“น้องรัก!” หลิวฮ่าวเอ่ยชม จากนั้นก็เข้าเรื่องตรงๆ “รูปเคารพกวนอูองค์นี้ฉันรับไว้เอง พอดีช่วงนี้กำลังจะเปิดผับแห่งใหม่ ถึงเวลานั้นจะได้อัญเชิญท่านกวนอูไปประดิษฐานไว้บูชา”

อย่างที่เคยกล่าวไว้ ท่านกวนอูได้รับการยกย่องจากพ่อค้าแม่ขายบางกลุ่มให้เป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภ การทำมาค้าขายจึงนิยมกราบไหว้บูชากันเป็นปกติ

เมื่อเห็นว่าหลิวฮ่าวตกลงจะซื้อแน่นอนแล้ว ใบหน้าของเฉินจิ่งก็ปรากฏรอยยิ้มดีใจออกมาในที่สุด

“อาจารย์เหวิน คุณประเมินราคาไว้เท่าไหร่” หลิวฮ่าวไม่ได้ให้เฉินจิ่งเสนอราคา แต่หันไปถามเหวินหย่วนที่กำลังยืนหน้าเจื่อนอยู่ข้างๆ

ตอนนี้บนใบหน้าของเหวินหย่วนแฝงความรู้สึกพ่ายแพ้อยู่จริงๆ สาเหตุหลักก็เพราะเขาลองเทียบตัวเองตอนอายุเท่าเฉินจิ่งดู สมัยนั้นเขาไม่มีทางประเมินรูปเคารพกวนอูตรงหน้านี้ได้แม่นยำขนาดนี้แน่นอน

คนเรานี่นะ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือการเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่นนี่แหละ