บทที่ 58 สุขุมและหนักแน่น

เหวินหย่วนได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าวก็รีบปรับสีหน้าให้จริงจังแล้วตอบว่า "เถ้าแก่หลิวครับ รูปเคารพเทพกวนอูองค์นี้ มูลค่าน่าจะอยู่ที่ราวสามแสนห้าหมื่นถึงสี่แสนหยวน"

หลิวฮ่าวพยักหน้า ก่อนจะเบนสายตาไปมองเฉินจิ่ง

เฉินจิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย ราคาประเมินขั้นสูงที่เหวินหย่วนให้มานั้น ต่ำกว่าที่จ้าวเจิ้งประเมินไว้ตั้งห้าหมื่นหยวน แม้จะเป็นการตีราคาเหมือนกัน แต่เฉินจิ่งย่อมเชื่อถือจ้าวเจิ้งมากกว่าอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเหวินหย่วนเป็นคนของหลิวฮ่าวเสียอีก

"น้องเฉิน นายก็ได้ยินราคาประเมินแล้ว แล้วนายกะจะปล่อยที่เท่าไหร่ล่ะ?" หลิวฮ่าวเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

หลังจากผ่านประสบการณ์มาสองสามครั้ง ตอนนี้เฉินจิ่งคุยเรื่องราคาได้หน้าหนาขึ้นเยอะ เขาพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า "พี่หลิวครับ ราคาประเมินของอาจารย์เหวินจะต่ำไปหน่อยไหมครับ?"

เหวินหย่วนได้ยินก็พูดขึ้นทันที "คุณเฉิน คุณเองก็ไม่ใช่คนนอกวงการ ราคาที่ผมประเมินให้ไม่ได้มีปัญหาอะไรใหญ่โตหรอก" ตอนนี้เขาเริ่มยอมรับแล้วว่าเฉินจิ่งมีความรู้จริง จึงไม่ได้มีท่าทีดูถูกเหมือนก่อน

คนเราน่ะ หากอยากได้ความเคารพจากผู้อื่น ก็ต้องพึ่งพาฝีมือตัวเองจริงๆ

"อาจารย์เหวินเองก็บอกแล้วว่าไม่มีปัญหาใหญ่ แต่ปัญหาเล็กๆ มันก็ยังมีอยู่นะครับ" เฉินจิ่งมีรอยยิ้มบนใบหน้า ก่อนจะพูดต่อว่า "ก่อนหน้านี้ผมเคยให้คนอื่นช่วยประเมินดูหลายเจ้า ส่วนใหญ่บอกว่าสี่แสนถึงห้าแสนหยวนกันทั้งนั้นเลยครับ"

เขาขยับตัวเลขที่จ้าวเจิ้งเคยประเมินไว้ให้สูงขึ้นไปอีกขั้นทันที

การเจรจาธุรกิจนี่นา เปิดราคาโก่งไว้ก่อนก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่หรือไง

พอได้ยินการประเมินนี้ เหวินหย่วนยังไม่ทันได้พูดอะไร หลิวฮ่าวก็ส่ายหน้าก่อน "น้องเฉิน ต่อให้อาจารย์เหวินจะประเมินคลาดเคลื่อนไปบ้าง แต่ราคาที่นายบอกมานี้มันก็ไม่ถูกเหมือนกันนะ"

ความจริงแล้วตอนนี้ทั้งสองฝ่ายดูเหมือนกำลังคุยเรื่องราคาประเมิน แต่แท้จริงคือการเจรจาราคาสุดท้ายกันแล้ว

เฉินจิ่งเองก็เข้าใจจุดนี้ดี จึงแสร้งทำเป็นลังเลแล้วพูดว่า "ถ้าอย่างนั้น พี่หลิวลองเปิดราคามาเลยดีกว่าครับ"

"เอาเป็นสี่แสนหยวนแล้วกัน" หลิวฮ่าวมองเฉินจิ่งด้วยรอยยิ้ม เป็นฝ่ายเปิดราคาก่อน

"พี่หลิวเพิ่มให้อีกนิดเถอะครับ น้องคนนี้ก็ไม่ง่ายเลยนะ เทพกวนอูองค์นี้ตอนได้มาผมก็จ่ายไปไม่น้อยเหมือนกัน" ตอนนี้เฉินจิ่งพูดปดได้โดยหน้าไม่เปลี่ยนสีและหัวใจไม่เต้นแรงแม้แต่น้อย

หาเงินน่ะ ไม่น่าอายหรอก

"เอาเถอะ น้องเฉินอุตส่าห์แบกหน้ามาถึงที่ งั้นฉันเพิ่มให้อีกสามหมื่น มากกว่านี้ไม่ได้แล้วนะ" หลิวฮ่าวพยักหน้า ยอมเพิ่มราคาให้จริงๆ

เฉินจิ่งได้ยินก็ลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตอบตกลง "ได้ครับ ขอบคุณมากครับพี่หลิว" สี่แสนสามหมื่นหยวนถือเป็นราคาที่ดีมากแล้ว ที่จริงเส้นตายในใจของเขาอยู่ที่สามแสนห้าหมื่นหยวนเสียด้วยซ้ำ

เพราะรูปเคารพเทพกวนอูหาคนรับซื้อยาก เฉินจิ่งไม่อยากให้มันค้างคาจมอยู่กับมือตัวเอง ตอนนี้ขายให้หลิวฮ่าวได้ในราคาสี่แสนสามหมื่นหยวน ก็นับว่าเป็นเรื่องน่ายินดีเกินคาดแล้ว

"ฮ่าๆ น้องเฉินใจถึงดีนี่" หลิวฮ่าวพูดอย่างอารมณ์ดี ดูท่าทางเขาก็คงพอใจกับราคานี้เช่นกัน หากเฉินจิ่งจะต่อรองอีกสักหน่อย ไม่แน่ว่าอาจจะได้เพิ่มอีกนิด

แต่ขึ้นลงก็คงไม่เกินสองถึงสามหมื่นหยวน เฉินจิ่งเลือกที่จะหยุดตอนที่ยังได้เปรียบดีกว่า เพราะคนที่ต้องการรูปเคารพเทพกวนอูองค์นี้ ส่วนใหญ่คงมีแค่หลิวฮ่าวคนเดียวเท่านั้น

อีกอย่าง หลิวฮ่าวคนนี้ก็เป็นคนที่น่าคบหาไว้จริงๆ คิดเสียว่าเป็นการสร้างเครือข่ายเส้นสายไปในตัว

หลังจากตกลงราคากันเรียบร้อย เรื่องหลังจากนั้นก็ง่ายดาย ทั้งสองทำสัญญาซื้อขายกันแบบสั้นๆ แล้วหลิวฮ่าวก็โอนเงินเข้าบัญชีของเฉินจิ่งทันที

เฉินจิ่งก้มมองข้อความแจ้งเตือนเงินเข้า ใบหน้าก็อดไม่ได้ที่จะเผยความดีใจและตื่นเต้นออกมา เงินสี่แสนกว่าหยวนนี้เข้าบัญชีมาแล้ว พอบวกกับเงินจากทางบริษัทประมูลซินซื่อจี้ที่จะตามมาอีก ทรัพย์สินของเขาก็กำลังจะพุ่งแตะหลักสองล้านหยวนแล้ว

เงินสองล้าน สำหรับคนส่วนใหญ่แล้วไม่ใช่จำนวนเงินน้อยๆ เลย

หลิวฮ่าวที่อยู่ข้างๆ เห็นสีหน้าของเฉินจิ่งก็ยิ้มพลางกล่าวว่า "น้องเฉินมีฝีมือจริงๆ นะ ตอนฉันอายุเท่านาย ยังหาเงินได้ไม่มากเท่านี้เลย"

เฉินจิ่งได้ยินก็เพียงแค่ยิ้มรับ ไม่ได้พูดอะไรมากความ

หลิวฮ่าวก้มดูเวลา แล้วจู่ๆ ก็เอ่ยถามขึ้นมาว่า "น้องเฉิน คืนนี้อยู่เที่ยวเล่นที่นี่ก่อนไหมล่ะ? ค่าใช้จ่ายทั้งหมดพี่เลี้ยงเอง"

หยุดไปนิดหนึ่ง บนใบหน้าของหลิวฮ่าวก็ปรากฏรอยยิ้มแบบที่ผู้ชายทุกคนเข้าใจกันดี ก่อนจะพูดต่อว่า "เด็กผู้หญิงที่เซียงหลานเซวียนของฉันนี่คุณภาพไม่เลวเลยนะ หลายคนเป็นนักศึกษามาพาร์ตไทม์ รับรองว่านายจะสนุกแน่นอน"

คำพูดนี้ เฉินจิ่งไม่ได้สงสัยเลยแม้แต่น้อย แค่ดูจากการตกแต่งและระดับของเซียงหลานเซวียน หญิงสาวที่ทำงานที่นี่คุณภาพย่อมไม่มีทางต่ำ บางทีหลายคนอาจจะเป็นระดับดาวห้องหรือดาวคณะของมหาวิทยาลัยเลยก็ว่าได้

"ขอบคุณครับพี่หลิว" เฉินจิ่งขอบคุณก่อน จากนั้นจึงค่อยพูดว่า "แต่ว่าพี่หลิวครับ คืนนี้ผมมีธุระอยู่นิดหน่อย เกรงว่าจะต้องปฏิเสธความหวังดีของพี่แล้ว ไว้คราวหน้าแน่นอนครับ"

หลิวฮ่าวได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้เซ้าซี้ พยักหน้ารับ "น่าเสียดายจริงๆ แต่คราวหน้าถ้ามีโอกาสต้องมาเที่ยวให้ได้นะ หนุ่มน้อยหน้าตาหล่อเหลาอย่างนาย พวกสาวๆ ที่นี่คงแย่งกันบริการแน่ๆ"

เมื่อคุยเรื่องงานเสร็จสิ้น เฉินจิ่งก็ไม่ได้อยู่นาน ไม่ช้าก็กล่าวลาแล้วเดินออกจากเซียงหลานเซวียนไป

หลังจากที่เขาจากไปแล้ว หลิวฮ่าวก็ประคองรูปเคารพเทพกวนอูขึ้นมาชื่นชมอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยว่า "รูปเคารพเทพกวนอูองค์นี้ไม่เลวเลยจริงๆ ไม่รู้ว่าน้องเฉินไปหามาจากที่ไหนกันนะ"

เหวินหย่วนที่อยู่ข้างๆ ทอดถอนใจออกมาประโยคหนึ่ง "คุณเฉินคนนี้ดูท่าทางจะมีฝีมืออยู่จริงๆ อายุยังน้อยแต่สายตาในการประเมินกลับเฉียบคมไม่ธรรมดา แถมการพูดการจาก็สุขุมรอบคอบ ไม่มีท่าทีอ่อนประสบการณ์อย่างที่คนวัยนี้ควรจะเป็นเลยสักนิด"

"นั่นสิ" หลิวฮ่าวได้ยินก็เห็นด้วย "ผู้ชายในวัยเดียวกับเขา จะมีสักกี่คนที่ต้านทานเสน่ห์ยั่วยวนของเซียงหลานเซวียนแห่งนี้ได้? อายุยังน้อยแต่มีความหนักแน่นขนาดนี้ เฉินจิ่งคนนี้ ต่อไปความสำเร็จข้างหน้าต้องไม่ธรรมดาแน่นอน"

ไม่ว่าจะเป็นหลิวฮ่าวหรือเหวินหย่วน ต่างก็เป็นคนเก๋าวงการกันทั้งนั้น คำพูดของเฉินจิ่งที่บอกว่าตอนค่ำมีธุระ หรือไว้คราวหน้าอะไรทำนองนั้น ย่อมฟังออกอยู่แล้วว่าเป็นเพียงข้ออ้างเพื่อปฏิเสธ

…

เรื่องที่หลิวฮ่าวและเหวินหย่วนเอ่ยปากชม เฉินจิ่งย่อมไม่รู้เรื่อง และต่อให้รู้ เขาก็คงทำเพียงแค่ยิ้มผ่านๆ ไปเท่านั้น

เพราะเขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเก่งกาจกว่าคนอื่นมากมายอะไร เขาก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง เพียงแต่โชคดีส้มหล่น ได้รับดวงตาวิเศษสำหรับประเมินของเก่ามาก็เท่านั้น

ส่วนเรื่องนิสัยสุขุม มีความหนักแน่น เหนือกว่าคนในวัยเดียวกัน คำวิจารณ์เหล่านี้ ความจริงแล้วถูกหล่อหลอมมาจากอุปนิสัยและประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมา

มีคำกล่าวหนึ่งที่พูดไว้ได้ดีมาก การเติบโตเป็นวิชาบังคับ แต่วุฒิภาวะเป็นวิชาเลือก เฉินจิ่งเพียงแค่ลงเรียนวิชาวุฒิภาวะนี้ล่วงหน้าก่อนใคร และยังเป็นเพราะชาติตระกูล การใช้ชีวิต และเรื่องราวที่ต้องเผชิญบีบบังคับให้เขาต้องเลือกลงเรียนก่อนเวลาเท่านั้นเอง

หลังจากออกจากเซียงหลานเซวียน เฉินจิ่งก็นั่งแท็กซี่กลับมาที่ร้านน่าเป่าจวีด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

จ้าวเจิ้งมองเห็นสีหน้าเปี่ยมสุขของเขา ไม่ต้องดูอะไรมากก็รู้แล้วว่ารูปเคารพเทพกวนอูองค์นั้นต้องปล่อยออกไปได้สำเร็จแน่นอน จึงเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี "เสี่ยวเฉิน คืนนี้แกต้องเลี้ยงเหล้าฉันแล้วนะ รวมกับมื้อเหล้าที่แท่นฝนหมึกหินฉีหยางคราวก่อนที่ประมูลได้ราคาพุ่งเกินประเมินด้วย"

เฉินจิ่งหัวเราะแหะๆ "ได้เลยครับอาจ้าว อยากดื่มเหล้าอะไรได้หมดเลยครับ"

"คราวนี้แกต้องดื่มเป็นเพื่อนฉันให้เต็มคราบเลยนะ" จ้าวเจิ้งพูดด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า ก่อนจะถามต่อ "เป็นไงบ้าง ปล่อยไปได้เท่าไหร่ล่ะ?"

เฉินจิ่งได้ยินก็เล่าความจริงไปตามตรง จ้าวเจิ้งพยักหน้ารับ "ไม่เลว สี่แสนสามหมื่นก็แทบจะเป็นเพดานราคาของรูปเคารพเทพกวนอูองค์นั้นแล้ว สูงกว่านี้ก็คงไปต่อไม่ได้เท่าไหร่หรอก"