บทที่ 59 เคาะประตูกลางดึก

เพราะตอนค่ำมีนัดเลี้ยงเหล้าจ้าวเจิ้ง เฉินจิ่งจึงรีบหาจังหวะไปเดินเล่นแถวถนนของเก่าตั้งแต่หัววัน เพื่อใช้โควตาประเมินของดวงตาวิเศษทั้งสามครั้งในแต่ละวันให้หมด

ก่อนหน้านี้เฉินจิ่งเคยทดลองดูแล้ว โควตาการประเมินของดวงตาวิเศษในแต่ละวันจะไม่สามารถสะสมได้ กล่าวคือถ้าวันไหนไม่ใช้ ก็เท่ากับทิ้งไปเปล่าๆ

ช่วงบ่ายก็ไม่ได้มีลูกค้าอะไร จ้าวเจิ้งเองก็เป็นคอทองแดงตัวยง นานๆ ทีจะมีโอกาสให้เฉินจิ่งมาดื่มเป็นเพื่อนให้สมใจอยาก จึงตัดสินใจปิดร้านแต่หัววัน แล้วพาเฉินจิ่งออกเดินทางไปดื่มเหล้า

อันที่จริงจ้าวเจิ้งไม่ได้ใส่ใจเรื่องค้าขายของร้านน่าเป่าจวีเท่าไรนัก อย่างแรกคือวงการของเก่าก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว เปิดร้านสามปีไม่มีลูกค้า แต่พอลูกค้ามาทีเดียวกินได้ถึงสามปี อย่างที่สองคือจ้าวเจิ้งเหน็ดเหนื่อยสู้ชีวิตมาหลายปี ตอนนี้ก็ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทองแล้วจริงๆ

หรือจะพูดอีกอย่างก็คือเขาไม่ได้มีความทะเยอทะยานอะไรยิ่งใหญ่กว่านี้แล้ว ในเมื่อบรรลุอิสรภาพทางการเงิน ใช้ชีวิตอย่างไรแล้วมีความสุข เขาก็เลือกจะใช้ชีวิตอย่างนั้น

"เสี่ยวเฉิน วันนี้อาจะพานายไปร้านเหล้าส่วนตัวที่คนชางเฉิงแท้ๆ เท่านั้นถึงจะรู้จัก กับแกล้มดี เหล้าก็เด็ดจริงๆ" จ้าวเจิ้งคุยกับเฉินจิ่งไปพลางขณะขับรถมุ่งหน้าไปยังจุดหมาย

เฉินจิ่งยิ้มแล้วตอบว่า "ขนาดอาจ้าวยังพูดแบบนี้ ร้านเหล้าส่วนตัวร้านนั้นต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ ครับ" จ้าวเจิ้งเป็นนักดื่มตัวยง ที่ไหนที่เอ่ยปากชมได้ ย่อมไม่มีทางแย่อย่างเด็ดขาด

ร้านเหล้าส่วนตัวที่จ้าวเจิ้งพูดถึงมีชื่อเรียบง่ายมาก ชื่อว่า 'ร้านเหล้าส่วนตัวเฒ่าหวัง' อยู่ค่อนข้างไกลจากถนนของเก่า ขับรถต้องใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมง แถมทำเลยังค่อนข้างลับตาคน อยู่ในตรอกเก่าแห่งหนึ่ง หน้าร้านยิ่งไม่ใหญ่โต จุโต๊ะรับลูกค้าได้แค่ราวๆ หกเจ็ดโต๊ะเท่านั้น

ตอนทั้งสองคนไปถึงยังไม่ถึงเวลาอาหารเย็นด้วยซ้ำ แต่ในร้านเหล้าส่วนตัวกลับมีคนนั่งกันเต็มเอี้ยดแล้ว ทว่ายังดีที่จ้าวเจิ้งมีหน้ามีตาพอ จึงโทรศัพท์บอกให้เถ้าแก่เก็บโต๊ะไว้ให้เขากับเฉินจิ่งล่วงหน้าหนึ่งโต๊ะ

เฉินจิ่งก้าวเข้ามาในร้าน พลางกวาดตามองรอบๆ พบว่าหากดูแค่การตกแต่ง ร้านนี้ธรรมดาเรียบง่ายมากจริงๆ ดูคล้ายกับร้านอาหารตามสั่งข้างทางทั่วไป เพียงแต่ปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดสะอ้าน

ทว่าลูกค้าที่นั่งอยู่ข้างในกลับแตกต่างจากพวกร้านข้างทางอยู่บ้าง แทบทุกคนแต่งกายภูมิฐานประณีต ดูแล้วเป็นพวกมีฐานะร่ำรวยทั้งสิ้น

เฉินจิ่งนึกในใจ รู้ทันทีว่า 'ร้านเหล้าส่วนตัวเฒ่าหวัง' แห่งนี้ น่าจะเป็นร้านอาหารส่วนตัวระดับพรีเมียมในตำนานประเภทที่มื้อหนึ่งตกไม่ต่ำกว่าหมื่นหยวน แถมต้องจองล่วงหน้าครึ่งเดือนหรือถึงขั้นเป็นเดือนทำนองนั้นแน่ๆ

ในประเทศ ร้านอาหารส่วนตัวชั้นยอดพวกนี้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว จึงเป็นที่นิยมในหมู่คนรวยมาก ดูเหมือนว่ามันจะกลายเป็นรสนิยมอย่างหนึ่งไปแล้วหรือเปล่า?

และความจริงก็เป็นเช่นนั้น

หลังจากจ้าวเจิ้งพาเฉินจิ่งนั่งลงเรียบร้อย ก็เอ่ยขึ้นว่า "ร้านเหล้าส่วนตัวร้านนี้ ปกติถ้าอยากจะมากิน อย่างน้อยต้องจองล่วงหน้าเป็นอาทิตย์ ถ้าช่วงลูกค้าแน่นๆ บางทีต้องรอถึงเดือนสองเดือนเลยนะ"

"แต่นี่อาสนิทกับเถ้าแก่เขา ตอนที่เขาเพิ่งเปิดร้านนี้ใหม่ๆ เมื่อหลายปีก่อน อาก็แวะมาดื่มเหล้ากินข้าวที่นี่แล้ว ถือเป็นลูกค้ารุ่นแรกๆ ไม่กี่คนของเขา เขาเลยให้สิทธิพิเศษกับอา จะมาเมื่อไหร่ก็ได้ แล้วก็คิดราคาเดิมสมัยก่อนด้วย"

เฉินจิ่งได้ยินก็พยักหน้ารับ พลางคิดในใจว่าที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง แต่เรื่องนี้ก็ไม่แปลก อาจ้าวเป็นคอเหล้า สมัยหนุ่มๆ คงชอบตระเวนเสาะหาเหล้าดีกับแกล้มเด็ดไปทั่ว การจะหาเจอร้านนี้ก็เป็นเรื่องธรรมดา

จ้าวเจิ้งชะงักไปนิดแล้วเสริมอีกประโยคว่า "แต่ปกติอาก็ไม่ค่อยได้มาหรอก ขืนโผล่พรวดพราดมาบ่อยๆ มันจะไปแย่งที่ทำมาหากินเขา ครั้งนี้เห็นว่าแกหาเงินได้ไม่น้อย อาถึงคิดจะพาแกมาฉลองใหญ่ที่นี่สักหน่อย"

ได้ยินดังนั้น เฉินจิ่งจึงรีบพูดว่า "ขอบคุณครับอาจ้าว"

"ไม่ต้องเกรงใจ" จ้าวเจิ้งโบกมือ พอคิดจะพูดต่อ ก็เห็นชายวัยราวห้าสิบกว่าปี รูปร่างท้วมเล็กน้อย สวมผ้ากันเปื้อนเดินออกมา มองมาทางจ้าวเจิ้งแล้วยิ้มทักทาย "น้องจ้าว หายหน้าหายตาไปนานเลยนะ นึกว่าลืมฉันไปแล้วซะอีก"

เมื่อจ้าวเจิ้งเห็นชายร่างท้วมก็ยิ้มรับ "เฒ่าหวัง ฉันจะลืมใครก็ลืมได้ แต่ลืมแกไม่ลงหรอก ถึงจะลืมแก แต่เหล้ากับกับข้าวที่นี่ฉันไม่มีทางลืมแน่ ฮ่าๆ"

ชื่อร้านเหล้าส่วนตัวเฒ่าหวัง เถ้าแก่ก็ย่อมต้องแซ่หวังอยู่แล้ว

"ฮ่าๆ" เฒ่าหวังก็หัวเราะลั่น จากนั้นจึงถามว่า "เอาชุดเดิมไหม?"

"ใช่ แล้วก็เอาเหล้ามาเยอะๆ หน่อยนะ"

เฒ่าหวังพยักหน้า แล้วเดินกลับเข้าไปง่วนอยู่ในครัว ที่นี่ไม่มีแม้กระทั่งลูกมือเลยสักคน มีแค่ตัวเขาคนเดียว เฉินจิ่งมองดูลูกค้าโต๊ะข้างๆ แม้แต่ข้าวสวยยังต้องเดินไปตักจากกระบะข้าวใกล้ๆ ห้องครัวเอง

ฮืม นี่ก็เป็นรสนิยมของคนรวยด้วยหรือเปล่านะ?

เฉินจิ่งไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรนัก แต่ไม่นานเขาก็เข้าใจ เพราะอาหารยกขึ้นมาเสิร์ฟจนครบในเวลาไม่นาน ส่วนใหญ่เป็นอาหารพื้นเมืองขึ้นชื่อของชางเฉิง แต่ทำออกมาได้ครบทั้งสี กลิ่น และรสชาติ แค่เห็นก็น้ำลายสอแล้ว

"ลองชิมดูสิ" จ้าวเจิ้งหยิบจอกเหล้าขึ้นมารินใส่สองจอกพลางเอ่ยขึ้น

เฉินจิ่งจึงหยิบตะเกียบขึ้นมาลองชิมทีละอย่าง ยิ่งกินดวงตาก็ยิ่งเป็นประกาย เพราะมันอร่อยเหลือเกินจริงๆ เขาไม่เคยกินอาหารที่รสเลิศขนาดนี้มาก่อน แม้แต่ฝีมือทำอาหารของข่งเสวี่ย เมื่อเทียบกับเฒ่าหวังคนนี้แล้ว ก็ยังถือว่าห่างชั้นกันอยู่มาก

ทว่ามันก็เป็นเรื่องธรรมดา การที่ที่นี่ก้าวขึ้นมาเป็นร้านเหล้าส่วนตัวระดับแถวหน้าได้ ย่อมไม่ใช่สิ่งที่ฝีมือปลายจวักของคนทั่วไปจะเทียบติด

"อร่อยใช่ไหมล่ะ ตอนที่อามาลองกินที่นี่ครั้งแรก กินกับข้าวเปล่าเข้าไปตั้งหกชาม แทบจะจุกตายแน่ะ ฮ่าๆ" จ้าวเจิ้งเห็นสีหน้าตื่นตะลึงของเฉินจิ่ง ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

เฉินจิ่งพยักหน้า "อร่อยจริงๆ ครับ ผมไม่เคยกินกับข้าวที่รสชาติดีขนาดนี้มาก่อนเลย"

"แกคิดว่าไงล่ะ บรรพบุรุษของเฒ่าหวังคนนี้เคยเป็นพ่อครัวหลวงในวังสมัยราชวงศ์ชิงเชียวนะ ส่วนพ่อของเขาก็เป็นพ่อครัวงานเลี้ยงระดับชาติ ถ้าไม่ใช่เพราะเฒ่าหวังรักความสงบสุข คงไม่ยอมมาเปิดร้านเหล้าส่วนตัวเล็กๆ อยู่ตรงนี้หรอก" จ้าวเจิ้งยื่นจอกเหล้าที่รินจนปริ่มส่งให้เฉินจิ่ง แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงชื่นชม

ที่แท้ก็สืบทอดวิชามาจากตระกูลนี่เอง เฉินจิ่งพยักหน้าเข้าใจแจ่มแจ้ง ในใจพลางคิดว่า วันหลังถ้ามีโอกาส จะต้องพาข่งเสวี่ยมากินข้าวที่นี่ด้วย ให้เธอได้ลิ้มลองรสชาติอาหารของที่นี่บ้าง

"เอาละ แกอย่ามัวแต่กินสิวะ มาๆ ดื่มๆ"

…

เนื่องจากรับปากไว้แล้วว่าจะดื่มเป็นเพื่อนจ้าวเจิ้งให้สุดเหวี่ยง การดื่มเหล้าของทั้งคู่จึงลากยาวไปนานมาก กระทั่งเกือบสี่ทุ่มถึงได้ยุติลง

จ้าวเจิ้งเมาแอ๋ไปเรียบร้อย ใบหน้าแดงก่ำพลางคว้าไหล่เฉินจิ่งแล้วตะโกนลั่น "เสี่ยวเฉิน! แกมีแววนะ ต่อไปตั้งใจทำงานเข้า รับ…รองว่าต้องได้เป็น เป็นผู้นำในวงการของเก่าของเมืองชางเฉิงเรา หรือแม้แต่ แม้แต่ระดับประเทศก็ยัง… อ้วก!"

พูดยังไม่ทันขาดคำ จ้าวเจิ้งก็เอี้ยวคอไปโก่งคออ้วกออกมาคำโต

เวลานี้เฉินจิ่งเองก็เมามายไม่แพ้กัน ทว่าอาศัยที่ยังหนุ่มแน่นกว่า จึงยังพอประคองสติไว้ได้ ที่สำคัญคือเมื่อครู่เขาเพิ่งวิ่งไปอ้วกในห้องน้ำมาสองรอบแล้ว

เขาดื่มสู้คนขี้เมาอย่างจ้าวเจิ้งไม่ไหวจริงๆ

"อาจ้าว พอเถอะครับ ผะ…ผมเรียกรถให้นะ" เฉินจิ่งตบหลังจ้าวเจิ้งเบาๆ พลางเอ่ยขึ้น

จ้าวเจิ้งอ้วกเสร็จ ตาแดงก่ำพูดว่า "ได้ พอแล้ว พอแล้วจริงๆ" พูดจบ เขาก็ยังไม่ลืมประโยคที่พูดค้างไว้เมื่อครู่ จึงสำทับขึ้นอีก "เสี่ยวเฉิน แกเป็นได้ถึงผู้นำวงการของเก่าระดับประเทศเลยนะ ฉะ…ฉันเชื่อว่าแกมีศักยภาพพอ"

เฉินจิ่งทั้งขำทั้งเอือม "อาจ้าวครับ อาเชื่อมั่นในตัวผมยิ่งกว่าที่ผมเชื่อตัวเองซะอีก"

ไม่กี่นาทีต่อมา เฉินจิ่งก็เช็กบิลเรียบร้อย แล้วพยุงจ้าวเจิ้งเดินออกจากตรอก หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจ้างคนขับรถแทน ส่งจ้าวเจิ้งขึ้นรถไปก่อน จากนั้นเขาถึงค่อยเรียกรถแท็กซี่กลับไปยังหมู่บ้านเทียนเสวี่ยซาน

ตลอดการเดินทางแม้รถจะแล่นนุ่มนวลดี แต่อากาศในห้องโดยสารก็ค่อนข้างอุดอู้ พอมาถึงหมู่บ้านเทียนเสวี่ยซาน เฉินจิ่งลงจากรถแล้วถูกลมหนาวพัดปะทะเข้าใส่ หัวสมองก็พลันมึนตื้อตาลายไปหมด

ในสภาพที่เมามายสลึมสลือเช่นนี้ ไม่รู้ทำไม เฉินจิ่งถึงเกิดความรู้สึกอยากเจอหน้าข่งเสวี่ยขึ้นมาอย่างจับใจ แล้วเขาก็ทำตามใจคิดจริงๆ

เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องเช่า เฉินจิ่งไม่ได้ไขกุญแจเปิดประตูห้องตัวเอง แต่กลับหันหลังเดินตรงไปยังหน้าห้องของข่งเสวี่ย แล้วยกมือขึ้นเคาะประตู

ตามหลักแล้วเวลานี้ก็ใกล้จะห้าทุ่มเข้าไปแล้ว หากเป็นเฉินจิ่งในยามที่มีสติสัมปชัญญะดี ไม่มีทางที่จะมาเคาะประตูหาข่งเสวี่ยในเวลานี้เด็ดขาด แต่ก็ช่วยไม่ได้ ในเมื่อตอนนี้เขาเมาไปแล้วนี่นา