บทที่ 60 คุณชอบบ้านแบบไหน

ก๊อกๆ… เฉินจิ่งเคาะประตูห้องของข่งเสวี่ยด้วยน้ำหนักมือที่ไม่เบาไม่แรงนัก

ทว่าเวลานี้ข่งเสวี่ยน่าจะเข้านอนไปแล้ว ผ่านไปเนิ่นนานจึงยังไม่มีใครมาเปิดประตู

แต่เฉินจิ่งที่เมามายสะลึมสะลือไม่ได้คิดจะยอมแพ้ ยังคงเคาะต่อไปอย่างไม่ลดละ ธรรมดาคนเมามักจะดื้อรั้นดึงดัน ตอนนี้ในหัวของเขามีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น

เขาอยากเจอหน้าข่งเสวี่ย

เคาะอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็ดูเหมือนจะปลุกข่งเสวี่ยให้ตื่นจนได้ มีเสียงฝีเท้าดังมาจากในห้อง จากนั้นน้ำเสียงอันนุ่มนวลน่าฟังของข่งเสวี่ยก็เอ่ยถามขึ้น "เสี่ยวเฉินเหรอ?"

เฉินจิ่งได้ยินเสียงของเธอก็ดีใจขึ้นมาทันที รีบตอบกลับไป "พี่เสวี่ย ผมเองครับ"

เมื่อได้ยินคำตอบ ข่งเสวี่ยก็มองผ่านตาแมวเพื่อยืนยันว่าเป็นเฉินจิ่งจริงๆ และเห็นว่าเขาดูท่าจะเมามา จึงรีบเปิดประตู คิ้วสวยขมวดมุ่นเล็กน้อยพลางเอ่ย "ทำไมดื่มจนเป็นแบบนี้อีกล่ะเนี่ย"

เฉินจิ่งมองหญิงสาวตรงหน้า เธอสวมชุดนอนมิดชิด เรือนผมยาวค่อนข้างยุ่งเหยิงเล็กน้อย คาดว่าคงเพิ่งลุกขึ้นมาจากเตียง ใบหน้าขาวเนียนดั่งหยกยังมีสีเลือดฝาดระเรื่อ ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ชวนมองไปหมด

"พี่เสวี่ย ผะ…ผมไม่ได้รบกวนพี่พัก…พักผ่อนใช่ไหมครับ" ตอนเคาะประตูเฉินจิ่งไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้เลย แต่พอเห็นหน้าเธอถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้

ข่งเสวี่ยเหลือบมองเวลา เอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งหมั่นไส้ว่า "แล้วเธอคิดว่าไงล่ะ"

เฉินจิ่งยกมือเกาหัว หัวเราะแหะๆ อย่างซื่อๆ "ขอโทษนะครับพี่เสวี่ย ผะ…ผมแค่จู่ๆ ก็คิดถึงพี่มากๆ อยากเจอพี่ขึ้นมาน่ะครับ" คราวนี้เขาใจกล้า มีอะไรในใจก็พูดออกไปจนหมด

ได้ยินแบบนั้น ข่งเสวี่ยก็เม้มริมฝีปาก มือลูบผมยาวที่ยุ่งเหยิงตามสัญชาตญาณ ก่อนจะยื่นมือไปช่วยพยุงเฉินจิ่งที่ยืนโงนเงนอยู่กับที่ พลางเอ่ยดุไม่จริงจังนักว่า "คราวก่อนก็บอกเธอไปแล้วนี่นาว่าอย่าดื่มเยอะขนาดนี้ ถึงจะเป็นงานเลี้ยงสังสรรค์ก็ต้องรู้จักลิมิตตัวเองหน่อยสิ"

"ไม่ใช่สังสรรค์เรื่องงานหรอกครับ กะ…ก็แค่ฉลองกับเถ้าแก่เฉยๆ" เฉินจิ่งอาศัยจังหวะนั้นทิ้งน้ำหนักพิงร่างเข้าหาข่งเสวี่ย ปลายจมูกได้กลิ่นหอมละมุนจางๆ ชวนให้รู้สึกผ่อนคลายเหลือเกิน

ข่งเสวี่ยประคองเขาเดินเข้าไปในห้องพลางถาม "รูปเคารพเทพกวนอูองค์นั้นขายได้แล้วเหรอ" ก่อนหน้านี้เธอยังวางแผนจะให้เขาเอาไปเข้างานประมูลที่บริษัทของเสิ่นจิ้งอยู่เลย

แต่เฉินจิ่งมองว่ารูปเคารพเทพกวนอูเป็นของเฉพาะทาง อีกอย่างช่วงนี้งานประมูลฤดูใบไม้ร่วงของบริษัทใหญ่ๆ ก็เพิ่งจบไป แถมหลิวฮ่าวเองก็แสดงความสนใจพอดี เขาเลยปฏิเสธข้อเสนอนั้นไป

ข่งเสวี่ยเองก็พอจะทราบเรื่องนี้อยู่บ้าง

"ครับ ขายได้แล้วครับ ได้ตั้งสี่แสนสามหมื่นหยวนเชียว" น้ำเสียงของเฉินจิ่งเจือความภาคภูมิใจและดีใจอย่างเห็นได้ชัด

อย่างที่เขาว่ากันว่าคนเราเวลาเมามักไม่เหมือนตอนปกติ ในจังหวะนี้เอง เฉินจิ่งถึงได้เผยนิสัยความเป็นเด็กหนุ่มตามวัยของเขาออกมาบ้าง

เมื่อข่งเสวี่ยเห็นดังนั้นก็ดูออกในทันที นัยน์ตาสวยคู่นั้นทอประกายยิ้ม พลางช่วยประคองเฉินจิ่งไปนั่งลงบนโซฟา แล้วเอ่ยชม "งั้นก็ดีเลย เสี่ยวเฉิน เธอเก่งจริงๆ"

นี่แหละคือเสน่ห์ของสาวรุ่นพี่ เธอไม่เคยคิดจะทำลายความมั่นใจของใคร ซ้ำยังคอยสนับสนุนและเอ่ยปากชมในยามที่ผู้ชายกำลังภาคภูมิใจอีกด้วย

ทว่าข่งเสวี่ยชะงักไปนิด แล้วจึงเสริมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เสี่ยวเฉิน เธอยังอายุน้อย พอหาเงินได้แล้วก็ต้องรู้จักใช้นะ อย่าสุรุ่ยสุร่ายกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง เก็บออมไว้ซื้อบ้านซื้อรถจะดีกว่า"

เป็นจริงดั่งที่อาจ้าวเคยบอกไว้ สาวรุ่นพี่ไม่เพียงแต่จะรอให้คุณเติบโต แต่ยังพร้อมจะจูงมือพาคุณเติบโตไปด้วยกัน

แม้เฉินจิ่งจะเมามายเพียงใด แต่พอได้ยินคำพูดของข่งเสวี่ย เขาก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย "ครับ ผมเข้าใจแล้วพี่เสวี่ย ผมเชื่อฟังพี่ครับ" สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าเธอตาไม่กะพริบ

แต่เดิมที่เขามาเคาะประตูก็เพราะคิดถึง อยากจะเห็นหน้าเธออยู่แล้ว

"อื้ม…" ข่งเสวี่ยถูกสายตาเปี่ยมความรู้สึกอันเร่าร้อนจ้องมองจนเริ่มทำตัวไม่ถูก เธอจึงรีบลุกขึ้นยืนพลางเอ่ย "ฉันไปชงชาให้นะ ดื่มสักหน่อยจะได้สร่างเมา"

จากนั้น ข่งเสวี่ยก็หยิบชุดชาออกมาอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับชาแดงชั้นดีหนึ่งห่อ แล้วเริ่มชงชาบนโต๊ะกลางห้องรับแขก

ตลอดเวลานั้น สายตาของเฉินจิ่งไม่คลาดไปจากร่างของเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว

ยามนี้ดึกสงัดแล้ว ควันกรุ่นจากน้ำชาลอยอ้อยอิ่งขึ้นมา ท่ามกลางแสงไฟสีอบอุ่นทำให้ภาพตรงหน้าดูราวกับความฝัน ทั้งยังอบอวลไปด้วยบรรยากาศของชีวิตอันเรียบง่ายและอบอุ่นละมุนละไม

เฉินจิ่งมองจนเคลิบเคลิ้ม ในใจรู้สึกสงบและดื่มด่ำกับช่วงเวลานี้อย่างบอกไม่ถูก

เขาถึงขั้นจินตนาการไปว่า หากวันข้างหน้าได้แต่งงานกับข่งเสวี่ยจริงๆ ชีวิตประจำวันของพวกเขาก็คงเป็นเช่นนี้ เรียบง่ายแต่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขและความอบอุ่น

ช่างงดงามเหลือเกิน

ไม่นานนักข่งเสวี่ยก็ชงชาเสร็จ เธอวางถาดชาลงบนโต๊ะกระจกห้องรับแขก แล้วยื่นถ้วยชาให้เฉินจิ่งพลางบอก "ดื่มตอนร้อนๆ เถอะ จะได้สบายท้อง"

เฉินจิ่งพยักหน้า รับถ้วยชามาค่อยๆ จิบ รสสัมผัสบนปลายลิ้นไม่ได้รู้สึกขมฝาดแม้แต่น้อย ต่อให้ตัวชาจะติดขมอยู่บ้าง แต่ในใจกลับหวานล้ำราวกับได้ดื่มน้ำผึ้ง

"พี่เสวี่ยครับ เมื่อกี้ที่พี่บอกให้ผมเก็บเงินซื้อบ้านซื้อรถ แล้วพี่ชอบบ้านแบบไหนเหรอครับ" เฉินจิ่งจิบชาไปสองสามคำ จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

คำถามนี้มีความหมายแฝงอยู่ลึกซึ้งทีเดียว

ข่งเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะส่งค้อนให้เฉินจิ่งไปหนึ่งวง แต่ก็ยอมตอบ "ฉันค่อนข้างชอบดอกไม้น่ะ ก็เลยอยากได้บ้านที่มีสวน วันข้างหน้าจะได้ปลูกดอกไม้หรือทำอะไรพวกนี้ได้"

ชอบดอกไม้งั้นเหรอ ดูท่าจะจริง เพราะในห้องนอนของข่งเสวี่ยมักจะมีแจกันดอกไม้สดวางประดับอยู่เสมอ

ทว่าบ้านที่มีสวนสวยๆ อย่างน้อยก็ต้องเป็นบ้านเดี่ยวแบบมีพื้นที่รอบบ้าน ยิ่งถ้าอยากได้สวนกว้างขึ้นไปอีก ก็ต้องเป็นบ้านพักตากอากาศแล้ว

ในชางเฉิง บ้านพักตากอากาศแบบนี้ราคาต่ำสุดก็ต้องมีสิบล้านหยวนขึ้นไป ยังไม่รวมค่าตกแต่งอีกจิปาถะ

เฉินจิ่งฟังแล้วก็ได้แต่คิดในใจเงียบๆ ดูท่าเขาคงต้องขยันหาเงินให้มากกว่านี้ ในเมื่อพี่เสวี่ยยอมตอบคำถามนี้ ความหมายหลายๆ อย่างก็ชัดเจนอยู่แล้วโดยไม่ต้องพูดออกมา

ขณะที่เฉินจิ่งกำลังรู้สึกถึงแรงกดดันและไฟในตัว ข่งเสวี่ยก็กะพริบตาพลางเอ่ยเสริม "จริงๆ แล้วซื้อห้องที่มีระเบียงกว้างหน่อยก็ได้นะ ปลูกดอกไม้ได้เหมือนกัน"

เฉินจิ่งได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป เขารู้ดีว่าข่งเสวี่ยกำลังบอกไม่ให้เขาคิดมาก และเธอก็ยอมลดความคาดหวังลงเพื่อเขา

"พี่เสวี่ยครับ อนาคตผมจะซื้อบ้านที่มีสวนให้ได้" ความต้องการของข่งเสวี่ยอาจลดลงได้ แต่เฉินจิ่งไม่มีวันลดมาตรฐานของตัวเองลง เขาเชื่อมั่นในความสามารถของตนว่าจะต้องหาเงินมาซื้อบ้านพักตากอากาศให้เธอได้แน่

ยิ่งไปกว่านั้น ความกดดันคือแรงผลักดันที่ดี ทุกคนล้วนต้องการแรงขับเคลื่อน เพื่อสร้างอนาคตที่ดีกว่าให้กับตัวเอง หรือเพื่อคนที่ตนรัก

ใบหน้างดงามปรากฏรอยยิ้มบางๆ เธอจ้องมองเฉินจิ่งอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้น "งั้นเธอก็พยายามเข้านะ เธอยังหนุ่มอยู่ ควรจะมุ่งมั่นสร้างเนื้อสร้างตัวให้เต็มที่"

ทว่าท้ายที่สุด เฉินจิ่งก็ต้านฤทธิ์แอลกอฮอล์ไม่ไหว หลังจากดื่มชาร้อนไปหลายถ้วย แม้ในใจจะยังอยากคุยกับข่งเสวี่ยต่อแค่ไหน แต่เขาก็เผลอทิ้งตัวนอนหลับไปบนโซฟาโดยไม่รู้ตัว

เมื่อข่งเสวี่ยเห็นว่าเขาหลับไปแล้ว ก็ค่อยๆ ลุกขึ้นเดินไปหยิบผ้าห่มในห้องนอนมาคลุมให้เขา จากนั้นเหลือบมองนาฬิกา ก็พบว่าล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่แล้ว

หลังจากเพิ่งถูกปลุกให้ตื่น แถมยังดื่มชาไปหลายถ้วย ในช่วงเวลานี้ข่งเสวี่ยจึงนอนไม่หลับ เธอทำได้เพียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความ 'หัวหน้าเหลียงคะ พรุ่งนี้ฉันมีธุระนิดหน่อย ขอลาหยุดหนึ่งวันค่ะ'

จากนั้นข่งเสวี่ยก็วางโทรศัพท์ลง หันไปมองเฉินจิ่งที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่บนโซฟา จู่ๆ ก็ยิ้มพลางถอนหายใจออกมา "เธอนี่นะ เป็นเจ้ากรรมนายเวรฉันหรือไง"

เมื่อครู่ยังเป็นเฉินจิ่งที่จ้องมองเธอตาค้าง มาตอนนี้กลับกลายเป็นข่งเสวี่ยที่จ้องมองเฉินจิ่งตาไม่กะพริบแทน

หลังจากมองอยู่นาน ข่งเสวี่ยก็กะพริบตา ก่อนจะโน้มตัวลงไปใกล้ใบหน้าของเฉินจิ่ง