บทที่ 61 แขก

เฉินจิ่งนอนหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ใบหน้าหล่อเหลายังคงมีรอยแดงจางๆ จากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ซึ่งดูดีไม่น้อย

ผู้ชายเองก็ใช้คำว่าดูดีมาบรรยายได้เหมือนกันนั่นแหละ

ข่งเสวี่ยจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม ใบหน้าสวยสง่าเผยแววนึกสนุก ก่อนจะยื่นมือไปบีบแก้มเขาเบาๆ

ผิวสัมผัสอุ่นเล็กน้อย ทั้งยังนุ่มหยุ่น ข่งเสวี่ยรู้สึกว่ามันหยิกเพลินมือจริงๆ ใบหน้าจึงเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มหวาน

เธอชอบหยิกแก้มเฉินจิ่งอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ

ครั้งนี้เฉินจิ่งหลับสนิท ข่งเสวี่ยจึงหยิกเล่นเสียเต็มคราบอยู่นาน อยากหยิกทั้งแก้มซ้ายแก้มขวา สุดท้ายเลยใช้สองมือบีบพร้อมกันซะเลย

ทว่าเธอไม่ได้ออกแรงมาก แก้มของเฉินจิ่งจึงแค่แดงขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น

ผ่านไปพักใหญ่ ข่งเสวี่ยถึงได้ยืดตัวขึ้น เธอยิ้มพลางพึมพำกับตัวเองว่า "นี่ฉันเป็นโรคอะไรเนี่ย ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีความคิดแบบนี้เลยสักนิด"

แม้จะพูดแบบนั้น แต่ในใจเธอก็รู้ดีว่า ความเคยชินบางอย่างมักเกิดขึ้นกับคนบางคนเท่านั้น

จากนั้น ข่งเสวี่ยก็นั่งยองๆ จัดท่านอนให้เฉินจิ่ง ยกขาของเขาขึ้นมาวางบนโซฟา ก่อนจะดึงผ้าห่มคลุมให้มิดชิดเพื่อให้เขานอนสบายตัวขึ้น แล้วจึงเดินกลับเข้าห้องนอนของตัวเองไป

รุ่งเช้าวันต่อมา

เฉินจิ่งรู้สึกตัวตื่นขึ้น เขาค่อยๆ ยันกายลุกจากโซฟา พลางกวาดสายตามองไปรอบห้อง จมูกพลันสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ จากผ้าห่มที่เขาใช้ห่มเมื่อคืน มันเป็นกลิ่นที่ละมุนใจอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อความทรงจำช่วงเมื่อคืนเริ่มแจ่มชัดขึ้น เฉินจิ่งก็นึกอยากเอาหัวโขกข้างฝา "เมื่อคืนฉันทำอะไรลงไปเนี่ย…" เขาไม่นึกเลยว่าเวลาเมาตัวเองจะกล้าบ้าบิ่นและพูดอะไรตรงไปตรงมาขนาดนั้น เพียงเพราะความคิดถึงข่งเสวี่ยแท้ๆ เลยบุกไปเคาะประตูบ้านเขาถึงที่ตอนกลางดึก

แต่ก็นับว่าโชคดีที่ผลลัพธ์ไม่ได้เลวร้ายนัก ข่งเสวี่ยไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจหรือรำคาญเลย ในทางกลับกัน… ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะคืบหน้าไปอีกขั้น

อาการเมาค้างทำให้คอแห้งผากไม่หาย เฉินจิ่งจึงหยิบถ้วยชาที่เหลือจากเมื่อคืนบนโต๊ะกาแฟขึ้นมาดื่มรวดเดียวหลายอึกถึงค่อยรู้สึกดีขึ้น เขาหันไปมองทางห้องนอนของข่งเสวี่ย ประตูยังคงปิดสนิท ดูท่าเจ้าของห้องคงจะยังไม่ตื่น

ก็แน่ละ เมื่อคืนเขาเล่นเอาข่งเสวี่ยเหนื่อยเสียจนแทบแย่ กว่าเธอจะได้นอนก็คงปาเข้าไปค่อนคืนแล้ว

เฉินจิ่งก้มดูเวลา เพิ่งจะเจ็ดโมงเช้าเศษๆ ยังไม่ต้องรีบร้อนไปร้าน เขาจึงเดินเข้าครัวไปจัดเตรียมมื้อเช้าให้

ครู่ต่อมา หลังจากจัดการมื้อเช้าของตัวเองเรียบร้อย เฉินจิ่งก็แบ่งส่วนหนึ่งของข่งเสวี่ยอุ่นทิ้งไว้ในหม้อหุงข้าว จากนั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความทิ้งไว้ให้เธอ ก่อนจะรีบกลับห้องเช่าของตัวเองเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวออกไปทำงาน

คำพูดของข่งเสวี่ยเมื่อคืน เฉินจิ่งยังคงจำได้ขึ้นใจ บ้านเดี่ยวมีสวนหย่อม นั่นแหละคือหนึ่งในเป้าหมายและแรงผลักดันสำคัญในการสู้ชีวิตของเขาหลังจากนี้

เพื่อจะไปให้ถึงเป้าหมายนั้น เฉินจิ่งรู้ดีว่าเขาต้องขยันและทุ่มเทให้มากกว่านี้ พร้อมทั้งเรียนรู้และพัฒนาตัวเองอย่างไม่หยุดยั้ง!

ระหว่างทางไปทำงาน เฉินจิ่งเริ่มวางเป้าหมายที่เป็นรูปธรรมมากขึ้นในใจ พลางคิดว่า ‘วิลล่าเดี่ยวยังดูไกลเกินเอื้อมไปหน่อย เอาเป็นว่าตั้งเป้าหาเงินห้าล้านหยวนแรกในชีวิตให้ได้ก่อนแล้วกัน’

เงินห้าล้านหยวนอาจยังซื้อบ้านเดี่ยวในเมืองชางเฉิงไม่ได้ แต่ถ้าหาได้ถึงห้าล้านเมื่อไหร่ ก็แปลว่าเขาขยับเข้าใกล้วิลล่าเดี่ยวไปอีกก้าวไม่ใช่หรือ

ข้าวต้องกินทีละคำ ก้าวเดินต้องค่อยๆ ก้าวไปทีละขั้น คนเราไม่ควรทะเยอทะยานเกินตัวเป็นดีที่สุด

เมื่อคืนข่งเสวี่ยได้นอนดึกมาก เช้านี้จึงตื่นสายตามระเบียบ กว่าจะลุกขึ้นมาก็ปาเข้าไปสิบโมงกว่าแล้ว

พอเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่นก็ไม่เห็นเฉินจิ่งอยู่แล้ว ผ้าห่มถูกพับเก็บไว้อย่างเรียบร้อย ชุดน้ำชาที่เมื่อคืนไม่ได้เก็บกวาดก็ล้างทำความสะอาดเข้าที่ทั้งหมด

ข่งเสวี่ยหัวเราะเบาๆ พลันนึกอะไรขึ้นมาได้จึงเดินตรงไปเปิดหม้อหุงข้าวในครัว พอเห็นมื้อเช้าที่อุ่นรออยู่ รอยยิ้มบนใบหน้าสวยสง่าก็ยิ่งหวานละมุนขึ้นไปอีก

จากนั้นเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู มีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านสองข้อความ

หัวหน้าเหลียง: "ได้สิ ช่วงก่อนหน้านี้เธอก็เหนื่อยมามากจริงๆ ถือโอกาสนี้พักผ่อนสักสองสามวันเถอะ"

เสี่ยวเฉิน: "พี่เสวี่ย ผมไปทำงานก่อนนะครับ มื้อเช้าอยู่ในครัว แล้วก็… ขอบคุณมากครับ"

รอยยิ้มเปี่ยมสุขผุดพรายเต็มดวงหน้าของข่งเสวี่ย เธอเลือกตอบข้อความของเฉินจิ่งก่อนเป็นคนแรก

"จ้า ไม่เป็นไรเลย แล้วก็ ตั้งใจทำงานด้วยนะ"

เมื่อเห็นว่าเฉินจิ่งยังไม่ได้ตอบกลับ เธอจึงหันไปพิมพ์ตอบหัวหน้าเหลียงว่า "ขอบคุณค่ะหัวหน้าเหลียง ฉันขอพักแค่วันเดียวก็พอค่ะ"

…

สาเหตุที่เฉินจิ่งยังไม่ได้ตอบข้อความข่งเสวี่ย ก็เพราะร้านน่าเป่าจวีมีลูกค้าเข้ามา แถมไม่ใช่คนมาซื้อของ แต่เป็นคนเอาของมาปล่อยขาย

ตอนนี้จ้าวเจิ้งก็อยู่ที่ร้าน เดิมทีเฉินจิ่งคิดว่าการเจรจาซื้อขายแบบนี้ให้อาจ้าวออกหน้าน่าจะเหมาะกว่า ทว่าเมื่อคืนอีกฝ่ายก็ดื่มหนักไปไม่น้อยเหมือนกัน แถมอายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว อาการเมาค้างจึงยังไม่สร่างดี เขานั่งนิ่งอยู่ตรงโต๊ะน้ำชา พลางส่งสัญญาณให้เฉินจิ่งออกไปรับรองลูกค้าแทน

เฉินจิ่งจึงจำต้องเดินเข้าไปต้อนรับ

"พี่ชาย วันนี้เอาอะไรมาปล่อยหรือครับ?" เฉินจิ่งเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มสุภาพ

ผู้มาเยือนเป็นชายวัยราวสามสิบเจ็ดสามสิบแปด รูปร่างผอมกะหร่อง ตัดผมทรงสกินเฮด

"หึๆ ของดีน่ะสิ" ชายคนนั้นถือกล่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดย่อมไว้ในมือ เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจ

เฉินจิ่งเห็นดังนั้นก็ยังคงสีหน้าสงบนิ่ง เพียงผายมือเชื้อเชิญให้นั่งลง ก่อนจะเอ่ยถาม "พี่ชายแซ่อะไรครับ?"

"ฉันแซ่ซุน" ชายแซ่ซุนวางกล่องในมือลงบนโต๊ะพลางตอบกลับ

เขาชะงักไปนิดหนึ่งแล้วเอ่ยต่อว่า "น้องชาย ของฉันนี่ของเก่าของแท้แน่นอนนะ หนุ่มแน่นอย่างนายจะดูเป็นเหรอ ให้เถ้าแก่ของนายมาดูแทนดีกว่าไหม?" สายตาของเขาเหลือบมองไปยังจ้าวเจิ้งที่นั่งอยู่ข้างๆ ไปด้วย

จ้าวเจิ้งจิบน้ำชาพลางเอ่ยอย่างสบายอารมณ์ "ไม่เป็นไรหรอก อย่าเห็นว่าเขายังหนุ่มเชียว สายตาเฉียบแหลมไม่เบานะ ให้เขาช่วยดูให้ก่อน ถ้าดูไม่ขาดเดี๋ยวฉันค่อยช่วยดูอีกที"

เฉินจิ่งส่งยิ้มบางๆ ให้ชายแซ่ซุน โควตาการประเมินด้วยดวงตาวิเศษของวันนี้ เขายังไม่ได้ใช้เลยสักครั้ง

ขอแค่มีดวงตาวิเศษอยู่ จะว่าอวดก็คงไม่ใช่ แต่สายตาในการประเมินของอาจ้าวไม่มีทางเทียบกับเขาได้เลยสักนิด

ชายแซ่ซุนได้ยินอย่างนั้นก็ลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าตกลง "เอาแบบนั้นก็ได้" จากนั้นเขาก็เปิดกล่องออก เผยให้เห็นสิ่งของที่อยู่ข้างใน

"น้องชาย ของฉันชิ้นนี้เป็นเครื่องหยกนะ ก่อนมาฉันสืบมาหมดแล้ว ในวงการของเก่าช่วงนี้เครื่องหยกกำลังฮิตเลยล่ะ เดี๋ยวตอนตีราคา อย่ามาเล่นตุกติกกดราคาฉันล่ะ" คำพูดคำจาของชายแซ่ซุนแสดงออกถึงความมั่นอกมั่นใจในเครื่องหยกชิ้นนี้อย่างยิ่ง

เฉินจิ่งตอบกลับไปอย่างสุภาพ "พี่ซุนวางใจได้เลยครับ ร้านเราทำการค้าด้วยความซื่อสัตย์อยู่แล้ว" ระหว่างพูด สายตาก็กวาดมองเครื่องหยกในกล่องนั้นไปด้วย

รูปทรงของเครื่องหยกชิ้นนี้ประหลาดพิกล ส่วนหน้าเรียวเล็ก ส่วนท้ายหนาโต ดูเป็นทรงกรวย ขนาดก็ไม่ถือว่าเล็ก เฉินจิ่งต้องใช้มือข้างหนึ่งกำถึงจะมิด

ต้องบอกว่า นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินจิ่งได้เห็นเครื่องหยกทรงนี้จริงๆ ปกติแล้วเครื่องหยกโบราณตามท้องตลาด ส่วนใหญ่จะเป็นพวกจี้หยกหรือป้ายหยกเสียมากกว่า

ทว่าพอลองหยิบขึ้นมาสัมผัสเนื้อหยกดูอย่างละเอียด เฉินจิ่งก็แน่ใจได้ทันทีว่านี่เป็นหยกแท้แน่นอน สัมผัสนั้นลื่นละมุนเย็นสบายมือ เพียงแต่ยังไม่รู้ว่าเป็นของเก่าจริงหรือไม่

สิ่งที่เขาไม่ได้สังเกตเห็นก็คือ จ้าวเจิ้งที่นั่งอยู่ข้างๆ ทันทีที่เหลือบไปเห็นเครื่องหยกชิ้นนั้น น้ำชาในปากก็แทบจะพ่นพรวดออกมา ต้องกลั้นขำจนตัวสั่นอย่างยากลำบาก เห็นได้ชัดว่าประสบการณ์ระดับเขานั้น แค่ปราดตามองแวบเดียวก็รู้แล้วว่ามันคืออะไร

ส่วนเฉินจิ่ง แม้จะไม่ได้มองสีหน้าของจ้าวเจิ้ง แต่พอก้มพินิจดูอีกสองสามตา ประกอบกับความรู้เรื่องของเก่าที่เขาขยันอ่านตำราเสริมมาตลอดช่วงนี้ ในหัวก็เริ่มปะติดปะต่อข้อสันนิษฐานขึ้นมาได้ลางๆ

‘เชี่ยเอ๊ย คงไม่ใช่ไอ้นั่นหรอกนะ?’ มุมปากของเฉินจิ่งกระตุกเบาๆ สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นพิลึกกึกกือขึ้นมาทันที