บทที่ 62 หยกเก้าทวาร

เฉินจิ่งนึกเดาอะไรบางอย่างในใจ จึงรีบใช้ดวงตาวิเศษประเมินทันที

พริบตาต่อมา แสงสีทองก็ปรากฏขึ้น ลอยวนรอบหยกชิ้นนั้นสองสามรอบ ก่อนจะบินกลับมาตรงหน้าเฉินจิ่ง แล้วแปรเปลี่ยนเป็นตัวอักษรบอกผลการประเมินทีละบรรทัด

‘สิ่งนี้คือ: จุกอุดทวารหนักหยกสมัยเจิ้งเต๋อ ราชวงศ์หมิง!’

‘มูลค่าทางประวัติศาสตร์ของสิ่งนี้: จุกอุดทวารหนักหยกจัดเป็นหนึ่งใน ‘หยกเก้าทวาร’ ที่ใช้ในพิธีศพโบราณ โดยหยกเก้าทวารที่ว่านี้คือเครื่องหยกเก้าชิ้นที่ใช้อุดหรือปิดทวารทั้งเก้าบนร่างของผู้ตาย แบ่งเป็นจุกอุดตาหนึ่งคู่ จุกอุดจมูกหนึ่งคู่ จุกอุดหูหนึ่งคู่ จุกอุดปากหนึ่งคู่ จุกอุดทวารหนักหนึ่งชิ้น และจุกอุดจุดลับอีกหนึ่งชิ้น ผู้ที่สามารถใช้ ‘หยกเก้าทวาร’ ในงานศพได้ล้วนเป็นชนชั้นสูงผู้มีอำนาจวาสนา มิใช่คนธรรมดาทั่วไปจะใช้ได้’

‘เครื่องหยกชิ้นนี้คือจุกอุดทวารหนักในบรรดา ‘หยกเก้าทวาร’ รูปทรงโดยรวมเป็นทรงกรวยตัด สองฝั่งหนาบางไม่เท่ากัน สีสันออกเขียวปนครามเล็กน้อย คุณภาพเนื้อหยกจัดว่าธรรมดา อีกทั้งยังเป็นของที่ใช้อุดส่วนสกปรกโสมม มูลค่าจึงไม่สูงนัก’

เมื่อเห็นข้อความประเมินที่ลอยอยู่ตรงหน้า มุมปากของเฉินจิ่งก็กระตุก สีหน้าเปลี่ยนไปทันที เขารีบวางจุกอุดทวารหนักชิ้นนี้กลับลงบนโต๊ะ แล้วผลุนผลันวิ่งไปฟอกสบู่ล้างมือซ้ำแล้วซ้ำเล่าในห้องน้ำ

“ฮ่าๆ…” ด้านจ้าวเจิ้งพอเห็นปฏิกิริยาของเขา ในที่สุดก็ไม่ต้องกลั้นขำอีกต่อไป ระเบิดเสียงหัวเราะลั่นร้าน ถึงขั้นเอามือกุมท้องเหมือนขำจนไส้กิ่ว

เฉินจิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ มองจ้าวเจิ้งด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก “อาจ้าวครับ คุณอาดูออกตั้งนานแล้วใช่ไหมครับว่ามันคืออะไร”

จ้าวเจิ้งหัวเราะร่า “จะเป็นไปได้ยังไง อาเองก็เพิ่งดูออกเหมือนกัน อีกอย่าง ของแบบนี้ให้เธอได้จับเองสักครั้งจะได้จำขึ้นใจไง คราวหน้าถ้าเจออีกจะได้ไม่เผลอไปหยิบเข้า ฮ่าๆ”

เฉินจิ่งได้ยินก็ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ อาจ้าวตั้งใจแกล้งเขาชัดๆ

แน่นอนว่าจริงๆ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร จุกอุดทวารหนักหยกอันนั้นย่อมต้องผ่านการล้างทำความสะอาดมาหมดแล้ว คงไม่มีสิ่งสกปรกอะไรติดค้างอยู่จริงๆ หรอก แต่หลักๆ คือมันรู้สึกพะอืดพะอมในใจเสียมากกว่า

ชายแซ่ซุนที่อยู่ข้างๆ พอเห็นท่าทีของทั้งคู่ก็งงเป็นไก่ตาแตก เอ่ยถามด้วยความสงสัย “เดี๋ยวนะครับ ทั้งสองท่านทำท่าแบบนี้หมายความว่ายังไง หยกของผมมีปัญหาอะไรตรงไหนเหรอครับ”

เฉินจิ่งมองเขาพลางยิ้มแห้ง “พี่ซุนครับ หยกของพี่ไม่มีปัญหาอะไรหรอกครับ เป็นหยกแท้ แล้วก็เป็นของเก่าแท้ด้วย เผลอๆ อายุจะเก่าแก่มากด้วยซ้ำ”

ชายแซ่ซุนยิ่งงงเข้าไปใหญ่ “แล้วทำไมพวกคุณต้องทำท่าทางแบบนั้นด้วยล่ะ” ในใจเขาแอบคิดว่า หรือเฉินจิ่งกับจ้าวเจิ้งกำลังเล่นละคร ทำเป็นรังเกียจเพื่อจะหาทางกดราคากันแน่

พอนึกถึงตรงนี้ ชายแซ่ซุนก็นึกในใจว่า ถ้าคิดจะกดราคาล่ะก็ฝันไปเถอะ ประเดี๋ยวถ้าเปิดราคาต่ำเกินไป เขาจะหันหลังเดินออกจากร้านไปขายให้ร้านอื่นทันที

เฉินจิ่งพอจะเดาความคิดของเขาออก จึงยิ้มแล้วกล่าวว่า “พี่ซุนครับ หยกของพี่น่ะไม่มีปัญหาอะไรหรอก แต่ประเด็นคือมันไม่ค่อยมีราคาน่ะสิครับ”

ชายแซ่ซุนได้ยินคำนี้ก็คิดในใจว่า ‘นั่นไง กะไว้แล้วไม่มีผิด’ จากนั้นจึงถามหยั่งเชิง “ไม่มีราคา แล้วพวกคุณจะให้เท่าไหร่ล่ะ”

เฉินจิ่งกับจ้าวเจิ้งสบตากัน สุดท้ายก็เป็นจ้าวเจิ้งในฐานะเถ้าแก่ที่เอ่ยปาก “น้องซุน หยกชิ้นนี้ร้านเราไม่ได้รับซื้อหรอกนะ”

“อ้าว” ชายแซ่ซุนชะงักไป นึกว่าเฉินจิ่งกับจ้าวเจิ้งจะกดราคาเสียอีก นึกไม่ถึงว่าจะปฏิเสธไม่รับซื้อไปเลย นี่เป็นมุกกดราคาแบบใหม่หรือเปล่าเนี่ย

“เดี๋ยวก่อน ทำไมล่ะครับ พวกคุณเพิ่งบอกเองไม่ใช่เหรอว่าหยกของผมเป็นของเก่าแท้ ถ้าอย่างนั้นมันก็ต้องมีราคาสิ” ชายแซ่ซุนคิดอย่างไรก็คิดไม่ตก

เฉินจิ่งเห็นดังนั้น จึงตัดสินใจอธิบายตรงๆ “พี่ซุนครับ หยกชิ้นนี้ของพี่มันไม่มีราคาค่างวดอะไรจริงๆ ของชิ้นนี้เขาเรียกว่าจุกอุดทวารหนักหยก คนโบราณใช้หลังจากเสียชีวิตเพื่อ…”

หยกเก้าทวารแบบนี้ หากเป็นตำแหน่งอื่น หรือเนื้อหยกชั้นเลิศ หรือเป็นของที่บุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์เคยใช้ ก็อาจจะพอมีราคาอยู่บ้าง แต่จุกอุดทวารหนักในมือชายแซ่ซุนชิ้นนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เลย

อีกอย่าง ของชิ้นนี้เป็นของใช้สำหรับคนตาย ก็คือของที่ขุดขึ้นมาจากสุสาน สภาพไม่ต่างอะไรกับของฝังร่วมกับศพ ตามหลักแล้วไม่ควรนำมาซื้อขายกันอย่างโจ่งแจ้งจะดีที่สุด

ชายแซ่ซุนฟังคำอธิบายของเฉินจิ่งจบก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ ทั้งประหลาดใจและไม่อยากจะเชื่อ “เชี่ย จริงดิ คนโบราณมีรสนิยมพิลึกแบบนี้ด้วยเหรอ”

สีหน้าของเขาตอนนี้ดูพิลึกพิลั่นอย่างยิ่ง ทั้งยังแฝงแววพะอืดพะอมอยู่รางๆ

จุกอุดทวารหนักหยกชิ้นนี้เขาซื้อมาจากแผงลอย เสียเงินไปตั้งหลายพันหยวน นึกว่าจะมีมูลค่ามหาศาล ปกติจึงทะนุถนอมประหนึ่งของรักของหวง เอามาลูบคลำเล่นไม่เว้นแต่ละวัน เวลาอารมณ์ดีก็ยังเคยยกขึ้นมาจูบฟอดๆ อยู่สองสามทีด้วยซ้ำ

“เสี่ยวเฉิน อธิบายให้เขาฟังหน่อยซิว่าทำไมคนโบราณถึงต้องทำแบบนั้น” จ้าวเจิ้งชำเลืองมองเฉินจิ่งพลางเปิดทาง ในน้ำเสียงแฝงการทดสอบความรู้อยู่กลายๆ

เฉินจิ่งพยักหน้า แล้วเอ่ยปากทันที “พี่ซุนครับ ผมบอกแบบนี้แล้วกัน จริงๆ แล้วนี่ไม่ใช่รสนิยมแปลกประหลาดอะไรของคนโบราณหรอกครับ แต่สาเหตุหลักมาจากคนโบราณค่อนข้างงมงาย”

“คนโบราณเชื่อว่าหยกมีพลังวิญญาณ การใช้หยกปิดทวารทั้งเก้าทั่วร่าง จะสามารถกักวิญญาณของผู้ตายไม่ให้หลุดลอยออกจากร่าง ทำให้สังขารไม่เน่าเปื่อย ความคิดนี้มีต้นกำเนิดมาจากประโยคหนึ่งในตำรา ‘เป้าผู่จื่อ’ ของเก๋อหง ปรมาจารย์ลัทธิเต๋าในสมัยราชวงศ์จิ้นตะวันออก ที่ว่า ‘หากมีทองและหยกอยู่ในทวารทั้งเก้า คนตายย่อมไม่เน่าเปื่อย’”

“คนโบราณคาดหวังเรื่องร่างไม่เน่าเปื่อยกันมาก ถึงได้มีคำพูดทำนองร่างทองคำอรหันต์อะไรพวกนี้อยู่ไม่น้อยเลยครับ”

เมื่อฟังคำอธิบาย ชายแซ่ซุนก็พยักหน้าเข้าใจอย่างกระจ่างแจ้ง สีหน้าประหลาดพลางสบถลั่น “ไอ้เจ้าของแผงนั่นมันต้มตุ๋นฉันชัดๆ บอกว่าเป็นเครื่องหยกตั้งโชว์ที่คนโบราณโปรดปราน มีค่ามาก มีค่ากับผีน่ะสิ…”

เขายิ่งพูดยิ่งโมโห สบถคำหยาบพรั่งพรูออกมาเป็นชุด

ทางด้านจ้าวเจิ้งยกนิ้วโป้งให้เฉินจิ่ง เอ่ยชมว่า “เสี่ยวเฉิน ใช้ได้นี่ ดูท่าปกติจะตั้งใจค้นคว้าหาความรู้จริงๆ สินะ”

เฉินจิ่งยิ้มอย่างถ่อมตัว ไม่ได้พูดโอ้อวดอะไร

ว่ากันตามตรง หากเขาไม่ตั้งใจเรียน ก็คงไม่สามารถถีบตัวเองขึ้นมาจากเด็กบ้านนอกในหุบเขาห่างไกลแถบชวนอวี๋ จนสอบติดมหาวิทยาลัยชางเฉิงได้หรอก

ความจริงจังในการทำงาน มุ่งมั่นในการศึกษา ไม่เคยผัดวันประกันพรุ่งหรืออู้งาน ถือเป็นหนึ่งในข้อดีที่สุดของเฉินจิ่งมาตลอด

ชายแซ่ซุนก่นด่าอยู่พักใหญ่ ก่อนจะหยิบจุกอุดทวารหนักหยกชิ้นนั้นเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงจากไป ดูทรงแล้วไม่แน่ว่าอาจจะกลับไปเอาเรื่องเจ้าของแผงที่หลอกขายหยกชิ้นนี้ให้เขาเป็นแน่

ทว่าในวงการของเก่า หากเจอเรื่องแบบนี้เข้า โดยทั่วไปก็ทำได้แค่ยอมรับความซวยไปเอง

หลังเลิกงาน เฉินจิ่งก็เดินเตร็ดเตร่ตามถนนของเก่าเพื่อเสี่ยงโชคตามปกติ เขาใช้โควตาการประเมินที่เหลืออีกสองครั้งของวันนี้ไปจนหมด ซึ่งผลลัพธ์ก็ย่อมคว้าน้ำเหลวตามระเบียบ

แม้เฉินจิ่งจะอยากช้อนของดีหาเงินใจจะขาด แต่ก็รู้ว่าเรื่องพรรค์นี้มันเร่งรัดไม่ได้ ของเก่าแท้ๆ นั้นเป็นเรื่องของวาสนา ยิ่งของที่ช้อนซื้อได้ในราคาถูกยิ่งหายากเข้าไปใหญ่

ยังดีที่พรุ่งนี้ก็เป็นวันเสาร์แล้ว ผ่านไปอีกเจ็ดวันพอดี เขาสามารถใช้สัญชาตญาณอันลึกลับนั่นได้อีกครั้ง

พลังสัญชาตญาณอันลึกลับของดวงตาวิเศษนั้นยอดเยี่ยมมาก อย่างน้อยโอกาสที่จะเจอของดีราคาถูกก็ยังสูงกว่าการที่เขาต้องมาเดินทอดน่องเสี่ยงดวงไปเรื่อยเปื่อยแบบนี้

ช่วงพลบค่ำ เฉินจิ่งแวะซื้อกับข้าวติดมือมานิดหน่อย พอเดินกลับมาถึงห้องเช่า เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เมื่อก้มมองชื่อสายเรียกเข้า สีหน้าบนใบหน้าหล่อเหลาก็พลันปรากฏแววลังเลและหนักใจขึ้นมาทันที