บทที่ 63 สายโทรศัพท์

คนที่โทรเข้ามาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเฉินจวิน พ่อของเฉินจิ่ง

สาเหตุที่เฉินจิ่งลังเลและหนักใจนั้นเรียบง่ายมาก มีหลายเรื่องเหลือเกินที่เขาไม่รู้จะบอกพ่อแม่ยังไง และไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับพวกท่านอย่างไรดี

เพื่อส่งเสียให้เขาได้เรียนมหาวิทยาลัย พ่อแม่ต้องทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายไปมากแค่ไหน มีแต่เขาที่รู้ดี ตอนนั้นเพื่อหาเงินค่าเทอมให้เขา ทั้งสองถึงกับต้องบากหน้าไปหยิบยืมญาติพี่น้องตั้งหลายคน กว่าจะทยอยใช้หนี้หมดก็เพิ่งช่วงสองปีนี้เอง

คนเป็นพ่อเป็นแม่ยอมลำบากขนาดนี้ไปเพื่ออะไร ก็เพื่อให้อนาคตของลูกชายได้ดิบได้ดีไม่ใช่หรือ

แม้ตอนนี้เฉินจิ่งจะก้าวเข้าสู่วงการของเก่า มีอนาคตสดใสรออยู่ข้างหน้า แถมยังหาเงินเข้ากระเป๋าได้ไม่น้อยแล้ว แต่นั่นมันคนละเรื่องกันเลย

หากให้พ่อกับแม่เลือก พวกท่านก็ยังอยากเห็นเขารับปริญญามากกว่า นี่ไม่ใช่เรื่องของวิสัยทัศน์หรือมุมมอง แต่มันคือความหวังที่พวกท่านเฝ้ารอมานานนับสิบปี และเป็นความฝันที่ตัวเขาเองมุ่งมั่นมาตลอดเช่นกัน

ยังคงเป็นคำเดิม สิบปีแห่งความพากเพียรต้องพังทลายลงในชั่วข้ามคืน ขนาดเฉินจิ่งยังแทบรับไม่ไหว แล้วหัวอกพ่อแม่จะเจ็บปวดทรมานขนาดไหน

ดังนั้นจนถึงตอนนี้ เฉินจิ่งจึงยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับทางบ้าน เขาไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไร และไม่กล้าพอที่จะพูดออกไปจริงๆ

แต่เมื่อเห็นสายของเฉินจวินที่ยังดังไม่หยุด เฉินจิ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงกดรับสาย

"ครับพ่อ" เฉินจิ่งพยายามคุมน้ำเสียงให้ฟังดูเป็นปกติที่สุด

"อืม ทำไมรับช้าจังล่ะ" น้ำเสียงของเฉินจวินแฝงความดีใจเอาไว้ แต่ก็อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้

"อ๋อ เมื่อกี้ไม่ได้ยินน่ะครับ" เฉินจิ่งแถไปเรื่อย ก่อนจะถามต่อ "พ่อมีอะไรหรือเปล่าครับ"

"ก็ไม่มีอะไรหรอก แค่… แค่ว่า…" เฉินจวินอึกอัก น้ำเสียงเริ่มตะกุกตะกักขึ้นมา

จังหวะนั้นเอง เสียงผู้หญิงที่ฟังดูฉะฉานและโผงผางก็แทรกเข้ามาจากข้างๆ "เอาโทรศัพท์มานี่ ฉันคุยกับเสี่ยวเฉินเอง"

"เสี่ยวเฉิน ช่วงนี้เป็นไงบ้างลูก ตั้งใจเรียนดีไหม กินอิ่มนอนหลับสบายดีหรือเปล่า เงินทองพอใช้ไหม" น้ำเสียงกระฉับกระเฉงนี้เป็นของลวี่อวี้ฉิง แม่ของเฉินจิ่งนั่นเอง

เฉินจิ่งกระชับมือที่ถือโทรศัพท์แน่นขึ้น ฝืนยิ้มตอบกลับไป "แม่ครับ ไม่ต้องห่วงเลย ผมสบายดีทุกอย่าง เงินก็มีพอใช้ครับ"

"สบายดีก็ดีแล้ว อยู่ข้างนอกคนเดียว ต้องดูแลตัวเองให้ดีๆ นะลูก เรื่องเงินถ้าไม่พอก็บอก อย่าแอบไปลำบากคนเดียว พ่อกับแม่ยังไม่แก่ถึงขนาดหาเงินส่งแกไม่ไหวสักหน่อย" ลวี่อวี้ฉิงเอ่ยสำทับด้วยความเป็นห่วง

ความจริงแล้ว ตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย เฉินจิ่งก็ไม่เคยขอเงินที่บ้านอีกเลย ค่ากินค่าอยู่ทุกบาททุกสตางค์ล้วนมาจากน้ำพักน้ำแรงของเขา ไม่ว่าจะทำงานพาร์ตไทม์ในมหาวิทยาลัย หรือรับจ้างตามร้านอาหารแถวนั้น

แม้จะเหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่เขาก็ไม่อยากเพิ่มภาระให้ที่บ้าน นี่จึงเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้ทัศนคติด้านการใช้จ่ายของเขาไม่ใช่สิ่งที่จะเปลี่ยนกันได้ง่ายๆ

คนที่เคยผ่านความยากลำบากมาจริงๆ ย่อมรู้ดีว่าเงินทองนั้นหามาไม่ได้ง่ายเลย

"ครับ ผมเข้าใจครับแม่" เฉินจิ่งรับปากอย่างจริงจัง

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง เฉินจิ่งรู้ดีว่าพ่อกับแม่ยังมีเรื่องจะพูด เพียงแต่เรื่องนี้อาจทำให้ทั้งสองรู้สึกลำบากใจที่จะเอ่ยปาก

ในที่สุด ลวี่อวี้ฉิงก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นมา "เสี่ยวเฉิน อีกเดี๋ยวก็จะถึงวันชาติแล้ว ลูก…ลูกจะกลับมาเยี่ยมบ้านหน่อยไหม แต่ถ้าติดธุระไม่สะดวก ก็ไม่เป็นไรนะ"

ตามจริงแล้ว ลวี่อวี้ฉิงเป็นผู้หญิงเสฉวนแบบฉบับดั้งเดิม นิสัยใจถึงและตรงไปตรงมา คิดเร็วทำเร็ว ทว่าตอนที่พูดประโยคนี้ออกมา กลับดูล่าถอยและระมัดระวังคำพูดอย่างยิ่ง

เฉินจิ่งได้ยินแล้วรู้สึกจมูกแสบร้อน ขอบตาเริ่มแดงเรื่อ

จะว่าไป เขาก็ไม่ได้กลับบ้านมาสองปีกว่าแล้ว สาเหตุหลักคือเมืองชางเฉิงอยู่ค่อนข้างไกลจากแถบชวนอวี๋ ค่าเดินทางไปกลับไม่ใช่เงินน้อยๆ เท่ากับค่าใช้จ่ายของเขาไปเดือนสองเดือนเลยทีเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งที่ปิดเทอมฤดูร้อนหรือฤดูหนาว เขาก็มักจะอาศัยช่วงเวลานี้ทำงานพิเศษเพื่อหาเงินเพิ่ม

ตลอดสองปีที่ผ่านมา ช่วงแรกๆ พ่อแม่มักจะถามเขาว่าเมื่อไหร่จะกลับบ้าน แต่พักหลังมานี้เริ่มถามน้อยลง นานๆ จะเอ่ยถึงสักครั้งก็เฉพาะช่วงตรุษจีนเท่านั้น

อาจเพราะเฉินจิ่งนิ่งเงียบไป ลวี่อวี้ฉิงจึงหันไปส่ายหน้าให้เฉินจวิน สีหน้าฉายแววผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

เฉินจวินได้แต่ทอดถอนใจ พลางหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบเงียบๆ

"เสี่ยวเฉิน ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไรหรอก วันหยุดวันชาติไม่ได้ยาวอะไร บนถนนรถคงติดน่าดู เอาไว้ตอนตรุษจีนปีนี้ ลูกค่อย…" ลวี่อวี้ฉิงพยายามกลบเกลื่อนความเสียดาย ฝืนยิ้มพูดต่อ

จังหวะนั้นเอง เฉินจิ่งจึงได้สติ รีบโพล่งขึ้นว่า "แม่ครับ วันชาตินี้ผมจะกลับบ้านครับ"

สิ้นเสียงของเขา สองสามีภรรยาที่ปลายสายก็นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความดีใจสุดขีด!

"จริงเหรอ! ดีเลยๆ ถ้างั้นเดี๋ยวให้พ่อแกไปรับที่สถานีนะ" ลวี่อวี้ฉิงดีใจจนแทบจะร้องไห้ รีบพูดรัวเร็วราวกับกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ

เฉินจิ่งยิ้มพลางตอบว่า "ไม่ต้องหรอกครับ ให้พ่อมารับมันลำบาก" บ้านของเขาอยู่ในเขตภูเขาห่างไกล การเดินทางยากลำบากจริงๆ

ทางด้านเฉินจวินจึงพูดขึ้นบ้าง "เอาเถอะ แต่ถ้าจะกลับมาก็รีบมาไวๆ นะ วันหยุดมีแค่เจ็ดวันเอง"

เขายังพูดไม่ทันขาดคำ ก็มีเสียงแปะดังแว่วมา เหมือนลวี่อวี้ฉิงฟาดเข้าให้ทีหนึ่ง ก่อนตามด้วยเสียงเอ็ดอย่างไม่จริงจังนัก "เอาเถอะอะไรกันเล่า! ลูกจะกลับมาทั้งที คุณยังไม่คิดจะไปรับอีก เป็นพ่อประสาอะไรเนี่ย"

เฉินจิ่งได้ยินแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ จึงรีบพูดช่วยพ่อ "แม่ครับ ผมไม่อยากให้พ่อไปรับจริงๆ ครับ โตจนป่านนี้แล้ว ผมไม่หลงทางหรอกน่า"

หยุดไปนิดหนึ่ง เขาก็รีบเปลี่ยนเรื่อง "แม่ครับ พ่อกับแม่อยากได้อะไรไหม เดี๋ยวผมซื้อกลับไปฝาก"

"ไม่ต้องหรอก ไม่ต้องเลย แม่กับพ่อไม่ได้ขาดเหลืออะไรสักอย่าง ลูกอย่าเปลืองเงินเลย" ลวี่อวี้ฉิงปฏิเสธซ้ำๆ ก่อนจะสำทับอีกว่า "ลูกกลับมาได้ก็พอแล้ว"

เฉินจิ่งอ้าปากค้าง อยากบอกเหลือเกินว่าตอนนี้ตนไม่ขัดสนเรื่องเงินแล้ว หาเงินมาได้เกือบสองล้านหยวน และอยากบอกเหลือเกินว่าเวลานี้ตนมีอนาคตอันสดใสบนเส้นทางสายของเก่า

ทว่าท้ายที่สุด เขากลับไม่ได้เอ่ยคำใดออกไปเลย

หลังจากคุยกันต่ออีกพักหนึ่ง พ่อกับแม่ของเฉินจิ่งจึงวางสายไปด้วยความคาดหวังและความดีใจ การไม่ได้เจอลูกชายนานกว่าสองปี ความยินดีตื่นเต้นของทั้งคู่ย่อมชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด

หัวอกคนเป็นพ่อแม่ ความห่วงใยและความคิดถึงที่มีต่อลูก ย่อมมิใช่สิ่งที่จะบรรยายได้หมดในไม่กี่คำ

เฉินจิ่งมองโทรศัพท์มือถือพลางถอนหายใจยาว พึมพำกับตัวเองว่า "กลับไปคราวนี้ ค่อยคุยเรื่องทั้งหมดกับพ่อแม่ให้ชัดเจนแล้วกัน" เขารู้ดีแก่ใจ เรื่องพวกนี้อย่างไรก็ปิดบังไว้ไม่ได้ตลอดไป

เพียงแต่เดิมทีเฉินจิ่งตั้งใจจะรอให้ตัวเองหาเงินได้มากกว่านี้ก่อนแล้วค่อยอธิบายให้พ่อแม่ฟัง ทว่าตอนนี้เขาคิดตกแล้ว พูดเร็วหรือพูดช้า อันที่จริงก็ไม่ต่างกันเท่าไร

สายโทรศัพท์จากพ่อแม่ทำให้เฉินจิ่งรู้สึกหม่นหมองลงเล็กน้อย เขามองไปยังทิศทางของประตู หรือพูดให้ถูกคือห้องฝั่งตรงข้าม จู่ๆ ก็นึกอยากไปพูดคุยระบายกับข่งเสวี่ย หรือจะบอกว่าอยากอ้อนขอการปลอบโยนจากพี่สาวคนสวยขึ้นมา

ทว่าท้ายที่สุดเฉินจิ่งก็ส่ายหน้า แล้วเดินเข้าครัวไปทำมื้อเย็นให้ตัวเอง

ผู้ใหญ่ต้องเรียนรู้ที่จะจัดการอารมณ์ความรู้สึกของตนเองอย่างเงียบๆ และที่สำคัญคือ เฉินจิ่งไม่อยากให้ข่งเสวี่ยเห็นสภาพที่จิตใจหม่นหมองเช่นนี้ของเขาเลย