บทที่ 64 ทดสอบอีกครั้ง

อารมณ์หม่นหมองของเฉินจิ่งอยู่ได้ไม่นานนัก

เขาปรับความรู้สึกเพียงคืนเดียวก็ฟื้นตัวกลับมาได้ ด้วยความที่เป็นผู้ใหญ่กว่าคนรุ่นเดียวกันอยู่แล้ว ความสามารถในการปรับตัวจึงยอดเยี่ยมตามไปด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น เช้าตรู่วันเสาร์ เขายังได้รับข่าวดีอีกเรื่อง

ทางซินซื่อจี้โอนเงินค่าประมูลแท่นฝนหมึกหินฉีหยางมาให้เรียบร้อยแล้ว หลังหักค่านายหน้าและภาษีต่างๆ แม้เงินที่เข้าบัญชีเฉินจิ่งจะเหลือไม่ถึงหนึ่งล้านหยวน แต่พอนำมารวมกับเงินเก็บที่มีอยู่ ตอนนี้ทรัพย์สินรวมของเขาก็เฉียดสองล้านหยวนเข้าไปแล้ว

สองล้านหยวน ถือว่าเข้าใกล้เป้าหมายใหม่ที่เขาตั้งไว้เกือบครึ่งทางแล้ว

"พยายาม สู้ต่อไป!"

ประโยคทองจากภาพยนตร์เรื่อง "คนเล็กไม่เกรงใจนรก" ของโจวซิงฉือ เหมาะจะนำมาใช้อธิบายอารมณ์และสภาพจิตใจของเฉินจิ่งในตอนนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด

พอเฉินจิ่งไปถึงร้านน่าเป่าจวี จ้าวเจิ้งเองก็ดูเหมือนจะรู้ว่าเงินค่าประมูลเข้าบัญชีแล้ว ระหว่างที่นั่งจิบชาเช้าด้วยกัน เขาจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโอนเงินหนึ่งหมื่นหยวนให้เฉินจิ่ง

"เสี่ยวเฉิน กดรับเงินด้วยล่ะ" จ้าวเจิ้งเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจนัก

เฉินจิ่งก้มดู มันคือเงินค่าลูกปัดเฉาจูทัวร์มาลีนคราวก่อน ก่อนหน้านี้ตกลงกันไว้ว่าจะแบ่งเงินจากแท่นฝนหมึกหินฉีหยางให้อาจ้าวห้าเปอร์เซ็นต์ ซึ่งเงินก้อนนี้ก็นำไปหักลบกับค่าลูกปัดเฉาจูทัวร์มาลีนแล้ว แต่ยังขาดอยู่อีกหนึ่งหมื่นหยวน

"ครับ ขอบคุณครับอาจ้าว" เรื่องนี้ตกลงกันไว้นานแล้ว เฉินจิ่งจึงไม่มัวเกรงใจ เขากดรับเงินแต่โดยดี

นิสัยของจ้าวเจิ้งก็เป็นแบบนี้ เหมือนชื่อของเขาที่เป็นคนเที่ยงตรงมาก แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวชัดเจน ทำงานมีระเบียบมีหลักการ ถูกเป็นถูกผิดเป็นผิด อีกทั้งไม่หัวโบราณคร่ำครึ รู้จักพลิกแพลงตามสถานการณ์

หากเที่ยงตรงจนถึงขั้นแข็งทื่อไม่ยืดหยุ่น จ้าวเจิ้งก็คงไม่มีทางก้าวขึ้นมาเป็นหนึ่งในผู้ยิ่งใหญ่ของวงการของเก่าได้หรอก

เฉินจิ่งจิบชาไปสองสามอึก ใบหน้าหล่อเหลาก็เริ่มฉายแววลังเลและกระอักกระอ่วนใจขึ้นมา

คนเก๋าวงการอย่างจ้าวเจิ้งมองปราดเดียวก็รู้ว่าเขามีเรื่องอยากพูดแต่ไม่กล้า จึงหัวเราะพลางเอ่ยถามตรงๆ "เสี่ยวเฉิน มีอะไรก็พูดมา อย่ามัวทำตัวอึกๆ อักๆ เหมือนผู้หญิงไปหน่อยเลย"

เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินจิ่งจึงจำต้องเอ่ยออกไป "อาจ้าวครับ คือช่วงวันชาตินี้ผมอยากจะ…" เขาเกรงใจที่จะขอลาหยุดจริงๆ

เพราะช่วงวันชาติ จะมีทั้งคนเล่นของเก่าและนักท่องเที่ยวหลั่งไหลมาที่ถนนของเก่าเป็นจำนวนมาก นั่นเป็นช่วงที่ค้าขายดีที่สุด ต่อให้ตกลงซื้อขายกันไม่ได้มากนัก แต่ลูกค้าที่แวะเวียนเข้าร้านในแต่ละวันต้องเพิ่มขึ้นแน่นอน ถึงเวลานั้นคงจะยุ่งพอดู

ดังนั้น ถ้าเป็นเวลาปกติขอลาหยุดคงไม่เท่าไร แต่นี่เป็นช่วงวันชาติ เฉินจิ่งจึงพูดเปิดปากได้ยากจริงๆ

เพราะวงการของเก่าไม่ใช่สายงานอื่นเสียหน่อยที่จะได้หยุดพักผ่อนในวันชาติ

จ้าวเจิ้งได้ยินคำว่าวันชาติก็เข้าใจทันที เขายิ้มกริ่มแล้วเอ่ยแซว "อยากลาหยุดเหรอ ได้สิ จะลากี่วันล่ะ แกคิดจะใช้วันหยุดช่วงวันชาตินี้รวบหัวรวบหางพี่สาวคนสวยคนนั้นให้ได้ใช่ไหมล่ะ"

เฉินจิ่งส่ายหน้าพลางตอบ "ไม่ใช่ครับอาจ้าว ผมอยากลากลับบ้านน่ะครับ… มีบางเรื่องที่ผมคิดว่าควรบอกพ่อกับแม่ได้แล้ว"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของจ้าวเจิ้งก็พลอยเจือจางลง เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น "ควรบอกพ่อแม่แกแต่เนิ่นๆ นั่นแหละ เรื่องพวกนี้ปิดกันไม่ได้หรอก"

เขาเว้นจังหวะนิดหนึ่งแล้วเสริมต่อ "งั้นเอาอย่างนี้ ฉันให้แกหยุดยาวตลอดช่วงวันชาติไปเลยแล้วกัน พอดีฉันเองก็กะว่าจะพาลูกเมียออกไปเที่ยวช่วงวันชาติเหมือนกัน"

ปกติแล้วจ้าวเจิ้งไม่ค่อยพูดถึงเรื่องครอบครัวเท่าไร เฉินจิ่งจึงรู้เพียงคร่าวๆ ว่าเขามีทั้งลูกชายและลูกสาว ภรรยาก็แสนดี เป็นครอบครัวสุขสันต์ที่น่าอิจฉาอย่างยิ่ง

เฉินจิ่งชะงักไปเล็กน้อย กำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง แต่จ้าวเจิ้งกลับโบกมือห้ามไว้เสียก่อน "แกไม่ต้องคิดมากหรอก ฉันคิดจะไปเที่ยวจริงๆ นั่นแหละ ที่ผ่านมาช่วงวันชาติ ลูกค้าเข้าร้านเยอะก็จริง แต่เอาเข้าจริงแทบจะปิดการขายไม่ได้เลยสักราย"

คำพูดนี้จะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ก็ตาม เฉินจิ่งจะพูดอะไรได้อีก นอกจากกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ

…

วันเสาร์นี้ผ่านไปอย่างราบรื่นและเงียบสงบ หลังเลิกงานเฉินจิ่งไม่ได้ตรงกลับไปยังหมู่บ้านเทียนเสวี่ยซานทันที แต่เดินเตร็ดเตร่ไปทั่วถนนของเก่า เพราะเขาตั้งใจจะทดสอบสัญชาตญาณหยั่งรู้อันพิศวงนั่นอีกครั้ง

คราวนี้เฉินจิ่งเลือกบริเวณที่มีแผงลอยขายของเก่าตั้งอยู่หนาแน่นที่สุด จากนั้นก็เหลือบมองเวลา ทำสมองให้ว่างเปล่า แล้วกระตุ้นใช้พลังสัญชาตญาณหยั่งรู้ของดวงตาวิเศษ

วินาทีถัดมา สัญชาตญาณอันพิศวงก็ผุดขึ้นมาในใจ เริ่มชี้นำและนำทางให้เขากวาดสายตามองหาสิ่งของที่มีค่าพอจะช้อนของดีราคาถูก

ทว่าผลลัพธ์ในครั้งนี้ก็ยังคงไม่เป็นดั่งหวัง สัญชาตญาณอันพิศวงคงอยู่เป็นเวลาสิบนาทีพอดีเป๊ะ แล้วก็เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย สายตาของเฉินจิ่งไม่ได้ถูกสัญชาตญาณชี้นำให้ไปสะดุดตากับสิ่งใดเลย

พูดอีกอย่างก็คือ ในช่วงเวลาสิบนาทีที่สัญชาตญาณทำงาน ในบริเวณนี้ไม่มีสิ่งของใดที่มีค่าพอให้ช้อนซื้อได้เลย

เฉินจิ่งดึงสติกลับมา เขาก้มมองเวลาเพื่อยืนยันว่าสัญชาตญาณอันพิศวงนี้คงอยู่ได้สิบนาทีจริงๆ จากนั้นก็ลอบคิดในใจ 'คราวนี้ก็ยังหาของดีราคาถูกไม่เจอ ดูท่าบนถนนของเก่าแห่งนี้คงไม่มีของให้ช้อนแล้วจริงๆ'

ก็อย่างที่เคยว่าไว้ ของเก่าแท้ๆ ที่หลุดรอดมาให้ช้อนซื้อได้ในราคาถูกนั้นเป็นเรื่องที่ขึ้นอยู่กับวาสนา ไม่อาจฝืนแสวงหาได้

แม้จะหาของดีไม่เจอ แต่เฉินจิ่งก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจมากนัก อย่างน้อยตอนนี้เขาก็มั่นใจได้เต็มร้อยแล้วว่า พลังสัญชาตญาณหยั่งรู้นี้สามารถใช้งานได้ทุกๆ เจ็ดวัน

เมื่อเทียบกับการที่เขาต้องมาเสี่ยงดวงใช้โควตาการประเมินวันละสามครั้งเพื่อควานหาของดีแล้ว สัญชาตญาณอันพิศวงนี้มีโอกาสช่วยให้ช้อนของดีได้สูงกว่ากันมาก

ทุกเจ็ดวันจะได้โอกาสที่มีลุ้นสูงในการช้อนของดีหนึ่งครั้ง นี่มันยอดเยี่ยมมากแล้ว เป็นสิ่งที่คนในวงการของเก่าจำนวนนับไม่ถ้วนต้องอิจฉาจนแทบคลั่งแน่นอน

'แต่ว่า ครั้งต่อไปที่จะใช้สัญชาตญาณหยั่งรู้นี้ คงต้องเปลี่ยนไปลองที่อื่นดูบ้างแล้ว' เฉินจิ่งคิดในใจ สองครั้งที่ผ่านมาเขาคว้าน้ำเหลวทั้งสองรอบ คาดว่าบนถนนของเก่าแห่งนี้คงไม่มีของที่คุ้มค่าแก่การช้อนซื้อเหลืออยู่แล้วจริงๆ

ต้องบอกก่อนว่า สิ่งที่สัญชาตญาณหยั่งรู้นำทางให้เฉินจิ่งตามหานั้น ไม่ใช่ของเก่าของแท้ทั่วไป แต่เป็นสิ่งของที่มีมูลค่าคุ้มค่าแก่การ "ช้อนของดีราคาถูก"

การช้อนของดีราคาถูกต่างหากที่เป็นหัวใจสำคัญ ไม่อย่างนั้นแล้ว ถึงแม้ของเก่าแท้บนถนนสายนี้จะมีไม่มาก แต่ก็พอมีหลงเหลืออยู่บ้าง เพียงแต่มันไม่มีช่องว่างให้ช้อนซื้อได้เลยนั่นเอง

หลังจากนั้น เฉินจิ่งก็เดินเปลี่ยนไปยังจุดที่ยังไม่ได้เดินผ่าน แล้วใช้สิทธิ์การประเมินทั้งสามครั้งแบบเสี่ยงดวงจนหมดเกลี้ยง ก็ยังคงเป็นคำเดิม หากไม่ใช้ก็เสียของเปล่าๆ

…

วันรุ่งขึ้น

วันนี้เป็นวันอาทิตย์แล้ว เฉินจิ่งนัดทานมื้อค่ำกับข่งเสวี่ยไว้ และยังมีเสิ่นจิ้งอีกคน ซึ่งเป็นเรื่องที่ตกลงกันไว้ล่วงหน้าแล้วเช่นกัน

ว่าไปแล้ว เฉินจิ่งยังติดค้างอาหารเสิ่นจิ้งอยู่มื้อหนึ่ง ซึ่งเธอก็บอกเองว่าจะไปกินกันที่บ้านของข่งเสวี่ย ถึงเวลาให้เฉินจิ่งเป็นคนลงมือเข้าครัวทำกับข้าวก็พอ

สำหรับอาหารมื้อนี้ เฉินจิ่งตั้งตารอคอยอยู่ไม่น้อย ข้อแรกคือมีข่งเสวี่ยอยู่ด้วย ข้อสองคือเขาอยากจะขอบคุณแม่สื่ออย่างพี่เสิ่นจิ้งด้วยตัวเองสักครั้ง ถือโอกาสนี้วานให้เธอช่วยสืบข่าวกรองเสียหน่อย จะได้รู้ว่าตอนนี้ข่งเสวี่ยคิดอย่างไรกับเขากันแน่

แม้ตัวเขาเองจะสัมผัสได้แล้วว่าข่งเสวี่ยน่าจะมีใจให้เขาค่อนข้างแน่ แต่การได้ยินคำยืนยันที่ชัดเจนย่อมดีกว่าเสมอ ถึงตอนนั้นเขาจะได้หาจังหวะสารภาพรักเพื่อตกลงคบหากันอย่างเป็นทางการเสียที

ตอนที่ไปเดตทานข้าวดูหนังคราวก่อน เฉินจิ่งก็เคยคิดจะสารภาพรักอยู่เหมือนกัน เพียงแต่ยังหาจังหวะเหมาะๆ ไม่ได้ แถมหลังจากนั้นยังไปช้อนได้รูปเคารพกวนอูเข้าอีก เรื่องสารภาพรักจึงต้องพับเก็บไปก่อน

ประเด็นหลักคือเรื่องอย่างการสารภาพรัก มันทำส่งเดชเกินไปไม่ได้จริงๆ ไม่จำเป็นต้องเอิกเกริกอะไรหรอก แต่อย่างน้อยบรรยากาศก็ต้องได้