บทที่ 65 ฉันยังไงก็ได้ทั้งนั้น

วันหยุดสุดสัปดาห์ เฉินจิ่งเพิ่งเลิกงานก็ได้รับข้อความจากข่งเสวี่ยและเสิ่นจิ้งส่งเข้ามาพร้อมๆ กัน

ข้อความของข่งเสวี่ยบอกให้เขาตรงไปที่บ้านเธอเพื่อกินมื้อค่ำด้วยกัน

ส่วนข้อความที่เสิ่นจิ้งส่งมานั้นน่าสนใจทีเดียว "เสี่ยวเฉิน เดี๋ยวซื้อกับข้าวติดมือมาเยอะๆ หน่อยนะ ฉันชอบกินหมูเส้นผัดพริกเสฉวนของบ้านนายมากเลย แล้วก็ยังมี…"

เธอรัวรายชื่อเมนูอาหารมายาวเหยียด ก่อนจะตบท้ายว่า "อีกเดี๋ยวฉันก็ถึงบ้านข่งเสวี่ยแล้ว ไว้จะช่วยสืบข่าวให้ แต่จะยอมบอกนายไหมเนี่ย ก็ขึ้นอยู่กับผลงานของนายแล้วนะ"

อันที่จริงเสิ่นจิ้งแค่พูดหยอกเล่น เพราะหน้าที่แม่สื่อตัวน้อยนี้เธอยังคงทำได้อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วยและรับผิดชอบสุดๆ

แม้ในใจเฉินจิ่งจะรู้ทัน แต่ก็ยังตามน้ำตอบไป "พี่เสิ่นวางใจได้เลยครับ วันนี้ผมจะงัดฝีมือทำอาหารออกมาสักสองร้อยเปอร์เซ็นต์เลย"

จากนั้น เมื่อเฉินจิ่งใช้สิทธิ์ประเมินของวันนี้ครบสามครั้งแล้วไม่ได้อะไรติดมือ เขาก็รีบมุ่งหน้ากลับไปยังหมู่บ้านเทียนเสวี่ยซาน แล้วแวะซื้อวัตถุดิบที่ตลาดสดใกล้ๆ

ในเวลาเดียวกัน เสิ่นจิ้งก็มาถึงบ้านของข่งเสวี่ยแล้ว

พอเจอหน้าข่งเสวี่ย เธอก็โผเข้าไปกอดแน่นทันทีพลางโวยวาย "เสวี่ยเอ๋อร์ ไม่ได้เจอกันนานเลย คิดถึงจะตายอยู่แล้ว" สีหน้าท่าทางของเธอดูเล่นใหญ่เกินเบอร์ไปมาก

ข่งเสวี่ยหัวเราะขำพลางตอบ "ไม่ได้เจอกันนานอะไรกัน ยังไม่ถึงครึ่งเดือนด้วยซ้ำมั้ง"

"อะไรคือยังไม่ถึงล่ะ จากกันหนึ่งวันเหมือนยาวนานสามฤดูใบไม้ร่วงเข้าใจไหม" เสิ่นจิ้งบ่นอุบอิบ ก่อนที่นัยน์ตาจะเหลือบมองอย่างเจ้าเล่ห์แล้วเอ่ยแซว "แหม ลืมไปเลย ตอนนี้ใครบางคนมีหวานใจแล้วนี่นา ไม่ต้องการเพื่อนสนิทมาอยู่เป็นเพื่อนแล้วสิเนี่ย"

ข่งเสวี่ยได้ยินดังนั้นจึงยื่นนิ้วไปจิ้มหน้าผากเนียนเกลี้ยงของอีกฝ่ายเบาๆ "พูดเพ้อเจ้ออะไร ฉันกับเสี่ยวเฉินยังไม่ได้ตกลงคบกันสักหน่อย"

"แหมๆ ยังไม่ได้ตกลงคบ 'ยัง' ไม่!" เสิ่นจิ้งจงใจเน้นเสียงตรงคำว่า 'ยัง' ให้หนักขึ้น

ข่งเสวี่ยโดนแซวจนเริ่มขัดเขิน เธอเม้มริมฝีปากสวยได้รูปเบาๆ แล้วหมุนตัวเดินเข้าครัวไปเตรียมมื้อค่ำ

"นี่ เสวี่ยเอ๋อร์ ถามจริงเหอะ ช่วงนี้เธอกับเสี่ยวเฉินไปมีเรื่องอะไรกันมา ทำไมจู่ๆ ถึงยอมกลืนน้ำลายตัวเอง รีบเล่ามาเดี๋ยวนี้เลย" เสิ่นจิ้งเดินตามเข้าไปในครัว หยิบมะเขือเทศขึ้นมาลูกหนึ่ง ยืนพิงกรอบประตูกินไปพลางเอ่ยถามไปพลาง

นี่เป็นเพราะเธออยากรู้จริงๆ ส่วนหนึ่ง และตั้งใจช่วยเฉินจิ่งสืบข่าวด้วยอีกส่วนหนึ่ง

สำหรับเพื่อนสนิท ข่งเสวี่ยย่อมไม่มีเรื่องต้องปิดบัง ใบหน้างดงามสง่าผุดรอยยิ้มบางๆ พลางตอบ "จริงๆ ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษหรอก แค่เมื่อสุดสัปดาห์ก่อนฉันโหมงานหนักไปหน่อยจนจู่ๆ ก็เป็นไข้ แล้วหลังจากนั้น…"

เธอเล่าเรื่องเมื่อสุดสัปดาห์ก่อนให้เสิ่นจิ้งฟังจนหมด แน่นอนว่าข้ามช่วงที่ตัวเองงอแงเหมือนเด็กสาวตอนป่วยไป แล้วเน้นเล่าแค่เรื่องที่เฉินจิ่งคอยดูแลเธออย่างเอาใจใส่

"หลังจากครั้งนั้น ฉันถึงได้เห็นว่าแม้เสี่ยวเฉินจะอายุน้อย แต่ความคิดความอ่านเป็นผู้ใหญ่มาก แถมยังดูแลคนอื่นเป็นด้วย อีกอย่างคือ…" ข่งเสวี่ยพูดถึงตรงนี้ก็ชะงักลังเลไปเล็กน้อย

เสิ่นจิ้งกำลังฟังอย่างออกรส พลางดูดน้ำมะเขือเทศในปากแล้วรีบเร่ง "อีกอย่างคืออะไรอีกล่ะ"

ข่งเสวี่ยเม้มปาก ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเปิดเผย "อีกอย่างคือเขาเป็นสเปกที่ฉันชอบอยู่แล้วด้วย ฉันก็เลยตัดสินใจให้โอกาสตัวเองสักครั้ง ลองเป็นวัวแก่กินหญ้าอ่อนดูบ้างไง"

ได้ยินคำนี้ เสิ่นจิ้งก็หลุดหัวเราะกิ๊กกั๊กออกมาชุดใหญ่ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้แล้วถามด้วยความประหลาดใจ "เธอบอกว่าเขาเป็นสเปก หมายถึงอะไรเป็นพิเศษเหรอ หน้าตาเหรอ"

ข่งเสวี่ยหันกลับมาสบตาเสิ่นจิ้งแวบหนึ่งแล้วตอบ "ไม่ใช่หน้าตาหรอก แต่เป็นนิสัย เขามีหัวใจที่ไม่ว่าจะเจออุปสรรคแค่ไหนก็ยังลุกขึ้นมาตามหาความหวังใหม่ได้เสมอ นิสัยที่เปี่ยมไปด้วยความหวังแบบนี้ ฉันชอบมากเลยล่ะ"

เสิ่นจิ้งพยักหน้าพลางร้องอ๋ออย่างเข้าใจแจ่มแจ้ง "งั้นฉันเก็ตละ หมายความว่าเธอพบว่าจริงๆ แล้วเสี่ยวเฉินไม่ได้ดูแลคนไม่เป็นอย่างที่เคยกังวล บวกกับเดิมทีเธอก็รู้สึกดีกับเขาอยู่แล้ว หรือกระทั่งชอบเขาด้วยซ้ำ ก็เลยตัดสินใจลองมีความรักต่างวัยดูสักตั้ง"

ข่งเสวี่ยล้างผักไปพลางพยักหน้ารับ "อืม ก็ประมาณนั้นแหละ"

"แล้วพวกเธอตั้งใจจะตกลงคบกันเมื่อไหร่ล่ะ" เสิ่นจิ้งถามต่อ

"ไม่รู้สิ ปล่อยไปตามธรรมชาติดีกว่า รอวันที่บรรยากาศมันได้ ไม่ฉันเป็นฝ่ายสารภาพรักก่อน ก็ให้เขาเป็นฝ่ายพูดก่อน ฉันยังไงก็ได้ทั้งนั้น" ข่งเสวี่ยไม่ได้ซีเรียสกับเรื่องนี้นัก

ในเมื่อพี่สาวคนสวยตัดสินใจให้โอกาสตัวเองแล้ว การสารภาพรักหรือตกลงคบหาก็เป็นแค่ขั้นตอนหนึ่งสำหรับเธอเท่านั้น

กลับเป็นทางเฉินจิ่งเสียอีก ต่อให้ความคิดความอ่านจะโตเป็นผู้ใหญ่แค่ไหน เขาก็ยังค่อนข้างให้ความสำคัญกับขั้นตอนนี้อยู่ดี

"แหมๆ ถ้างั้นก็คงอีกไม่นานแล้วสิ" เสิ่นจิ้งทอดถอนใจพลางแอบคิดในใจว่า ความคืบหน้านี้เร็วกว่าที่เธอคาดไว้ตั้งเยอะ อีกเดี๋ยวคงไม่ต้องไปดื่มเหล้าฉลองแต่งงานของทั้งคู่เลยเหรอเนี่ย

"แล้วเธอ…" ขณะที่เสิ่นจิ้งกำลังจะอ้าปากถามอะไรต่อ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอก

เฉินจิ่งมาถึงแล้วนั่นเอง

ข่งเสวี่ยกำลังมือไม่ว่าง เสิ่นจิ้งจึงเดินออกไปเปิดประตูให้ แล้วก็เห็นสองมือของเขาหิ้วถุงวัตถุดิบมาพะรุงพะรังเต็มไปหมด

"ไม่เลวๆ" เสิ่นจิ้งตบไหล่เฉินจิ่งอย่างพอใจพลางยิ้ม "ทำผลงานได้ดีมาก งั้นฉันจะบอกข่าวดีให้นายรู้สักเรื่องก็แล้วกัน"

เฉินจิ่งชะงักไปเล็กน้อย ยังไม่ทันได้ถามอะไร ก็ได้ยินเสิ่นจิ้งกระซิบเสียงเบา "เสี่ยวเฉิน หลังจากนี้นายแค่หาจังหวะเวลาและบรรยากาศดีๆ สารภาพรักก็พอแล้วล่ะ"

ได้ยินประโยคนี้ เฉินจิ่งก็เข้าใจสถานการณ์ทันที ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏแววตื่นเต้นดีใจอย่างปิดไม่มิด "ครับ ขอบคุณพี่เสิ่นมากเลยครับ"

"ไม่ต้องขอบใจหรอก ถ้าพวกเธอสองคนได้ลงเอยกัน ฉันในฐานะแม่สื่อก็พลอยรู้สึกฟินไปด้วย ฮ่าๆ" เสิ่นจิ้งหัวเราะอย่างร่าเริง

จากนั้น เฉินจิ่งก็หิ้ววัตถุดิบเข้าไปในครัวพลางเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสดใส "พี่เสวี่ยครับ"

ข่งเสวี่ยหันมามองเขา ใบหน้างดงามสง่าผุดรอยยิ้มจางๆ พยักหน้ารับ ก่อนจะปรายตามองถุงวัตถุดิบในมือเขาแล้วเอ็ดอย่างไม่จริงจัง "ซื้อมาเยอะแยะทำไมกัน ในบ้านก็มีหมดแล้ว"

เฉินจิ่งยิ้มตอบ "พี่เสิ่นบอกว่าอยากกินอาหารชวนอวี๋น่ะครับ ผมก็เลยซื้อมา"

ข่งเสวี่ยได้ยินดังนั้นก็ตวัดสายตาไปค้อนเสิ่นจิ้งตรงหน้าประตูครัว เอ่ยเหน็บเบาๆ "เสิ่นจิ้ง กับข้าวที่ฉันทำมันไม่พอยาไส้เธอหรือไง ถึงอยากกินอาหารชวนอวี๋ก็ไม่ต้องให้เสี่ยวเฉินซื้อมาเยอะขนาดนี้ก็ได้ ทำตั้งหลายอย่างมันเหนื่อยนะรู้ไหม"

เสิ่นจิ้งได้ยินก็ถึงกับอึ้งไปแวบหนึ่ง ก่อนจะโวยลั่น "โอ้โห ข่งเสวี่ย เธอจะออกนอกหน้าเกินไปแล้วนะ มีผู้ชายแล้วลืมเพื่อนสนิทเลยสิ ปกป้องกันขนาดนี้ตั้งแต่ยังไม่ทันคบ ต่อไปฉันมิต้องกลายเป็นหมาหัวเน่าเหรอเนี่ย"

เฉินจิ่งยิ้มจนตาหยีด้วยความสุข รีบช่วยพูด "พี่เสวี่ย ไม่เป็นไรหรอกครับ วัตถุดิบพวกนี้ดูเหมือนเยอะ แต่ทำจริงๆ แป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว"

"ฮ่าๆ ได้ยินหรือยังล่ะจ๊ะเสวี่ยเอ๋อร์ เสี่ยวเฉินเขายังบอกเลยว่าไม่เป็นไร" เสิ่นจิ้งหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

ข่งเสวี่ยเหลือบมองเฉินจิ่งอย่างจนใจ ก่อนจะหันไปสั่งเสิ่นจิ้ง "หยุดหัวเราะได้แล้ว มาช่วยกันเดี๋ยวนี้เลย กับข้าวเยอะขนาดนี้ อย่าหวังว่าจะนั่งรอกินเฉยๆ นะ"

เสิ่นจิ้งยักไหล่พลางว่า "ช่วยก็ช่วยสิ แต่ฉันทำกับข้าวไม่เป็นหรอกนะ ช่วยได้แค่ล้างผักเท่านั้นแหละ"