บทที่ 66 ไม่เหนื่อย

มื้อเย็นที่บ้านข่งเสวี่ยในวันหยุดสุดสัปดาห์ก่อนถึงวันชาตินี้ ถือว่าอุดมสมบูรณ์เป็นพิเศษ

ช่วยไม่ได้ ก็เสิ่นจิ้งดันสั่งเมนูชวนอวี๋ไปตั้งเยอะแยะ สุดท้ายกับข้าวเลยวางแน่นเต็มโต๊ะ อย่าว่าแต่กินกันสามคนเลย ต่อให้เจ็ดแปดคนมากินก็ยังพอ

เรื่องนี้ทำให้ข่งเสวี่ยบ่นเสิ่นจิ้งไปยกใหญ่ เพราะกับข้าวพวกนี้ถ้ากินไม่หมดคงเสียดายแย่

หลังมื้ออาหาร ข่งเสวี่ยกับเฉินจิ่งก็ช่วยกันล้างถ้วยชาม ทั้งสองคนเห็นได้ชัดว่ายังไม่ได้ตกลงคบหากัน ทว่ากลับให้ความรู้สึกกับเสิ่นจิ้งราวกับอยู่กินด้วยกันมานานแล้วอย่างไรอย่างนั้น

"หรือว่านี่จะเป็นกิ่งทองใบหยกตามที่เขาพูดกันจริงๆ?" เสิ่นจิ้งคิดในใจพลางมองดูทั้งคู่ที่กำลังหัวเราะต่อกระซิกอยู่ในครัว ความภูมิใจที่ได้ทำหน้าที่เป็นแม่สื่อพลันจางลงไปบ้าง แล้วแปรเปลี่ยนเป็นความอิจฉาแทน

ว่าไปแล้ว เสิ่นจิ้งอายุน้อยกว่าข่งเสวี่ยแค่ไม่กี่เดือน ตัวเธอเองก็ไม่ได้คิดจะครองโสดตลอดชีวิต ในใจลึกๆ ก็อยากมีความรักหวานชื่นอยู่เหมือนกัน เพียงแต่ที่ผ่านมายังไม่เจอคนที่ใช่ ประกอบกับมีเพื่อนสนิทอย่างข่งเสวี่ยกอดคอกันโสดมาตลอด ก่อนหน้านี้เลยไม่ได้รู้สึกอะไรเท่าไหร่

แต่ตอนนี้สิ พอเห็นเพื่อนรักหวานชื่นขนาดนี้ ในใจก็ย่อมมีความอิจฉาอยู่บ้างเป็นธรรมดา

ไม่นานหลังจากนั้น ข่งเสวี่ยก็ชงชา ทั้งสามคนนั่งจิบชาช่วยย่อยพลางคุยกันเรื่อยเปื่อย

"นี่ ข่งเสวี่ย วันชาติเธอมีแผนจะไปไหนหรือเปล่า" เสิ่นจิ้งจิบชาพลางเอ่ยถามขึ้นมา

ข่งเสวี่ยกะพริบตา ตอบว่า "ยังไม่ได้คิดเลย เธอล่ะ"

"ฉันกะว่าจะไปเที่ยวน่ะ อื้ม ในประเทศคนเยอะเกินไป คงไปแถวยุโรปมั้ง" เสิ่นจิ้งบอกแผนของตัวเอง ก่อนจะเหลือบมองเฉินจิ่งกับข่งเสวี่ยอย่างเจ้าเล่ห์แล้วยิ้ม "พวกเธอสองคนไม่ลองไปเที่ยวด้วยกันหน่อยเหรอ"

ตอนพูดประโยคนี้ เธอยังขยิบตาให้เฉินจิ่งยกใหญ่ ราวกับจะบอกให้เขาฉวยโอกาสตอนไปเที่ยวด้วยกันนี้สารภาพรักเสียเลย

ข่งเสวี่ยได้ยินดังนั้นก็เม้มปาก เหลือบมองเฉินจิ่งโดยไม่พูดอะไร ท่าทีแบบนี้ของเธอ จริงๆ ก็แทบจะยอมรับกลายๆ แล้ว

นี่นับเป็นโอกาสที่ดีมากจริงๆ การได้ไปเที่ยวด้วยกัน แล้วสารภาพรักท่ามกลางบรรยากาศและทัศนียภาพอันงดงาม ย่อมต้องโรแมนติกไม่น้อย

ทว่าเฉินจิ่งทำได้เพียงยิ้มเจื่อนแล้วส่ายหน้า "ผม… วันชาตินี้ผมสัญญากับพ่อแม่ไว้ว่าจะกลับบ้านน่ะครับ ไม่ได้กลับไปสองปีกว่าแล้ว ครั้งนี้ก็เลย…"

"อ้าว" เสิ่นจิ้งได้ยินก็ลังเลไปนิด กำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง ข่งเสวี่ยก็พลันหัวเราะเบาๆ "อื้ม จริงๆ ฉันก็กะว่าจะกลับบ้านเหมือนกันน่ะ"

ได้ยินแบบนี้ เสิ่นจิ้งก็ได้แต่ผายมือออกอย่างช่วยไม่ได้ "งั้นก็น่าเสียดายแย่"

เฉินจิ่งไม่ได้พูดอะไร ได้แต่มองไปยังข่งเสวี่ย แววตาสะท้อนความรู้สึกชอบออกมาจนปิดไม่มิด เมื่อครู่นี้เสิ่นจิ้งเหมือนอยากจะเกลี้ยกล่อมเขา แต่ข่งเสวี่ยจับสังเกตได้ จึงชิงบอกก่อนว่าตัวเองก็จะกลับบ้านเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าไม่อยากให้เฉินจิ่งต้องลำบากใจ

ข่งเสวี่ยที่เป็นแบบนี้ พี่สาวที่แสนจะเข้าใจคนอื่นขนาดนี้ เฉินจิ่งจะไม่หลงรักได้อย่างไร

หลังจากที่ทั้งสามคนเลี่ยงหัวข้อนี้ไปอย่างรู้ใจกัน ก็คุยเรื่องสัพเพเหระอื่นๆ อีกสักพัก จากนั้นเมื่อเฉินจิ่งเห็นว่าเวลาล่วงเลยไปพอสมควร จึงเอ่ยปากขอตัวกลับห้องเช่าของตัวเอง

เสิ่นจิ้งจะค้างคืนที่นี่ หากเขาอยู่ดึกเกินไปคงไม่เหมาะ

พอลับหลังเฉินจิ่ง เสิ่นจิ้งก็เอ่ยขึ้นมาด้วยความรู้สึกทึ่ง "เสวี่ยเอ๋อร์ ฉันเพิ่งสังเกตเห็นอะไรบางอย่างล่ะ"

"อะไรเหรอ" ข่งเสวี่ยเก็บชุดน้ำชาพลางถามขึ้น

เสิ่นจิ้งจ้องเธออยู่นานสองนาน ถึงได้พูดว่า "เธอนี่ถลำลึกไปหมดใจแล้วจริงๆ ความรู้สึกที่เธอมีให้เสี่ยวเฉินตอนนี้ ฉันดูออกเลยว่าไม่ใช่แค่ชอบธรรมดาๆ นะ อะไรๆ ก็คอยปกป้องเขาไปหมด"

เสิ่นจิ้งเป็นคนฉลาดมาก เรื่องบางเรื่องเมื่อครู่นี้เธอมองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง

"มีด้วยเหรอ" ข่งเสวี่ยเม้มริมฝีปากสวยได้รูปโดยไม่รู้ตัว

เสิ่นจิ้งพยักหน้าอย่างจริงจัง "มีสิ! เสวี่ยเอ๋อร์ ฉันดูแล้วถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ พอพวกเธอได้คบกันจริงๆ ต้องกลายเป็นเธอที่คอยประคบประหงมเขาทุกเรื่องแน่ๆ เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าแบบนั้นมันเหนื่อย เสี่ยวเฉินเขาก็ดูแลคนอื่นเป็น ฉันว่าเธอควรเพลาๆ ลงหน่อยนะ"

คำพูดนี้ของเธอ พูดออกมาจากมุมมองที่หวังดีต่อข่งเสวี่ยล้วนๆ

ข่งเสวี่ยได้ยินก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะแย้มยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนและผ่าเผย "เมื่อก่อนน่ะยังไม่เคยมีความรัก พอคิดเอาเองก็เลยรู้สึกว่าจะต้องเหนื่อยมากแน่ๆ แต่ตอนนี้ฉันน่ะ…"

เธอเว้นจังหวะไปนิด ในดวงตาคู่งามหยาดเยิ้มเปล่งประกายอ่อนโยนอย่างถึงที่สุด ก่อนจะพูดต่อ "ตอนนี้รู้สึกว่าไม่เหนื่อยเลยสักนิด ตรงกันข้าม กลับมีความสุขมากด้วยซ้ำ"

เสิ่นจิ้งฟังแล้วถึงกับงง "หา? ปรนนิบัติดูแลเขาเนี่ยนะ เธอยังจะมีความสุขได้อีกเหรอ"

"อื้ม~" ข่งเสวี่ยยิ้มบางๆ รับคำ แต่ไม่ได้พูดอะไรในประเด็นนี้ต่ออีก

แม้เสิ่นจิ้งจะสงสัยอยู่ในใจ แต่เห็นเธอเป็นแบบนี้ก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ ได้แต่คิดในใจเงียบๆ ว่า 'ความรักนี่มันมีเวทมนตร์ขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย'

คำถามนี้ เสิ่นจิ้งครุ่นคิดอยู่นาน จนกระทั่งทั้งเธอและข่งเสวี่ยอาบน้ำล้างหน้าเสร็จแล้วขึ้นมานอนบนเตียง เธอถึงเอ่ยขึ้นมาลอยๆ "เสวี่ยเอ๋อร์ เธอว่าเมื่อไหร่ฉันถึงจะเจอเนื้อคู่กับเขาบ้างนะ"

ข่งเสวี่ยได้ยินก็เอื้อมมือไปลูบผมของเธอ "เห็นฉันกับเสี่ยวเฉินแล้วเริ่มอิจฉาขึ้นมาล่ะสิ"

เสิ่นจิ้งก็ไม่ได้ปฏิเสธ "เมื่อก่อนพวกเราโสดกันทั้งคู่ ฉันก็รู้สึกว่ามีความรักไปก็งั้นๆ แถมยังหาผู้ชายที่ถูกใจไม่เจอสักที แต่ตอนนี้เห็นสภาพเธอแล้ว ในใจฉันก็เลยทั้งสงสัยทั้งอยากรู้เรื่องความรักขึ้นมา"

"จริงๆ ฉันก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ามันเป็นความรู้สึกแบบไหน เอาเป็นว่าถ้าไม่ได้เจอเสี่ยวเฉินก็คิดถึงเขา แต่พอได้เจอเขาแล้วก็มีความสุขและดีใจมาก" ข่งเสวี่ยยิ้มตอบ

"งั้นเหรอ" เสิ่นจิ้งตอบรับ ก่อนจะบ่นอีก "เฮ้อ เมื่อไหร่ฉันจะได้เจอผู้ชายที่ใช่บ้างเนี่ย"

"เธอก็กินเด็กดูบ้างสิ ด้วยเสน่ห์ของเธอ สบายมากอยู่แล้ว" นานๆ ทีข่งเสวี่ยจะเอ่ยปากหยอกเย้าบ้าง

"ชิ ไม่เอาหรอก ฉันอยากได้คนที่โตกว่าหน่อย ยังไงซะเด็กทุกคนก็ไม่ได้เหมือนเสี่ยวเฉินของเธอสักหน่อย ที่ข้างนอกดูเป็นเด็กน้อย แต่ข้างในเป็นผู้ใหญ่ขนาดนั้น"

พอพูดถึงเรื่องนี้ เสิ่นจิ้งก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เอ้อจริงสิ ก่อนหน้านี้เธอเคยบอกว่าชอบที่เสี่ยวเฉินเป็นคนไม่ยอมแพ้ แม้จะเจออุปสรรคก็ยังเต็มไปด้วยความหวัง แล้วเขาไปเจอเรื่องแย่ๆ อะไรมาเหรอ"

ข่งเสวี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้ตอบ "อืม ปีนี้เขาเพิ่งอายุยี่สิบสองเองไม่ใช่เหรอ จริงๆ ยังไม่น่าจะเรียนจบมหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ แต่เมื่อก่อนเขา…"

เธอเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ให้เสิ่นจิ้งฟัง

ใครจะไปคาดคิดว่าพอเสิ่นจิ้งฟังจบ จุดที่เธอให้ความสนใจกลับแปลกไปจากปกติ

"อะไรนะ?! มีดาวมหาวิทยาลัยตามจีบเขาเนี่ยนะ?!" เสิ่นจิ้งถึงกับดีดตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที

ข่งเสวี่ยดึงเธอกลับลงมานอนด้วยความระอา "นอนลงดีๆ สิ ช่วงนี้อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก"

"ไม่ใช่สิ เสวี่ยเอ๋อร์ ตอนที่เธอรู้เรื่องนี้ เธอไม่ได้ถามเรื่องเสี่ยวเฉินกับดาวมหาวิทยาลัยคนนั้นเลยเหรอ" หลังจากนอนลงไปใหม่ เสิ่นจิ้งก็ยังถามด้วยความตกตะลึง

ข่งเสวี่ยกะพริบตา "มีอะไรต้องถามล่ะ เสี่ยวเฉินไม่ได้ชอบเธอสักหน่อย"

"โธ่เอ๊ย เสวี่ยเอ๋อร์ เธอบื้อหรือเปล่าเนี่ย นั่นระดับดาวมหาวิทยาลัยชางเฉิงเลยนะ ฉันเดาว่าหน้าตารูปร่างอะไรพวกนั้นคงไม่ด้อยไปกว่าเธอเท่าไหร่หรอก แล้วเธอยังชอบเสี่ยวเฉินขนาดนั้นอีก ถ้าเธอไม่ถามให้เคลียร์ ไม่ให้เสี่ยวเฉินจัดการเรื่องนี้ให้เด็ดขาด เกิดวันข้างหน้ามีอะไรเกิดขึ้นมา เธอจะมานั่งเสียใจทีหลังไม่ได้นะ" เสิ่นจิ้งเอ่ยเตือนด้วยความร้อนใจ

ข่งเสวี่ยได้ยินก็หลุดขำพรืดออกมา "มันจะเกินไปขนาดที่เธอว่าเลยเหรอ ในเมื่อเมื่อก่อนเสี่ยวเฉินยังปฏิเสธดาวมหาวิทยาลัยคนนั้นได้ ตอนนี้เขาก็ยิ่งไม่มีทางตอบตกลงหรอก ฉันเชื่อใจเขานะ"

"เมื่อก่อนก็คือเมื่อก่อน ตอนนี้ก็คือตอนนี้สิ เมื่อก่อนเสี่ยวเฉินอยู่มหาวิทยาลัยเขายากจน อาจจะปฏิเสธไปเพราะไม่มีเงินมีความรักก็ได้ แต่ตอนนี้เสี่ยวเฉินหาเงินได้ตั้งเยอะแยะแล้ว แถมเขากับดาวมหาวิทยาลัยคนนั้นก็รุ่นราวคราวเดียวกัน เกิดวันข้างหน้ามีเรื่องอะไรเกินเลยขึ้นมาจะทำยังไง ต่อให้เธอจะเชื่อใจเขาแค่ไหน เธอก็ต้องให้เขาจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย อย่างเช่นบล็อกช่องทางการติดต่อทั้งหมดไปซะเลย"