บทที่ 67 ฉันผิดไปแล้ว

เมื่อเผชิญกับคำเกลี้ยกล่อมของเสิ่นจิ้ง ข่งเสวี่ยเพียงแต่ยิ้มพลางตอบว่า "ฉันเชื่อว่าเสี่ยวเฉินจะจัดการได้ค่ะ"

เป็นความเชื่อใจที่น่าประทับใจยิ่งนัก น่าเสียดายที่เฉินจิ่งไม่มีโอกาสได้ยิน

เสิ่นจิ้งพูดอย่างจนใจ "เธอนี่นะ ต่อไปถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจริงๆ อย่ามานึกเสียใจทีหลังแล้วกัน"

"ไม่หรอกค่ะ" คำพูดนี้ไม่รู้ว่าข่งเสวี่ยหมายถึงจะไม่เกิดปัญหา หรือจะไม่เสียใจกันแน่

เสิ่นจิ้งไม่ได้ซักไซ้ต่อ เพียงแต่คิดในใจเงียบๆ ว่า 'เธอไม่พูด วันหลังฉันช่วยพูดให้เอง' เธอสนิทสนมกับข่งเสวี่ยมาก อีกทั้งยังเป็นแม่สื่อให้เฉินจิ่งกับข่งเสวี่ย ย่อมหวังให้ทั้งคู่คบกันไปได้อย่างราบรื่นโดยไม่เกิดปัญหาใดๆ

แน่นอนว่าเสิ่นจิ้งไม่ได้บอกเรื่องนี้กับข่งเสวี่ย เพราะรู้ดีว่าถ้าพูดออกไป ข่งเสวี่ยต้องห้ามเธอแน่

วันต่อมา หลังจากเฉินจิ่งมาถึงร้านน่าเป่าจวีได้ไม่นานก็ได้รับข้อความจากเสิ่นจิ้ง

"เสี่ยวเฉิน ฉันได้ยินมาว่าเมื่อก่อนมีดาวมหาวิทยาลัยตามจีบนายเหรอ"

เฉินจิ่งชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขาตอบข้อความกลับไปตามตรงว่า "ครับ มีอะไรเหรอครับพี่เสิ่น"

"เสี่ยวเฉิน ฟังพี่นะ ข่งเสวี่ยเชื่อใจนายมาก แต่ในขณะเดียวกันเธอก็เป็นคนชัดเจน หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจริงๆ ผลลัพธ์จะเป็นยังไงนายไปคิดเอาเองนะ"

พอเห็นข้อความนี้ เฉินจิ่งก็รู้ทันทีว่าเสิ่นจิ้งต้องการจะสื่ออะไร จึงตอบกลับไปว่า "พี่เสิ่น วางใจเถอะครับ ผมไม่ใช่คนโลเลหลายใจหรอกครับ"

"แค่พูดน่ะใครก็พูดได้ นายตัดขาดการติดต่อกับดาวมหาวิทยาลัยคนนั้นไปหรือยังล่ะ"

"ครับ ตัดไปนานแล้วครับ" นี่เป็นความจริง ตั้งแต่คราวก่อนที่ได้รับโทรศัพท์จากเสิ่นซินโยว เขาก็บล็อกช่องทางการติดต่อเธอไปแล้ว อย่างไรเสียในใจลึกๆ เฉินจิ่งก็ยังมีความรู้สึกขุ่นเคืองอยู่บ้าง

ดังนั้นความกังวลของเสิ่นจิ้ง แท้จริงแล้วจึงเป็นการกังวลไปเอง

ทางด้านเสิ่นจิ้งเมื่อเห็นข้อความก็รู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง ขณะเดียวกันก็เอ่ยชม "เสี่ยวเฉินนี่ดีจริงๆ เลยนะ"

จากนั้นเธอก็ตอบกลับไปอย่างพอใจ "งั้นก็ดีแล้ว ไม่เสียแรงที่ฉันเป็นแม่สื่อให้"

ครู่ต่อมา เสิ่นจิ้งก็ส่งข้อความไปหาข่งเสวี่ย เล่าเรื่องนี้ให้ฟังคร่าวๆ สุดท้ายก็บอกว่า "เสวี่ยเอ๋อร์ พิสูจน์แล้วนะว่าเธอเชื่อใจคนไม่ผิดจริงๆ เสี่ยวเฉินบอกว่าตัดขาดการติดต่อกับดาวมหาวิทยาลัยคนนั้นไปตั้งนานแล้ว"

ข่งเสวี่ยไม่ได้ตอบข้อความของเธอ คงกำลังยุ่งกับงานจนไม่ได้ดู เสิ่นจิ้งจึงไม่ได้ใส่ใจอะไร

ทว่าสิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ ข่งเสวี่ยเห็นข้อความนั้นแล้ว หญิงสาวซึ่งนั่งอยู่ในห้องทำงานพลันแย้มยิ้มราวกับดอกไม้ที่ผลิบาน แววตาอันงดงามคู่นั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความอ่อนโยนและยินดี

พริบตาเดียว วันหยุดวันชาติก็มาถึง

เนื่องจากตั้งแต่วันที่หนึ่งเป็นต้นไปการจราจรจะต้องติดขัดอย่างแน่นอน จ้าวเจิ้งจึงให้เฉินจิ่งหยุดงานล่วงหน้าตั้งแต่วันที่สามสิบ เพื่อให้เขากลับก่อนเวลา จะได้เดินทางอย่างสบายขึ้นหน่อย

ขณะเดียวกัน จ้าวเจิ้งก็ปิดร้านตั้งแต่วันที่สามสิบเช่นกัน แล้วพาภรรยาและลูกออกไปเที่ยว

วันที่สามสิบ ข่งเสวี่ยยังไม่หยุดงาน เฉินจิ่งจึงไม่อยากรบกวนเธอ ช่วงเช้าตรู่พอเก็บของเสร็จก็เตรียมตัวออกเดินทางกลับชวนอวี๋

แต่ที่เขาคาดไม่ถึงคือ พอเปิดประตูห้องออกมาก็เห็นข่งเสวี่ยในชุดแต่งกายเรียบร้อย ใบหน้าสวยหวานกำลังส่งยิ้มละมุนมองมาที่เขา

"พี่ พี่เสวี่ย?" เฉินจิ่งชะงักไป

ข่งเสวี่ยกระพริบตา ถามขึ้นว่า "จะกลับวันนี้ ทำไมไม่บอกฉันสักคำล่ะ"

"เอ่อ ผมคิดว่าวันนี้พี่เสวี่ยยังต้องทำงาน ก็เลย…" เฉินจิ่งคิดจะอธิบาย แต่พอเห็นใบหน้าสวยสะกดตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของข่งเสวี่ย หัวใจเขาก็ไหววูบ พลันเปลี่ยนคำพูด "พี่เสวี่ย ผมผิดไปแล้วครับ"

คำพูดของเขาแฝงไปด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

ข่งเสวี่ยค้อนใส่เขาหนึ่งทีพลางกล่าว "รู้ตัวว่าผิดก็ดีแล้ว ไปเถอะ ฉันไปส่งที่สนามบิน เวลานี้ยังเช้าอยู่ ถ้าเกิดเรียกรถไม่ได้จะลำบากเอานะ"

"ครับ" เฉินจิ่งพยักหน้า ความรู้สึกเอ็นดูในแววตาแทบจะล้นออกมา

บนเส้นทางจากหมู่บ้านเทียนเสวี่ยซานไปยังสนามบิน ทั้งสองพูดคุยหยอกล้อกันไปเรื่อย ยังคงคุยกันสัพเพเหระได้ทุกเรื่อง และยังคงเป็นเฉินจิ่งที่คอยสรรหาเรื่องมาคุย โดยมีข่งเสวี่ยคอยคล้อยตามบทสนทนาของเขา

พอไปถึง เฉินจิ่งเพิ่งจะเตรียมตัวลงจากรถ ข่งเสวี่ยก็พลันเรียกเขาไว้ "เสี่ยวเฉิน เดี๋ยวก่อน"

เฉินจิ่งหันกลับไปด้วยความสงสัย ก็เห็นข่งเสวี่ยหยิบถุงของขวัญประณีตสองใบจากเบาะหลังยื่นมาให้เขา พลางเอ่ยอย่างอ่อนโยน "ให้คุณลุงคุณป้าจ้ะ"

เธอหยุดไปนิดหนึ่งแล้วเสริมต่อว่า "เธอคงเป็นลูกคนเดียวใช่ไหม ฉันไม่เคยได้ยินเธอพูดถึงพี่น้องเลย ถ้ามีล่ะก็ คราวหน้าคงต้องค่อยเอาของขวัญมาให้เพิ่มแล้วล่ะ"

ชั่วขณะนั้น เฉินจิ่งยืนอึ้งอยู่กับที่ มัวแต่มองข่งเสวี่ยตาค้าง

"รับไปสิ" ข่งเสวี่ยเห็นเขายืนทึ่มอยู่ก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา

เฉินจิ่งถึงได้สติกลับมา เอ่ยอย่างลังเลเล็กน้อย "พี่เสวี่ย แบบนี้… จะดีเหรอครับ"

"ไม่ได้ให้เธอสักหน่อย ฉันให้คุณลุงคุณป้าต่างหาก มีอะไรไม่ดีกันล่ะ รีบรับไปเร็วเข้า ฉันเมื่อยมือจะแย่แล้ว" ข่งเสวี่ยแกล้งทำท่ายกของขวัญในมือขึ้นอย่างแง่งอน

เมื่อเป็นเช่นนี้ เฉินจิ่งจึงจำต้องรับของขวัญมาก่อน แล้วเอ่ยขึ้น "พี่เสวี่ย ผม… ผมยังไม่ได้เตรียม…" เขาอยากจะบอกว่ายังไม่ได้เตรียมของขวัญให้พ่อแม่ของข่งเสวี่ยเลย

อย่าลืมว่าช่วงวันชาตินี้ข่งเสวี่ยก็ต้องกลับบ้านเหมือนกัน

ข่งเสวี่ยได้ยินดังนั้นก็รู้ว่าเขาจะพูดอะไร จึงเอ่ยอย่างอ่อนโยนและเปิดเผย "อื้ม ไว้คราวหน้าน่า ยังมีโอกาสอีกเยอะแยะ"

พูดจบ ข่งเสวี่ยดูเหมือนจะกลัวว่าเฉินจิ่งจะอึดอัดเพราะเรื่องนี้ จึงโบกมือพลางพูดว่า "เสี่ยวเฉิน ฉันไปทำงานก่อนนะ ไว้เจอกันหลังวันชาติจ้ะ"

"ครับ ขอบคุณนะครับพี่เสวี่ย" เฉินจิ่งยังคงเอ่ยขอบคุณออกไป

ข่งเสวี่ยค้อนใส่เขาหนึ่งที พูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า "คราวนี้ฉันจะถือว่าไม่ได้ยินคำว่า 'ขอบคุณ' ก็แล้วกันนะ" เธอไม่อยากได้ยินเสี่ยวเฉินพูดคำว่าขอบคุณกับเธออีกแล้ว

ไม่นาน ข่งเสวี่ยก็ขับรถจากไป เฉินจิ่งยืนอยู่ที่เดิมจนกระทั่งรถคันนั้นลับสายตาไปตรงสุดสายทาง ถึงได้ถอนหายใจยาวออกมา แล้วก้มมองถุงของขวัญสองใบในมือ

มีใบชาราคาแพง รวมถึงอาหารเสริมและผลิตภัณฑ์บำรุงสุขภาพ ตลอดจนผ้าพันคอสองผืนที่เหมาะสำหรับคนวัยกลางคนถึงสูงวัย ซึ่งราคาค่างวดไม่ใช่น้อยๆ เลย

"ทำไมเราถึงคิดเรื่องซื้อของขวัญไม่ทันนะเนี่ย!" เฉินจิ่งเอ่ยโทษตัวเอง

ความจริงแล้วจะโทษเขาก็ไม่ได้ ต่อให้จิตใจจะมีความเป็นผู้ใหญ่และสุขุมเพียงใด แต่เรื่องบางเรื่องหากไร้ซึ่งประสบการณ์และการสั่งสมของกาลเวลาก็ยากที่จะนึกถึงได้จริงๆ

เฉินจิ่งส่ายหน้า จดจำเรื่องนี้ไว้ในใจ แล้วหมุนตัวเดินเข้าสู่สนามบิน

ว่าไปแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินจิ่งได้ขึ้นเครื่องบิน ก็ค่าตั๋วเครื่องบินมันแพงนี่นา ตอนที่เขามาเมืองชางเฉิงในอดีต เขายังนั่งรถไฟธรรมดาทนทรมานนั่งตั้งสามสิบกว่าชั่วโมง

การนั่งเครื่องบินย่อมแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เพียงสองชั่วโมงกว่าๆ เฉินจิ่งก็มาถึงสนามบินเจียงเป่ยในชิ่งเฉิง

ทว่าจากชิ่งเฉิงไปถึงบ้านของเขายังเหลือระยะทางอีกช่วงหนึ่ง เฉินจิ่งจึงแวะอยู่ที่ชิ่งเฉิงสองสามชั่วโมง โดยไปซื้อของมากมายที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ สนามบินก่อน ทั้งของให้พ่อแม่ ให้ญาติๆ ที่บ้านเกิด และให้เพื่อนบ้าน

ไม่ได้กลับบ้านมาสองปีกว่า ย่อมไม่อาจกลับไปมือเปล่าได้ อีกทั้งของขวัญเหล่านี้เฉินจิ่งล้วนเลือกซื้อแต่ของชั้นดี เขากะจะอาศัยของขวัญเหล่านี้บอกให้พ่อแม่รู้ด้วยว่า ตอนนี้เขาหาเงินได้มากพอสมควรแล้ว เพื่อให้พวกท่านได้เบาใจลงบ้าง