บทที่ 68 บทสนทนาของคู่สามีภรรยาบนรถไฟความเร็วสูง

บ้านเกิดของเฉินจิ่งอยู่ในแถบภูเขาห่างไกลแถบชวนอวี๋ เรียกว่าภูเขาขู่ซาน อันที่จริงมันเป็นแนวเทือกเขาที่ทอดยาวเชื่อมต่อระหว่างสองมณฑล และยังเป็นหนึ่งในพื้นที่ส่วนน้อยของประเทศที่ยังค่อนข้างยากจนและล้าหลัง

สาเหตุหลักของความยากจนและความล้าหลังก็มาจากระบบคมนาคมที่ไม่สะดวก ในหุบเขาที่ลึกสุดลูกหูลูกตานี้ ทรัพยากรขาดแคลน ผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นั่นจึงแทบไม่มีลู่ทางพัฒนาอุตสาหกรรมที่จะช่วยให้หลุดพ้นจากความยากจนและสร้างเนื้อสร้างตัวได้เลย

จากเมืองชิ่งเฉิง เฉินจิ่งขึ้นรถไฟความเร็วสูงเพื่อกลับบ้าน เขาต้องนั่งรถนานเกือบสี่ชั่วโมงกว่าจะถึงอำเภอเจียงซึ่งเป็นที่ตั้งของบ้านเกิด จากนั้นต้องต่อรถบัสเข้าตัวอำเภอ แล้วยังต้องนั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างไปที่ตีนเขาขู่ซาน ก่อนจะเดินเท้าข้ามภูเขาอีกสองลูกถึงจะถึงบ้าน

หนทางทั้งลำบากและยาวไกล

รถไฟความเร็วสูงค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากชานชาลา ก่อนจะแล่นทะยานไปบนรางด้วยความเร็ว เฉินจิ่งนั่งอยู่ตรงที่นั่งแถวสามคนริมหน้าต่าง ส่วนข้างๆ เป็นสามีภรรยาวัยกลางคนคู่หนึ่งที่แต่งกายเรียบง่าย ถือข้าวของพะรุงพะรัง ดูท่าทางน่าจะเป็นแรงงานที่มาทำงานในเมืองชิ่งเฉิงและกำลังจะกลับบ้านเกิดเช่นกัน

เฉินจิ่งตื่นแต่เช้าตรู่ พอรถแล่นไปได้สักพักจึงเริ่มง่วงงอย เขาจึงหลับตาลงเพื่อพักผ่อน

สามีภรรยาที่นั่งข้างๆ นึกว่าเขาหลับไปแล้ว จึงเริ่มกระซิบกระซาบกัน

"นี่คุณ ของที่เราเก็บได้นั่นน่ะ มันจะเป็นของมีค่าจริงๆ เหรอ" หญิงวัยกลางคนถามเสียงเบาอย่างไม่มั่นใจและประหม่า

ฝ่ายสามีตอบกลับว่า "ต้องมีค่าแน่ๆ ฉันว่าน่าจะขายได้ราคาไม่น้อยเลยล่ะ"

"แต่พวกเราดูไม่เป็นนี่นา ถ้าเกิดเป็นของปลอมขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ" น้ำเสียงของฝ่ายหญิงแฝงความกังวล

"จะเป็นของปลอมได้ยังไง ก็ขุดขึ้นมาจากในดินแท้ๆ ไม่มีทางเป็นของปลอมหรอกน่า" ผู้ชายพูดอย่างจริงจัง คล้ายจะพูดเพื่อปลอบใจตัวเองกลายๆ

"แล้วถ้า… ต่อให้เป็นของแท้ แต่มันจะขายได้ราคาเหรอ" เธอยังไม่คลายกังวล จึงถามต่อ

ผู้ชายตอบว่า "น่าจะได้ราคาดีอยู่นะ ฉันเคยได้ยินคนเขาพูดกันว่าพวกของเก่านี่ราคาแพงทั้งนั้นแหละ"

"แล้วถ้าของชิ้นนี้ของเรามันดันขายไม่ได้ราคาล่ะ"

"โธ่เอ๊ย ปากไม่มงคลก็อย่าพูดเลยน่า ฉันกะว่ายังไงก็น่าจะขายได้อย่างน้อยสักหมื่นสองหมื่นหยวนแหละ" ชายคนนั้นว่าอย่างจนใจ

หญิงคนนั้นเอ่ยต่อ "ฉันก็แค่เป็นห่วงนี่ ถ้าขายได้สักหมื่นสองหมื่นจริงก็ดีสิ"

เสียงของทั้งคู่ไม่ได้ดังมาก ทว่าด้วยระยะที่นั่งติดกับเฉินจิ่งพอดี บทสนทนาทั้งหมดจึงลอยเข้าหูเขาอย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ

หัวใจของเฉินจิ่งกระตุกวูบ เกิดความสนใจขึ้นมาทันที ฟังจากที่คุยกัน ดูเหมือนสองสามีภรรยาคู่นี้จะบังเอิญได้ของเก่ามา แถมยังเป็นของที่ขุดขึ้นมาจากใต้ดินเสียด้วย ถ้าอย่างนั้นก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเป็นของแท้

เพียงแต่ไม่รู้ว่าที่บอกว่า "ขุดมาจากในดิน" ขุดมาอีท่าไหน คงไม่ใช่ว่าแอบไปขุดสุสานโบราณมาหรอกนะ

ขณะที่เฉินจิ่งเริ่มครุ่นคิดด้วยความสนใจ สามีภรรยาคู่นั้นก็ยังคงกระซิบกระซาบคุยกันต่อไป

"ฉันว่ายังไงก็ต้องขายได้เป็นหมื่นแน่ๆ ของออกจะดูสวยขนาดนี้ แถมข้างบนยังมีตัวหนังสือสลักไว้ด้วย พวกคนมีความรู้ต้องชอบแน่" ฝ่ายชายเอ่ยด้วยความมั่นใจ

ฝ่ายหญิงถอนหายใจยาวก่อนพูด "ก็ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ พวกเราถึงกับยอมลาออกจากงานเพราะของชิ้นนี้เลยนะ ถ้าเกิดมันไม่มีราคาขึ้นมาล่ะก็ ขาดทุนยับเยินแน่"

ชายคนนั้นจึงปลอบ "ไม่หรอกน่า อีกอย่างพวกเราทำงานไซต์ก่อสร้างอยู่แล้ว จะกลัวไม่มีงานทำไปทำไมกัน?"

พอฝ่ายหญิงขานรับสั้นๆ สองสามีภรรยาก็ไม่ได้เอ่ยถึงของชิ้นนั้นอีก แต่เปลี่ยนไปคุยเรื่องสัพเพเหระแทน ทั้งเรื่องคนแก่และเด็กๆ ที่บ้าน

แม้เฉินจิ่งจะอยากรู้อยากเห็นจนใจเต้น แต่ก็ไม่ผลีผลามทำอะไรบุ่มบ่าม หากจู่ๆ โพล่งถามออกไปโต้งๆ คงทำให้ทั้งคู่ตื่นตระหนกและระแวงเอาได้ เพราะดูท่าทางแล้วสองคนนี้ก็ระวังตัวกันไม่น้อย

เขาต้องรอจังหวะที่เหมาะสม

โชคดีที่โอกาสมาถึงเร็วกว่าที่คิด รถไฟขบวนนี้ออกเดินทางช่วงเกือบเที่ยง มื้อกลางวันจึงต้องฝากท้องไว้บนรถ พอเห็นว่าได้เวลาแล้ว สองสามีภรรยาก็หยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกมาคนละถ้วย

เฉินจิ่งเห็นดังนั้นก็เกิดประกายความคิดขึ้นมาทันที ประจวบเหมาะกับพนักงานเข็นรถขายอาหารผ่านมาพอดี เขาจึงสั่งมาสามกล่อง แล้วยื่นส่งให้สองสามีภรรยาท่ามกลางสายตาที่ประหลาดใจและงุนงงของทั้งคู่

"พี่ชาย พี่สาวครับ ทานด้วยกันเถอะครับ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินบ่อยๆ ไม่ดีต่อสุขภาพหรอก" เฉินจิ่งเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฝ่ายชายก็รีบโบกมือปฏิเสธทันที "ไม่ต้องหรอกน้องชาย เกรงใจเปล่าๆ" ด้วยความที่เป็นคนแปลกหน้า ย่อมต้องมีกำแพงความระแวงต่อเฉินจิ่งอยู่บ้าง

เฉินจิ่งยังคงยิ้มอย่างเป็นมิตรพลางพูดต่อ "พี่ชาย ผมไม่ได้มีเจตนาอื่นเลยครับ แค่เห็นว่าพวกพี่เดินทางไกลกันมาเหน็ดเหนื่อย อีกอย่างผมฟังสำเนียงดูแล้ว พี่ทั้งสองก็น่าจะเป็นคนอำเภอเจียงเหมือนกันใช่ไหมล่ะครับ คนบ้านเดียวกันแท้ๆ ออกมาข้างนอกมีอะไรช่วยเหลือเกื้อกูลกันก็เป็นเรื่องปกติครับ"

สำเนียงแถบชวนอวี๋แม้จะคล้ายคลึงกัน แต่ละท้องถิ่นก็ยังมีจุดต่างเล็กๆ น้อยๆ ซ่อนอยู่

คนเราก็เป็นเช่นนี้เอง ไม่ว่าจะร่อนเร่ไปไกลแค่ไหน ลึกๆ ก็ยังผูกพันกับบ้านเกิด ยามพบเจอคนบ้านเดียวกันจึงมักรู้สึกสนิทใจเป็นพิเศษ เมื่อรู้ว่าเฉินจิ่งเป็นคนอำเภอเจียงเหมือนกัน ท่าทีระแวดระวังของสองสามีภรรยาจึงลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด

"พ่อหนุ่มนี่มีน้ำใจจริงๆ ข้าวกล่องบนรถไฟแพงจะตายไป ให้พวกเราแบบนี้ก็เกรงใจแย่สิ" ฝ่ายชายโบกมือปฏิเสธไปมาพลางเอ่ยด้วยภาษาถิ่นอำเภอเจียง

เฉินจิ่งจึงรีบคะยั้นคะยอ "พี่ชาย ผมซื้อมาแล้ว ทิ้งไว้ก็เสียของเปล่าๆ กินเถอะครับ"

เมื่อเขาพูดถึงขนาดนี้ สองสามีภรรยาจึงไม่อาจปฏิเสธน้ำใจได้อีก ยอมรับข้าวกล่องไปแต่โดยดี

เฉินจิ่งลอบยิ้มในใจ พลางชวนทั้งคู่คุยโน่นคุยนี่ไปเรื่อยๆ ระหว่างมื้ออาหาร

หลังกินไปคุยไปได้ครู่ใหญ่ เฉินจิ่งจึงได้รู้ภูมิหลังของทั้งคู่ ทั้งสองเป็นคนอำเภอเจียงโดยกำเนิด ฝ่ายชายแซ่หยาง ฝ่ายหญิงแซ่หลี่ ไม่ได้เรียนหนังสือมาสูงนัก และทำงานรับจ้างอยู่ในไซต์ก่อสร้างเป็นหลัก

ระหว่างนั้นเอง พี่สาวแซ่หลี่ก็เอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัย "น้องเฉิน ดูเธอแต่งตัวสุภาพสะอาดสะอ้านแบบนี้ ยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ หรือว่าทำงานทำการแล้วล่ะ?"

เฉินจิ่งได้ยินดังนั้นก็นึกในใจว่า *รอให้พวกพี่ถามคำนี้มาตั้งนานแล้ว* ก่อนจะตอบไปว่า "ไม่ได้เรียนแล้วครับ ตอนนี้ทำงานแล้ว อยู่ที่ร้านขายของเก่าร้านหนึ่งครับ"

เมื่อสองสามีภรรยาแซ่หยางและแซ่หลี่ได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปพร้อมกัน

"นายทำงานที่ร้านขายของเก่าเหรอ" พี่หยางสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เอ่ยถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

เฉินจิ่งพยักหน้าพลางตอบอย่างจริงจัง "ใช่ครับ มีอะไรหรือเปล่าครับพี่หยาง"

เมื่อได้ยินเฉินจิ่งยืนยันว่าทำงานร้านของเก่าจริงๆ สีหน้าของพี่หยางก็ดูลังเลและครุ่นคิด ส่วนพี่หลี่ก็แอบดึงชายเสื้อเขาเบาๆ พร้อมกับส่งสายตาให้

เฉินจิ่งมองเห็นปฏิกิริยาทั้งหมดของทั้งคู่ ในใจทั้งขบขันทั้งคาดหวัง ที่เขาปูทางมาขนาดนี้ ก็เพื่อนำเข้าสู่บทสนทนานี้ไม่ใช่หรือ เพื่อให้ทั้งคู่ยอมเอาของเก่าชิ้นนั้นออกมาให้เขาดูเอง

มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะลดความระแวงของสองสามีภรรยาลงได้ และถ้าหากของชิ้นนั้นเป็นของแท้ที่มีมูลค่าสูงจริง เขาถึงจะหาทางซื้อมาได้

ไม่มีใครโง่หรอก หากเฉินจิ่งเปิดปากถามตรงๆ แล้วบอกว่าจะขอซื้อ สองสามีภรรยาคู่นี้คงยิ่งระแวงหนักขึ้น และไม่มีทางยอมขายให้เขาง่ายๆ แน่

ทางด้านพี่หยางลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดก็เอ่ยปาก "น้องเฉิน ช่างบังเอิญจริงๆ พวกเรามีของชิ้นหนึ่งติดตัวมาด้วย คิดว่าน่าจะเป็นของเก่านะ นายพอจะช่วยดูให้พวกเราหน่อยได้ไหม"

เฉินจิ่งรู้สึกยินดีอยู่ในใจ ทว่าสีหน้ายังคงนิ่งสงบ "อ้าว จริงเหรอครับ เรื่องช่วยดูนี่สบายมากครับ พี่หยางเอาออกมาให้ผมดูหน่อยสิครับ"

"ได้สิ" พี่หยางพยักหน้า ก่อนจะล้วงเอาสิ่งของที่ห่อด้วยผ้าสีดำออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านใน ส่งให้เฉินจิ่งพลางว่า "น้องเฉิน เธอลองดูสิ ของชิ้นนี้สวยเชียวล่ะ แถมด้านบนยังมีตัวหนังสือด้วยนะ"