บทที่ 69 ตราประทับหินเลือดไก่ยุคสาธารณรัฐ

เฉินจิ่งยื่นมือไปรับของมาโดยไม่พูดอะไร เพียงเปิดผ้าสีดำออก เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ด้านใน

ตรงหน้าคือหินสีแดงชาดทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ดูงดงามสะดุดตาอย่างยิ่ง ทั้งยังแกะสลักไว้อย่างประณีตบรรจง ใต้ฐานมีตัวอักษรจารึกไว้จริงๆ

เพียงแรกเห็น สีหน้าของเฉินจิ่งก็พลันจริงจังขึ้นมาทันที นี่คือตราประทับหินเลือดไก่!

เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบใช้ดวงตาวิเศษประเมินของล้ำค่าดูทันที

วินาทีถัดมา แสงสีทองก็ผุดพราย วนเวียนรอบตราประทับหินเลือดไก่อยู่สองสามรอบ ก่อนจะลอยกลับมาตรงหน้าเฉินจิ่ง แล้วแปรเปลี่ยนเป็นตัวอักษรทีละแถว

‘สิ่งนี้คือ: ตราประทับหินเลือดไก่สลักชื่ออู๋ชางซั่ว ยุคสาธารณรัฐจีน’

‘คุณค่าทางประวัติศาสตร์: อู๋ชางซั่ว เดิมชื่อจวิ้น อีกชื่อคือจวิ้นชิง นามรองชางซั่ว ใช้นามปากกาอื่น อาทิ ชางสือ ชางสั่ว เหล่าชาง เหล่าโฝว สือจุนเจ่อ เป็นต้น เป็นชาวอันจี๋ เมืองหูโจว มณฑลเจ้อเจียง มีความเชี่ยวชาญอย่างลึกซึ้งทั้งด้านการเขียนพู่กัน จิตรกรรม และการแกะสลักตราประทับ เป็นหนึ่งในจิตรกรสกุลช่างเซี่ยงไฮ้ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในปลายราชวงศ์ชิง ทั้งยังเป็นนายกสมาคมคนแรกของสมาคมแกะสลักตราประทับซีหลิงแห่งซูหาง’

‘ตราประทับหินเลือดไก่ชิ้นนี้เป็นทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า รูปทรงเรียบง่าย มั่นคงสง่างาม ผิวหินละเอียดเนียนนุ่ม สีสันสดใส ลวดลายริ้วเลือดสีแดงสดฝังแน่นอยู่ภายในเนื้อหิน ดูเลือนรางดั่งภาพฝัน เป็นประกายโปร่งแสงแวววาว งดงามยิ่งนัก! ใต้ฐานเป็นตราประทับอักษรจวน ลายมือโบราณแฝงความดิบกร้าน คมมีดเฉียบขาด เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของสกุลช่างเซี่ยงไฮ้อย่างแท้จริง’

‘หินเลือดไก่คือหินดิกไกต์ที่มีแร่ชาดแทรกตัวอยู่ เนื่องจากสีแดงสดราวกับเลือดไก่ จึงนิยมเรียกว่าหินเลือดไก่ ในตำนานพื้นบ้านเชื่อว่า การสะสมหินเลือดไก่จะนำพาโชคลาภมาให้ หากราษฎรครอบครอง จะช่วยให้บ้านเรือนเจริญรุ่งเรืองและขับไล่สิ่งชั่วร้าย หากกษัตริย์ครอบครอง จะช่วยปกปักรักษาแผ่นดินให้สงบสุข’

เมื่อเห็นข้อมูลการประเมินตรงหน้า หัวใจของเฉินจิ่งก็เต้นระทึกด้วยความตื่นเต้น โชคดีที่สีหน้ายังพอสะกดอารมณ์ไว้ได้ เขาเหลือบมองตัวอักษรที่สลักไว้ใต้ฐานตราประทับอย่างแนบเนียน

‘เหล่าโฝว แกะหินมิเห็นเขา มอบให้ท่านด้วยความนับถือ ฤดูร้อนปีอี่เหม่า’

เหล่าโฝว คือหนึ่งในนามแฝงของท่านอู๋ชางซั่ว ส่วนข้อความด้านหลังกล่าวถึงปีที่ทำตราประทับชิ้นนี้ขึ้นมา

ในวงการของเก่านั้น นอกจากอายุและคุณค่าทางศิลปะแล้ว คุณค่าจากตัวบุคคลผู้มีชื่อเสียงก็เป็นสิ่งสำคัญยิ่งยวด หากของเก่าชิ้นใดเกี่ยวพันกับบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ได้ มูลค่าของมันย่อมไม่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินแน่นอน

และหากเป็นบุคคลระดับตำนานที่มีชื่อเสียงโด่งดัง มูลค่าของเก่าที่เกี่ยวข้องก็ยิ่งพุ่งสูงจนน่าเหลือเชื่อ

แม้ท่านอู๋ชางซั่วผู้นี้อาจไม่เป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายในหมู่คนทั่วไป แต่ในแวดวงศิลปะ ท่านคือยอดฝีมือตัวจริงเสียงจริง เป็นบรมครูด้านศิลปะระดับแถวหน้าตั้งแต่ปลายราชวงศ์ชิงจนถึงยุคสาธารณรัฐจีน

หากจะยกตัวอย่างให้เข้าใจง่ายๆ ว่าท่านเก่งกาจขนาดไหน

ภาพวาดดอกไม้สิบสองชิ้นของท่านอู๋ชางซั่วที่วาดขึ้นในช่วงปี 1915–1916 นั้น เคยถูกประมูลไปด้วยราคาประวัติศาสตร์ถึงสองร้อยเก้าล้านสามแสนหยวน!

คนที่ภาพวาดถูกประมูลทะลุหลักร้อยล้านได้ ย่อมไม่ต้องพูดถึงเลยว่าฝีมือทางศิลปะของท่านจะสูงส่งเพียงใด ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงว่าท่านอู๋ชางซั่วมีความเชี่ยวชาญทั้งการเขียนพู่กันและการแกะสลักตราประทับในระดับสุดยอด จะยกย่องว่าเป็นปรมาจารย์แห่งศิลปะก็ไม่เกินจริงไปสักนิด

แม้ตราประทับของท่านอู๋ชางซั่วอาจไม่ได้มีมูลค่าสูงเทียมเท่าภาพวาด เพราะอย่างไรเสียก็เป็นเพียงตราประทับ ยุคปัจจุบันแทบไม่มีใครใช้ส่วนตัว ส่วนใหญ่เป็นบริษัทหรือหน่วยงานราชการที่ต้องใช้ประทับเอกสาร

แต่ในยุคโบราณหรือยุคใกล้ ตราประทับคือสิ่งยืนยันตัวตนของบุคคล

พูดง่ายๆ ก็คือ ศิลปินในยุคโบราณจะใช้ตราประทับปั๊มชื่อหรือนามแฝงลงบนผลงานภาพวาดและลายมือพู่กันของตน เพื่อยืนยันว่าภาพนั้นเป็นผลงานที่ตนรังสรรค์ขึ้นเอง

ตราประทับยืนยันตัวตนเช่นนี้ไม่ได้มีเพียงชิ้นเดียว ศิลปินหลายท่านมักมีอยู่ไม่น้อย ประกอบกับท่านอู๋ชางซั่วมีความสามารถด้านการแกะสลักตราประทับด้วยตัวเอง ทั้งยังมีนามแฝงมากมาย ตราประทับของท่านจึงถือว่าพอจะพบเห็นได้บ้าง

ของยิ่งหายาก ยิ่งมีราคา คำกล่าวนี้ใช้ได้กับทุกสิ่ง รวมถึงของเก่าด้วยเช่นกัน

ด้วยเหตุนี้ ตราประทับหินเลือดไก่ของอู๋ชางซั่วชิ้นนี้จึงอาจไม่ได้มีมูลค่าสูงลิบลิ่ว อย่างน้อยหากเทียบกับภาพวาดของท่านก็ถือว่าต่างกันราวฟ้ากับเหว

ช่วงนี้เฉินจิ่งอ่านหนังสือความรู้เกี่ยวกับการประเมินของโบราณมาเยอะ ทั้งยังเคยพูดคุยกับจ้าวเจิ้งอยู่บ่อยครั้ง ซึ่งหนึ่งในนั้นก็เคยพูดถึงตราประทับของท่านอู๋ชางซั่วด้วย

เมื่อราวสองปีก่อน มีงานประมูลแห่งหนึ่งในเมืองชางเฉิงเคยนำตราประทับหินชิงเถียนของท่านอู๋ชางซั่วออกประมูล ในตอนนั้นปิดประมูลไปด้วยราคาสามแสนกว่าหยวน

เมื่อเทียบกันแล้ว มูลค่าของตราประทับหินเลือดไก่ชิ้นนี้ย่อมไม่ด้อยไปกว่าตราประทับหินชิงเถียนชิ้นนั้นแน่นอน

เพราะหินเลือดไก่กับหินชิงเถียนจัดเป็นสี่สุดยอดหินประจำชาติจีนเหมือนกัน โดยอีกสองชนิดคือหินโซ่วซานและหินปาหลิน

มูลค่าสามแสนกว่าหยวน นี่นับว่าเป็นการช้อนของดีราคาถูกที่ไม่เลวเลย เฉินจิ่งย่อมเกิดความสนใจขึ้นมา หากสามารถซื้อตราประทับหินเลือดไก่ชิ้นนี้ไว้ในมือ แล้วปล่อยขายออกไปได้อย่างราบรื่น ทรัพย์สินของเขาก็จะทะลุสองล้านหยวนทันที

เกือบจะถึงครึ่งทางของเป้าหมายห้าล้านหยวนแล้ว

แม้ในใจจะคิดเช่นนั้น แต่บนใบหน้าของเฉินจิ่งกลับไม่แสดงอาการดีใจหรือตื่นเต้นออกมามากนัก เขาเงยหน้าขึ้นมองสองสามีภรรยา แล้วเอ่ยปากว่า "พี่หยางครับ ของชิ้นนี้ของพวกพี่เป็นของเก่าจริงๆ ครับ"

สองสามีภรรยาที่กำลังรอคอยอย่างกระวนกระวาย พอได้ยินเขายืนยันว่าเป็นของเก่า ใบหน้าก็พลันเผยความดีใจอย่างสุดขีดออกมาทันที

"ฮ่าๆ ฉันบอกแล้วไงล่ะว่าต้องเป็นของเก่าแน่ๆ ก็พวกเราไปขุดได้มาจาก…" พี่สาวแซ่หลี่ตื่นเต้นจนเกือบจะหลุดปากพูดอะไรบางอย่างออกมา

พี่ชายแซ่หยางรีบขัดขึ้นทันควัน "มาจากอะไรของเธอ อย่าพูดจาเรื่อยเปื่อยสิ"

เฉินจิ่งเห็นแล้วก็นึกขำในใจ พี่หยางคนนี้รอบคอบดีแท้ เพราะอย่างไรก็เป็นของที่ขุดขึ้นมาจากดิน

แต่อันที่จริงตราประทับหินเลือดไก่ชิ้นนี้ไม่มีปัญหาอะไรหรอก มันไม่ใช่ของร่วมฝังในสุสาน ย่อมไม่ใช่ของจากสุสานโบราณแน่ คาดว่าคงมีคนทำตกหล่นหายไว้เมื่อไม่รู้กี่สิบปีก่อน แล้วถูกดินกลบฝังเอาไว้

สรุปคือ นี่เป็นของเก่าที่สามารถนำมาซื้อขายได้อย่างเปิดเผยแน่นอน

"น้องเฉิน นายช่วยบอกพี่หน่อยสิว่านี่มันคือของเก่าอะไรกันแน่ พี่ดูแล้วเหมือนของที่เอาไว้ปั๊มตรายังไงชอบกล" พี่ชายแซ่หยางถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น พร้อมกับถือโอกาสเปลี่ยนเรื่องไปด้วย

เฉินจิ่งพยักหน้ารับ "ใช่ครับ นี่เป็นตราประทับสำหรับปั๊มจริงๆ เพียงแต่ทำจากหินเลือดไก่ อายุอานามน่าจะอยู่ในช่วงยุคสาธารณรัฐจีนครับ"

คนที่ไม่รู้เรื่องวงการของเก่า เวลาจะตัดสินมูลค่านั้น ส่วนใหญ่ก็ดูจากความเก่าแก่ของยุคสมัยเป็นหลัก พอพี่ชายแซ่หยางได้ยินว่าตราประทับหินเลือดไก่เป็นของยุคสาธารณรัฐจีนก็ขมวดคิ้วทันที

"สาธารณรัฐจีนงั้นเหรอ? ถ้างั้นนับถึงวันนี้ก็คงไม่กี่ปีน่ะสิ?"

เฉินจิ่งตอบ "ครับ ประมาณร้อยปีได้" ถ้านับจากปัจจุบันก็คือร้อยปีเศษๆ เท่านั้น

พอได้ยินระยะเวลาที่เฉินจิ่งบอก คิ้วของพี่ชายแซ่หยางก็ยิ่งขมวดมุ่นกว่าเดิม พลางพูดออกมาตามสัญชาตญาณ "เพิ่งจะร้อยกว่าปีเองเหรอเนี่ย ถ้าอย่างนั้นไอ้ตราประทับหินเลือดไก่อะไรนี่คงไม่มีราคาค่างวดเท่าไหร่หรอกมั้ง"

พี่สาวแซ่หลี่ผู้เป็นภรรยาพอได้ยินคำนี้ก็เริ่มบ่นอุบขึ้นมาทันที "ฉันบอกแล้วว่าอย่าเพิ่งรีบร้อน แกก็ดันดึงดันจะลาออกจากงานให้ได้ คราวนี้จะมานั่งเสียใจทีหลังก็สายไปแล้ว ยังต้องเสียค่ารถไฟกลับบ้านอีก ไม่รู้ว่าไอ้ของพรรค์นี้จะขายได้คุ้มค่าตั๋วรถหรือเปล่าด้วยซ้ำ"

"แล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะว่าไอ้ของนี่มันเพิ่งมีอายุแค่ร้อยกว่าปี ตอนนั้นแกเองก็ยังบอกไม่ใช่เหรอว่าดูสวยดี ต้องเป็นของมีค่าแน่ๆ น่ะ" พี่ชายแซ่หยางมีสีหน้ากระอักกระอ่วน แต่ก็ยังเอ่ยปากเถียงกลับไป

เมื่อเห็นท่าทีว่าสองสามีภรรยาคู่นี้กำลังจะเปิดศึกทะเลาะกัน เฉินจิ่งจึงรีบเอ่ยแทรกขึ้นมา "พี่หยางครับ พี่อยากจะขายตราประทับหินเลือดไก่ชิ้นนี้ใช่ไหมครับ พอดีผมค่อนข้างสนใจอยู่เหมือนกัน ไม่ทราบว่าพี่อยากขายเท่าไหร่เหรอครับ?"