บทที่ 70 ได้มาไว้ในมือ

เมื่อได้ยินเฉินจิ่งแสดงท่าทีว่าจะขอซื้อตราประทับหินเลือดไก่ ทั้งสองสามีภรรยาต่างชะงักไปเล็กน้อย

"น้องเฉิน จะซื้อเหรอครับ?" พี่ชายแซ่หยางถามด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ

สำหรับเขาแล้ว ตราประทับชิ้นนี้ก็เป็นแค่ของเก่าจากยุคสาธารณรัฐจีน ไม่น่าจะมีราคาค่างวดอะไรนัก

เฉินจิ่งเผยรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาพลางตอบว่า "ครับ ถึงจะไม่ใช่ของเก่าแก่มาก แต่ผมว่ามันสวยดี น่าจะพอขายได้ครับ"

การช้อนของดีราคาถูกเพื่อทำกำไร เฉินจิ่งย่อมไม่พูดความจริงออกมาตรงๆ สิ่งที่ทำได้คือพยายามให้ราคาที่ทั้งคู่พอใจมากที่สุด เขาถึงได้เปิดโอกาสให้ฝ่ายนั้นเสนอราคาก่อน

พี่สาวแซ่หลี่ฟังแล้วก็ดูดีใจขึ้นมา "งั้นน้องเฉินเสนอราคามาเลยดีกว่าค่ะ ถ้าเห็นว่าเหมาะสม เราก็พร้อมขาย" ในใจเธอก็คิดว่าตราประทับนี้ไม่ได้มีค่าอะไรมาก ขายได้เท่าไหร่ก็ดีถมไปแล้ว

พี่ชายแซ่หยางก็เห็นด้วยเช่นกัน เขาพยักหน้าพลางกล่าวว่า "ใช่ครับ น้องเฉินเสนอราคามาได้เลย"

เมื่อเป็นเช่นนั้น เฉินจิ่งกลับชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้นว่า "งั้น… ให้หนึ่งหมื่นห้าพันหยวน เป็นยังไงครับ?"

ก่อนหน้านี้เขาแอบได้ยินทั้งคู่คุยกันว่าคาดหวังราคาไว้ที่หนึ่งถึงสองหมื่นหยวน เขาเลยตัดสินใจให้ราคากลางๆ ไปเลย

เอาเข้าจริง ราคาหนึ่งหมื่นห้าพันหยวนนี้ เมื่อเทียบกับมูลค่าที่แท้จริงของตราประทับหินเลือดไก่ของอาจารย์อู๋ชางซั่วแล้ว ก็นับว่าน้อยมาก

แต่สำหรับพี่ชายแซ่หยางและพี่สาวแซ่หลี่ ราคานี้ไม่เพียงแต่ตรงตามที่พวกเขาคาดหวังไว้ แต่ยังถือว่าเยอะด้วยซ้ำ เพราะพวกเขาดูของไม่เป็น หากนำไปขายตามร้านจริงๆ อาจจะไม่ได้ราคานี้ด้วยซ้ำ

ก็อย่างว่า วงการของเก่ามันลึกและซับซ้อน เถ้าแก่ใจดีแบบอาจ้าวหายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร

เมื่อได้ยินราคาที่เฉินจิ่งเสนอ สามีภรรยาคู่นี้กลับทำหน้าไม่อยากเชื่อ

"น้องเฉิน… คุณไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมครับ จะให้หนึ่งหมื่นห้าพันหยวนจริงๆ เหรอ?" พี่ชายแซ่หยางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ พลางถามด้วยความประหลาดใจ

พี่สาวแซ่หลี่เองก็มองเฉินจิ่งด้วยแววตาประหลาดใจไม่ต่างกัน

เฉินจิ่งพยักหน้าพลางยิ้ม "พี่ชายแซ่หยางครับ ผมไม่ได้ล้อเล่นจริงๆ ไม่ปิดบังนะครับ พอดีผมทำงานในวงการของเก่า ตราประทับหินเลือดไก่นี้ พอผมนำไปขายต่อก็น่าจะทำกำไรได้ไม่น้อยครับ"

ซึ่งมันก็ทำกำไรได้มหาศาลจริงๆ

พี่ชายแซ่หยางได้ยินดังนั้นก็นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "งั้น… ในเมื่อน้องเฉินเอาไปทำกำไรต่อได้ เราก็ตกลงขายตราประทับหินเลือดไก่นี้ให้คุณแล้วกันครับ"

แม้ปากจะบอกว่าลังเล แต่จริงๆ แล้วในใจเขาแทบอยากจะตกลงทันที เพราะสิ่งที่เขาหวังไว้สูงสุดคือขอให้ขายได้สักหนึ่งหรือสองหมื่นหยวน ตอนนี้เฉินจิ่งเสนอมาถึงหนึ่งหมื่นห้าพันหยวน เขาจึงดีใจมาก เพราะตอนแรกคิดว่าของชิ้นนี้ไม่มีค่าเสียแล้ว

ส่วนที่เฉินจิ่งบอกว่านำไปขายต่อแล้วจะได้กำไรเยอะนั้น พี่ชายแซ่หยางไม่ได้ใส่ใจนัก เขาไม่ใช่คนโง่ เขารู้ดีว่าทุกอาชีพล้วนมีความซับซ้อน โดยเฉพาะวงการของเก่าที่ต้องอาศัยความรู้เฉพาะทาง คนนอกวงการอย่างพวกเขาเสี่ยงที่จะถูกหลอกหรือโดนต้มได้ง่ายๆ

เมื่อเห็นฝ่ายนั้นตอบตกลง เฉินจิ่งก็ดีใจเช่นกัน "ตกลงครับ งั้นเดี๋ยวผมโอนเงินให้เลยนะครับ"

จากนั้นเฉินจิ่งก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโอนเงินหนึ่งหมื่นห้าพันหยวนให้พี่ชายแซ่หยางทันทีโดยไม่ลังเล

การซื้อขายครั้งนี้จบลงอย่างรวดเร็วและตรงไปตรงมา เพราะเดี๋ยวพอลงจากรถไฟความเร็วสูง ทั้งสองฝ่ายก็คงไม่มีโอกาสได้เจอกันอีก ไม่จำเป็นต้องทำสัญญาซื้อขายให้ยุ่งยาก

ที่สำคัญที่สุดคือทั้งพี่ชายแซ่หยางและพี่สาวแซ่หลี่ต่างพอใจกับราคาที่ได้รับ ถือว่าต่างฝ่ายต่างแฮปปี้

รถไฟความเร็วสูงแล่นฉิวไม่หยุดพัก ในที่สุดก็มาถึงอำเภอเจียงตอนช่วงบ่าย ขณะกำลังจะลงจากรถ เฉินจิ่งยังกล่าวกับทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มว่า "พี่ชายแซ่หยาง พี่สาวแซ่หลี่ครับ ถ้าวันหลังพี่เจอของดีอะไรอีก ติดต่อมาหาผมได้นะครับ"

พี่ชายแซ่หยางตอบรับด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า "ได้เลยครับ ไว้จะติดต่อนะ"

ทว่านั่นเป็นเพียงคำพูดตามมารยาทของเฉินจิ่งเท่านั้น เขาไม่ได้เก็บมาใส่ใจจริงจัง ด้วยความที่มีดวงตาวิเศษประเมินของล้ำค่าและสัญชาตญาณอันแม่นยำติดตัว การจะเจอของเก่าได้ยากเย็นขนาดนั้น ต่อให้เป็นคนทั่วไปอย่างพี่ชายแซ่หยางและพี่สาวแซ่หลี่ก็คงไม่มีโอกาสได้เจออีกง่ายๆ

หลังจากแยกทางกันที่สถานีรถไฟความเร็วสูง เฉินจิ่งก็นั่งรถแท็กซี่ตรงไปยังสถานีขนส่งผู้โดยสารอำเภอเจียง แล้วขึ้นรถบัสต่อไปยังเมืองหลงเฉียวซึ่งเป็นบ้านเกิดของเขา การเดินทางรอบนี้ใช้เวลาไม่มากนัก เพียงสองชั่วโมงกว่าๆ เท่านั้น

ตลอดการเดินทางอันคดเคี้ยว ทัศนียภาพรอบข้างเริ่มเปลี่ยนไปตามกาลเวลา ดูเรียบง่ายและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของชนบทมากขึ้นเรื่อยๆ ตึกสูงระฟ้าหายลับไป แทนที่ด้วยบ้านชั้นเดียวเตี้ยๆ ตึกแถวขนาดเล็ก แปลงนาที่ทอดยาว และทิวเขาที่เรียงรายสูงต่ำสลับซับซ้อนในระยะไกล

พื้นที่ชวนอวี๋นั้นขึ้นชื่อเรื่องภูเขา เมืองชิ่งเฉิงเองก็ได้รับฉายาว่าเป็นเมืองแห่งภูเขา ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มักจะเห็นทิวทัศน์ของภูเขาสารพัดรูปแบบเสมอ

เฉินจิ่งนั่งอยู่ริมหน้าต่างรถ ฟังเสียงสำเนียงท้องถิ่นของผู้โดยสารคนอื่นๆ ที่ฟังดูคุ้นหูแต่ก็แฝงความแปลกแยกไปบ้าง เมื่อมองผ่านหน้าต่างออกไปเห็นภูเขาทางทิศใต้ที่เป็นบ้านเกิด เขาก็อดไม่ได้ที่จะนั่งตัวตรงขึ้นมาด้วยความรู้สึกจริงจัง

สองปีแล้วที่ไม่ได้กลับบ้าน ยิ่งใกล้ถึงบ้านเท่าไหร่ ความรู้สึกในใจของเฉินจิ่งก็ยิ่งบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ยากขึ้นเท่านั้น ความผูกพันต่อบ้านเกิดเป็นสิ่งที่อธิบายได้ยาก และเป็นเช่นนั้นมาแต่โบราณกาล

ตอนที่ยังไม่ได้กลับมา เฉินจิ่งไม่รู้สึกว่าอารมณ์นี้รุนแรงเท่าไหร่ แต่พอถึงตอนนี้กลับเกิดความหวั่นไหวเมื่อใกล้ถึงบ้าน จนอดซึ้งใจไม่ได้ ไม่แปลกใจเลยที่มีคนบอกว่า คนเราจะเข้าใจความหมายของบ้านเกิดอย่างแท้จริง ก็ต่อเมื่อได้จากมันมาแล้วเท่านั้น

เวลาบ่ายห้าโมงกว่าๆ รถบัสก็มาถึงเมืองหลงเฉียว

เฉินจิ่งเคยเรียนระดับมัธยมต้นที่โรงเรียนในเมืองแห่งนี้ สมัยเด็กๆ เขามักจะตามพ่อกับแม่มาเดินตลาดนัดที่นี่อยู่บ่อยครั้ง จึงมีความทรงจำมากมายฝังใจอยู่ที่นี่ แน่นอนว่าเรื่องที่จำได้แม่นที่สุดก็คงหนีไม่พ้นเรื่องโรงเรียน

โรงเรียนมัธยมในพื้นที่ห่างไกลแบบนี้ คุณภาพการสอนถือว่าธรรมดามาก แม้ว่าครูแต่ละคนจะสอนดีและตั้งใจมากเพียงใด แต่ก็ยังมีความเหลื่อมล้ำที่ยากจะนำไปเปรียบเทียบกับโรงเรียนในเมืองใหญ่

ยกตัวอย่างง่ายๆ รุ่นของเฉินจิ่งในตอนนั้น มีนักเรียนที่สอบติดเข้าเรียนต่อชั้นมัธยมปลายได้เพียงไม่กี่สิบคนเท่านั้น ส่วนคนที่เหลือส่วนใหญ่ก็ลาออกไปหางานทำในเมือง หรือไม่ก็เข้าเรียนสายอาชีพ

แน่นอนว่านอกเหนือจากคุณภาพการสอนแล้ว ตัวนักเรียนเองจะรักการเรียนและขยันหมั่นเพียรแค่ไหน ก็เป็นอีกปัญหาหนึ่งเช่นกัน

ด้วยความห่างไกล ความล้าหลัง และความยากจนในพื้นที่นี้ ทำให้คนส่วนใหญ่มีวิสัยทัศน์ที่จำกัดและมีความคิดที่หัวโบราณมาก แถบใกล้ภูเขาขู่ซานนี้ หลายครอบครัวยังคงยึดติดกับความเชื่อที่ว่า "ผู้หญิงไร้ความรู้คือโชคดี" พวกเขาไม่สนับสนุนให้เด็กผู้หญิงได้ร่ำเรียนหนังสือ แม้แต่เด็กผู้ชาย พ่อแม่ก็ขอแค่ให้พออ่านออกเขียนได้ เพื่อที่ในอนาคตออกไปทำงานในเมืองจะได้ไม่โดนคนอื่นหลอกเอาเท่านั้น

เมื่อพ่อแม่ยังคิดแบบนี้ แล้วจะให้เด็กๆ แถวนี้เข้าใจได้อย่างไรว่าการศึกษาเท่านั้นที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิตของพวกเขาได้

พูดง่ายๆ คือ แถบภูเขาขู่ซานแห่งนี้ หลังจากจบชั้นมัธยมต้น พ่อแม่ที่ยอมส่งลูกไปเรียนสายอาชีพเพื่อฝึกทักษะวิชาชีพนั้นมีน้อยมาก ส่วนใหญ่มักคิดจะพาลูกหลานออกไปทำงานด้วยกันเสียมากกว่า

อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางสภาพแวดล้อมเช่นนี้ กลับยิ่งทำให้เห็นถึงความน่ายกย่องของพ่อแม่เฉินจิ่งได้ชัดเจนขึ้น เฉินจวินและลวี่อวี้ฉิงในตอนนั้นให้การสนับสนุนเฉินจิ่งเรื่องการเรียนอย่างเต็มที่ ทั้งสองคนถือเป็นคนกลุ่มน้อยในแถบภูเขาขู่ซานที่เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า การศึกษาเท่านั้นที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิตได้

เพียงแต่ว่า… เฉินจิ่งถอนหายใจออกมา ในใจก็ตั้งปณิธานอย่างแน่วแน่ สักวันหนึ่งเขาจะต้องทวงทุกอย่างที่เป็นของเขาคืนมา ความคาดหวังตลอดหลายปีของพ่อแม่ และความพยายามของตัวเขาเองที่ทุ่มเทมาตลอด จะให้สูญเปล่าไปแบบนี้ไม่ได้

หลังจากนั้นไม่นาน เฉินจิ่งก็เรียกวินมอเตอร์ไซค์รับจ้าง แล้วออกเดินทางมุ่งหน้ากลับบ้านต่อ