บทที่ 71 พ่อแม่ครับ ผมกลับมาแล้ว

ทางบนเขาคดเคี้ยวขรุขระ โดยเฉพาะเส้นทางที่จะมุ่งหน้ากลับบ้านของเฉินจิ่ง สภาพถนนยิ่งย่ำแย่จนเกินบรรยาย

ต่อให้เป็นมอเตอร์ไซค์ก็ขี่ไปส่งได้แค่เชิงเขาเท่านั้น

"น้องชาย ฉันส่งนายได้แค่นี้นะ" คนขับรุ่นลุงจอดรถตรงเชิงภูเขาขู่ซานแล้วเอ่ยขึ้น

เฉินจิ่งพยักหน้า หยิบเงินสดที่ตั้งใจกดเตรียมไว้จ่ายค่ารถ จากนั้นก็หิ้วข้าวของพะรุงพะรังเริ่มเดินเท้าขึ้นเขา

เวลานี้เป็นช่วงโพล้เพล้ ท้องฟ้าทางทิศตะวันตกทอแสงอาทิตย์อัสดงงดงาม หมู่เมฆสีส้มอมแดงผืนใหญ่เปล่งประกายจับตาแต่ไม่บาดตา

เฉินจิ่งย่ำเท้าไปตามทางดินขึ้นเขาอย่างทุลักทุเล แม้ก้าวเดินอย่างมั่นคง แต่ความยากลำบากก็เห็นได้ชัด

การคมนาคมที่ไม่สะดวกสบายถือเป็นสาเหตุใหญ่ประการหนึ่งของความยากจนและล้าหลังในแถบภูเขาขู่ซาน

อยากรวยต้องเริ่มจากการสร้างทาง คำพูดนี้ใช้กับภูเขาขู่ซานได้ไม่ผิดเพี้ยน

เฉินจิ่งก้มมองทางดินขรุขระใต้ฝ่าเท้า ในใจเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น หรือพูดให้ถูกคือตั้งแต่วันที่สอบติดมหาวิทยาลัยชางเฉิง เขาก็เก็บงำความตั้งใจและความฝันนี้ไว้ในใจมาโดยตลอด

"ต้องมีสักวัน ผมจะกลับมาพัฒนาบ้านเกิด ให้ที่นี่ไม่ต้องยากจนและล้าหลังอีกต่อไป!"

เฉินจิ่งคิดเสมอว่า จุดประสงค์ของการได้รับการศึกษาระดับสูงคือการช่วยให้บ้านเกิดหลุดพ้นจากความยากจน ไม่ใช่เพื่อให้ตัวเองหนีพ้นจากความแร้นแค้นไปเพียงลำพัง!

แม้ชีวิตจะต่ำต้อยดั่งมดปลวก แต่ก็ควรมีความทะเยอทะยานดั่งหงส์เหิน!

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เฉินจิ่งในตอนนี้จะทำได้ ไม่ว่าจะเรื่องความมั่งคั่งหรือฐานะทางสังคม ตัวเขาในเวลานี้ยังไม่พร้อมพอที่จะสร้างคุณประโยชน์อะไรให้กับบ้านเกิด

แม้ไม่ได้กลับมานานกว่าสองปี แต่เมื่อเดินอยู่บนทางเขาอันคุ้นเคย ฝีเท้าของเฉินจิ่งก็ไม่ได้ช้าลงเลย เพราะอย่างไรเขาก็เคยเดินเส้นทางนี้มาแรมปี

เฉินจิ่งเดินข้ามเนินเขาเตี้ยๆ ไปสองลูก ผ่านดงหนามตลอดทาง ในที่สุดก็มาถึงหมู่บ้านตอนที่ดวงอาทิตย์จวนจะลับฟ้าและความมืดยังไม่ทันโรยตัวลงมาเต็มที่

ที่นี่เป็นหมู่บ้านบนเขาขนาดกลาง ตั้งอยู่ท่ามกลางวงล้อมของขุนเขา แปลงนาลดหลั่นเป็นระเบียบ บ้านเรือนแบบโบราณปลูกสร้างสลับกันไปมา หัวหมู่บ้านมีต้นไม้เก่าแก่ ใต้ร่มไม้นั้นมีลำธารสายหนึ่งไหลผ่าน เวลานี้เป็นช่วงมื้อเย็นพอดี ควันไฟหุงต้มจึงลอยอ้อยอิ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเหนือหมู่บ้าน

ช่างเป็นทัศนียภาพของหมู่บ้านบนเขาแบบดั้งเดิมที่งดงามจับตา

ที่นี่คือหมู่บ้านบนเขาที่เฉินจิ่งเติบโตมาตั้งแต่เด็ก มีชื่อว่าหมู่บ้านฉางชิง

หากมองจากระยะไกล หมู่บ้านฉางชิงมีทัศนียภาพงดงามบริสุทธิ์อย่างแท้จริง ถ้าหามุมดีๆ ถ่ายรูปไปลงอินเทอร์เน็ต ไม่แน่ว่าอาจมีชาวเน็ตเข้ามาชื่นชมว่าเป็นหมู่บ้านชนบทที่สวยงามอะไรทำนองนั้น

ทว่าในความเป็นจริง มีเพียงคนที่อาศัยอยู่ที่นี่หรือเข้าใจวิถีชนบทเท่านั้นถึงจะรู้ว่า ภายใต้ทัศนียภาพดั้งเดิมที่ดูสวยงามนี้ ซ่อนเร้นความยากจนและความล้าหลังเอาไว้มากเพียงใด

เฉินจิ่งทอดสายตามองออกไป จับจ้องไปยังบ้านชั้นเดียวสองหลังที่ปลูกติดกันทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน หน้าบ้านหลังหนึ่งใช้ท่อนไม้ล้อมเป็นรั้วกั้นลานบ้านขนาดเล็ก ตอนนี้ยังมีเป็ดไม่กี่ตัววิ่งไปมาอยู่ในลาน และบนหลังคาก็มีควันไฟลอยกรุ่นขึ้นมาแล้ว

ตรงนั้นคือบ้านของเฉินจิ่ง

"ถึงบ้านแล้ว…" เฉินจิ่งคิดในใจ แต่ฝีเท้ากลับเริ่มชะงักลังเลขึ้นมา

ยิ่งใกล้บ้านเกิดก็ยิ่งขลาดกลัว บางทีคงมีแต่คนที่จากบ้านไปนานจริงๆ เท่านั้น ถึงจะเข้าใจความหมายของคำคำนี้ได้อย่างลึกซึ้ง

จังหวะนั้นเอง มีชายวัยกลางคนผิวคล้ำแบกจอบคนหนึ่ง ดูเหมือนเพิ่งเสร็จจากงานไร่งานนากำลังเดินมุ่งหน้าเข้าหมู่บ้านมาแต่ไกล พอเห็น 'คนแปลกหน้า' อย่างเฉินจิ่งก็รู้สึกแปลกใจ จึงเดินตรงเข้ามาหา

"เจ้าหนุ่ม เอ็งเป็นใครกันน่ะ" ชายวัยกลางคนเอ่ยถาม

เมื่อเฉินจิ่งเห็นผู้มาเยือน ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้ม "อาสาม ผมเองครับ เสี่ยวจิ่งไงครับ"

"เสี่ยวจิ่งเหรอ" ชายวัยกลางคนชะงักไป จากนั้นเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาเพ่งมองเฉินจิ่งอยู่นานสองนาน ก่อนจะโพล่งขึ้นด้วยความดีใจ "เอ็งคือเจ้าจิ่งเองเรอะ โธ่เอ๋ย ไม่ได้กลับมาตั้งนาน นี่เรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วกลับมาบ้านใช่ไหมเนี่ย"

ภาษาถิ่นบ้านเกิดของเฉินจิ่ง เวลาเรียกผู้น้อยมักจะชอบเติมคำว่า 'วาเอ๋อร์' (เจ้าหนู) ต่อท้ายเสมอ

ชายวัยกลางคนผู้นี้คือเฉินต้าหัว คุณอาลูกพี่ลูกน้องคนที่สามของเฉินจิ่ง สนิทสนมกันดีและเป็นคนมีน้ำใจมาก ตอนที่เฉินจิ่งสอบติดมหาวิทยาลัย เขาก็ช่วยออกเงินให้ส่วนหนึ่ง แถมยังให้ยืมเงินอีกก้อนหนึ่งด้วย

"ครับ ยังไม่จบหรอกครับ พอดีเป็นช่วงวันหยุดเลยแวะกลับมาเยี่ยมน่ะครับ" เมื่อได้เจอญาติที่คุ้นเคย เฉินจิ่งก็ดีใจมากเช่นกัน

เฉินต้าหัวพยักหน้า ยิ้มจนตาหยีพลางกล่าว "ดี ดีจริงๆ เอ็งไม่ได้กลับมาตั้งสองสามปีแล้ว พ่อแม่เอ็งบ่นถึงทุกวันเลย รีบเข้าบ้านไปเร็วเข้า ถ้าพวกเขาเห็นเอ็งคงดีใจจนบอกไม่ถูกแน่"

"ครับอาสาม ไว้พรุ่งนี้ผมจะแวะไปหานะครับ" เฉินจิ่งรีบตอบรับ การกลับมาครั้งนี้เขาซื้อของฝากมาให้บ้านอาสามด้วย เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่สะดวกเอาให้

เฉินต้าหัวตบไหล่เฉินจิ่ง ปลื้มอกปลื้มใจจนเอ่ยชมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ว่ากันตามจริง การที่เฉินจิ่งสอบติดมหาวิทยาลัยชางเฉิงได้ ถือเป็นความภาคภูมิใจของตระกูลเฉิน หรือแม้กระทั่งของคนทั้งหมู่บ้านฉางชิงเลยทีเดียว

ในแถบเทือกเขาขู่ซานแห่งนี้ การจะมีเด็กเข้าเรียนมหาวิทยาลัยได้สักคนไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

อาจเป็นเพราะได้พบกับอาสาม ความรู้สึกประหม่าขลาดกลัวเมื่อเข้าใกล้บ้านเกิดของเฉินจิ่งจึงแปรเปลี่ยนเป็นความคิดถึงพ่อแม่จนหมดสิ้น เขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ไม่นานก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าลานบ้านของตัวเอง

เวลานี้ ลวี่อวี้ฉิงผู้เป็นแม่น่าจะกำลังง่วนกับการทำมื้อเย็นอยู่ในครัว ส่วนเฉินจวินผู้เป็นพ่อนั่งสูบบุหรี่อยู่ใต้ชายคา พลางใช้ตอกไม้ไผ่สานพวกชะลอมสะพายหลังกับกระด้ง รอจนถึงวันนัดตลาดค่อยเอาไปขายในตำบล นี่เป็นหนึ่งในแหล่งรายได้ของครอบครัวเฉินจิ่ง

เฉินจิ่งเห็นแผ่นหลังของพ่อ ในใจก็พลันจุกแน่นและตื้นตันจนยากจะอธิบาย เขาผลักประตูรั้วลานบ้านเปิดออก

เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้น

เฉินจวินได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ จากนั้นทั้งร่างก็ชะงักงัน มวนบุหรี่ที่คาบไว้ในปากร่วงหล่นลงพื้น

"เสะ…เสี่ยวจิ่ง?" เฉินจวินร้องเรียก น้ำเสียงสั่นเครืออย่างไม่อยากเชื่อสายตา

เฉินจิ่งไม่ได้บอกพ่อแม่ว่าตนจะกลับบ้านในวันที่สามสิบ เฉินจวินกับลวี่อวี้ฉิงต่างคิดว่าเขาจะมาถึงในวันพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้เสียอีก พอได้เห็นตอนนี้ จึงทั้งประหลาดใจและดีใจเหลือล้น

เฉินจิ่งสาวเท้าเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว พลางมองดูพ่อที่ไม่ได้พบหน้ากันมานานกว่าสองปี ใบหน้าของพ่อดูแก่ชราลงไปอีกหน่อย แต่ยังดีที่ยังไม่มีผมขาว

"แก…แก…" เฉินจวินวางตอกไม้ไผ่ในมือลงแล้วลุกขึ้นยืน เขามองดูลูกชายที่ตัวสูงกว่าตนเองไปแล้ว อ้าปากค้างจนไม่รู้จะพูดอะไรดี ได้แต่ถูมือไปมา ดูประหม่าจนทำตัวไม่ถูก

จริงๆ แล้วเฉินจิ่งก็เป็นเช่นเดียวกัน ความผูกพันระหว่างพ่อกับลูกมักจะสำรวมและเก็บซ่อนความรู้สึกอยู่เสมอ บางทีตอนนี้เฉินจวินอาจอยากจะกอดลูกชายสักครั้ง เพียงแต่ยังเขินอายอยู่บ้าง

"พ่อครับ ผมกลับมาแล้ว" ในที่สุดเฉินจิ่งก็สูดหายใจเข้าลึก ยิ้มแล้วเอ่ยทัก

เฉินจวินพยักหน้ารับ ความรู้สึกมากมายล้นปรี่จนกลั่นออกมาได้เพียงสั้นๆ "อืม ดี กลับมาก็ดีแล้ว"

"เฉินจวิน ใครมาน่ะ เหม่ยเสียเหรอ" ตอนนั้นเอง เสียงของลวี่อวี้ฉิงก็ดังแว่วออกมาจากในครัว ยังคงฟังดูคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงเฉกเช่นเคย

เฉินจวินได้ยินจึงตะโกนตอบไปทางครัว "ไม่ใช่หรอก คุณออกมาดูเองเดี๋ยวก็รู้"

"ฉันทำกับข้าวอยู่นะ! จะให้ออกไปดูอะไร หรือคุณจะมาผัดต่อล่ะ" ปากลวี่อวี้ฉิงก็บ่นไปอย่างนั้น แต่เสียงฝีเท้าของเธอก็ดังขึ้นพร้อมกับก้าวเดินออกมาจากในครัว

เฉินจิ่งมองตรงไปยังห้องครัวเช่นกัน เพียงครู่เดียวก็แลเห็นเงาร่างของผู้เป็นแม่เดินออกมา ในมือยังถือตะหลิวค้างไว้

"ตกลงใครมากันแน่ ยังจะเซ้าซี้ให้ฉันออกมาดูอีกนะ ให้ตายสิ" ลวี่อวี้ฉิงบ่นพึมพำพลางก้าวพ้นประตูครัวมา แล้วสายตาก็พลันประสานเข้ากับเฉินจิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูบ้าน

เคร้ง!

ตะหลิวในมือร่วงกระแทกพื้นเสียงดังลั่น

เฉินจิ่งมองหน้าแม่แล้วส่งยิ้มกว้างอย่างสดใส "แม่ครับ ผมกลับมาแล้ว"