บทที่ 72 จะทำเช่นไรดี

"แม่ครับ ผมกลับมาแล้ว"

เมื่อได้ยินดังนั้น ลวี่อวี้ฉิงที่ยืนอึ้งไปก็ค่อยๆ ได้สติ เธอยังไม่ทันได้เอ่ยคำใด ก็ก้าวเท้าเร็วๆ เข้าไปสวมกอดลูกชายที่ไม่ได้เจอกันมานานกว่าสองปีแน่น

"ลูกคนนี้นี่!"

นั่นเป็นประโยคแรกที่ลวี่อวี้ฉิงเอ่ยหลังจากเห็นหน้าลูกชาย น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ ทั้งยังเจือไปด้วยเสียงสะอื้น

เฉินจิ่งวางข้าวของพะรุงพะรังในมือลงกับพื้น แล้วกอดตอบพร้อมกับพูดว่า "แม่ครับ ผมคิดถึงแม่จังเลย"

หากความรักระหว่างพ่อลูกมักเป็นสิ่งที่เงียบเชียบไร้วาจา ความรักระหว่างแม่ลูกก็คงเป็นสิ่งที่เปี่ยมล้นและแสดงออกอย่างเปิดเผยเช่นนี้เอง

เฉินจวินที่ยืนอยู่ข้างๆ จุดบุหรี่ขึ้นสูบมวนหนึ่ง ใบหน้าฉายแววดีใจขณะก้มลงหยิบข้าวของที่เฉินจิ่งวางไว้ขึ้นมาจัดวางให้อย่างเรียบร้อย แล้วหันกลับมามองภรรยากับลูกชาย ใบหน้าที่เริ่มมีริ้วรอยตามวัยในยามนี้กลับดูอ่อนเยาว์ลงไปหลายปีด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าที่ลวี่อวี้ฉิงจะเริ่มสงบอารมณ์ลงได้ เธอดึงตัวเฉินจิ่งออกมาสำรวจดูตั้งแต่หัวจรดเท้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า "อืม… ตัวสูงขึ้นนะเนี่ย สูงกว่าพ่อแกไปแล้วด้วย แต่ผอมลงไปหน่อย อยู่ทางนั้นกินไม่ได้นอนไม่หลับหรือยังไงกัน?"

ตอนที่เฉินจิ่งออกจากบ้านไปนั้นอายุยังไม่เต็มยี่สิบดี ช่วงเวลาสองปีกว่าที่ผ่านมาเขาสูงขึ้นมาอีกราวครึ่งคืบ ซึ่งก็นับเป็นช่วงโค้งสุดท้ายที่เด็กหนุ่มจะยืดตัวได้แล้ว

"แม่ครับ ผอมลงตรงไหนกัน น้ำหนักผมก็พอๆ กับเมื่อก่อนนั่นแหละครับ" เฉินจิ่งตอบอย่างนึกขัน

เฉินจวินที่ยืนอยู่ข้างๆ ช่วยเสริม "อวี้ฉิง เสี่ยวจิ่งเขาสูงขึ้น มันเลยดูเหมือนผอมลงเฉยๆ น่ะ"

ลวี่อวี้ฉิงตวัดสายตาค้อนสองพ่อลูกไปทีหนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า "น้ำหนักเท่าเดิมก็คือผอมลงนั่นแหละ มีเนื้อมีหนังกว่านี้อีกหน่อยถึงจะดี" คนเป็นแม่มักเป็นแบบนี้เสมอ

"ครับๆ ผมฟังแม่หมดแหละ" เฉินจิ่งพยักหน้ารับคำ ในบ้านหลังนี้แม่เปรียบเสมือนไทเฮา เขาย่อมต้องตามใจอยู่แล้ว

สามคนพ่อแม่ลูกคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง ลวี่อวี้ฉิงถึงนึกขึ้นได้ว่ายังมีกับข้าวอยู่ในกระทะ จึงรีบพูด "เสี่ยวจิ่ง เดี๋ยวแม่ไปตักกับข้าวขึ้นมาก่อนนะ แกนี่ก็จริงๆ เลย จะกลับมาก็ไม่บอกล่วงหน้าสักคำ วันนี้แม่ไม่ได้ทำของอร่อยๆ ไว้เลย"

"ก็ผมอยากเซอร์ไพรส์แม่นี่ครับ อีกอย่างผมกินอะไรก็ได้อยู่แล้ว กับข้าวฝีมือแม่ อร่อยที่สุดทุกอย่างนั่นแหละครับ" เฉินจิ่งตอบเอาใจ

ลวี่อวี้ฉิงหัวเราะร่วน "ไอ้ลูกคนนี้นี่ ออกไปอยู่ข้างนอกสองปีกว่า ช่างพูดช่างจาขึ้นเยอะเชียวนะ"

พูดจบเธอก็เดินเข้าครัวไปทำกับข้าวต่อ อาหารมื้อปกติที่เธอกับเฉินจวินกินกันนั้นเรียบง่ายมากจริงๆ มีเพียงผัดผักกับเนื้อรมควันเท่านั้น แต่ในเมื่อลูกชายกลับมาแล้ว เธอจึงหยิบไข่ไก่สองสามฟองออกมาจากตู้กับข้าว แล้วทำเมนูผัดพริกหวานใส่ไข่เพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง

ภายในห้องโถง เฉินจวินจุดบุหรี่ขึ้นอีกมวนอย่างอารมณ์ดี ปกติแล้วเขาไม่ได้สูบบุหรี่จัดอะไรนัก ทว่าวันนี้ลูกชายกลับมา จึงดีใจมากเป็นพิเศษ

"พ่อครับ เพลาๆ บุหรี่ลงหน่อยเถอะ สุขภาพสำคัญกว่านะ" เฉินจิ่งเห็นเข้าจึงเอ่ยเตือน

อันที่จริงเฉินจวินแม้หน้าตาจะดูธรรมดา แต่รูปร่างสูงใหญ่เกินหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรเลยทีเดียว ชายวัยยังไม่ถึงห้าสิบปีอย่างเขา ถึงจะพูดไม่ได้ว่ายังหนุ่มแน่น แต่หากออกไปรับจ้างทำงานข้างนอกก็ไม่น่ามีปัญหาอะไรนัก

สำหรับชาวเขาแถบขู่ซานแล้ว การออกไปทำงานรับจ้างข้างนอกย่อมหาเงินได้มากกว่าแน่นอน

ทว่าเฉินจวินกลับออกไปทำงานข้างนอกไม่ได้อีก ในอดีตเขาเคยล้มป่วยหนัก แม้สุดท้ายจะรักษาจนหายดี แต่ก็ผลาญเงินเก็บทั้งหมดของตระกูลเฉินจนเกลี้ยง ทั้งยังทิ้งโรคประจำตัวเรื้อรังไว้ ทำให้ไม่สามารถทำงานใช้แรงหนักติดต่อกันเป็นเวลานานได้

สมัยที่เฉินจิ่งยังเด็ก เฉินจวินกับลวี่อวี้ฉิงก็เคยตามกระแสออกไปรับจ้างทำงานในเมืองใหญ่เหมือนคนอื่นๆ ซ้ำสามีภรรยาคู่นี้ยังเป็นคนหัวไว ถึงขั้นตั้งหลักแหล่งในเมืองใหญ่ได้ค่อนข้างดีทีเดียว

หากไม่ใช่เพราะการเจ็บป่วยคราวนั้น ทั้งสองก็คงพาเฉินจิ่งย้ายออกจากหมู่บ้านฉางชิงไปตั้งนานแล้ว

น่าเสียดายจริงๆ…

แต่ในเมื่อโชคชะตาเล่นตลก จะทำอย่างไรได้เล่า

"ไม่เป็นไรหรอก สุขภาพพ่อตอนนี้ดีจะตาย แกไม่ต้องห่วงพ่อหรอก" รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าเฉินจวิน ทั้งดีใจที่ร่างกายแข็งแรงดี และปลาบปลื้มที่ลูกชายคอยเป็นห่วง

เฉินจิ่งพยักหน้า พลันนึกอะไรขึ้นมาได้จึงดึงบุหรี่ฮวาจื่อออกมาหลายคอตตอนจากกองสัมภาระข้างๆ แล้วเอ่ยว่า "พ่อครับ ต่อไปสูบพวกนี้นะ อย่างน้อยก็เกรดดีกว่า"

เขาไม่ได้เกลี้ยกล่อมให้พ่อเลิกบุหรี่ เพราะตาเฒ่าเฉินสูบมาตั้งแต่สมัยหนุ่มๆ จนถึงตอนนี้ก็หลายสิบปีแล้ว ปกติไม่มีงานอดิเรกอื่นใด บุหรี่แทบจะเป็นทางเลือกเดียวในการผ่อนคลายและคลายเครียดของเขา

จะสูบก็สูบไปเถอะ สิ่งที่เฉินจิ่งพอจะทำได้ก็มีเพียงเตือนให้สูบน้อยลง และหาบุหรี่ที่ดีกว่ามาให้สูบ

เฉินจวินเห็นบุหรี่ฮวาจื่อหลายคอตตอนนั้นก็ชะงักไป รีบถามทันที "เสี่ยวจิ่ง แก…แกเอาเงินมาจากไหนไปซื้อบุหรี่พวกนี้กัน!?" น้ำเสียงของเขาเจือความตึงเครียดและกังวลอยู่บ้าง

ราคาของบุหรี่ฮวาจื่อตั้งหลายคอตตอนไม่ใช่ถูกๆ เลย

เฉินจิ่งยิ้มพลางตอบ "พ่อครับ ไม่ต้องกังวลหรอก นี่เงินที่ผมหามาได้เองทั้งนั้น ถูกกฎหมายแน่นอนครับ" เขาเข้าใจความรู้สึกของพ่อในตอนนี้ดี

คนเป็นพ่อแม่ พอรู้ว่าลูกหาเงินได้เยอะ ปฏิกิริยาแรกมักจะไม่ใช่ความดีใจ แต่เป็นกังวลว่าเงินที่หามาได้นั้นจะมีปัญหาอะไรหรือไม่

เมื่อเฉินจวินได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง เขารู้จักนิสัยของลูกชายดีว่าไม่ใช่คนที่จะมาหลอกลวงเขาในเรื่องพรรค์นี้ แต่ใบหน้าก็ยังคงเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ "เสี่ยวจิ่ง แกไปทำอะไรมาถึงได้เงิน แล้วได้มาเท่าไหร่ล่ะ?"

คำถามนี้ ในที่สุดก็มาถึงจนได้

ยังดีที่เฉินจิ่งเตรียมใจพร้อมรับมือไว้แล้ว เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วเอ่ย "ผมทำธุรกิจค้าของเก่าหาเงินมาได้ครับ อืม…จนถึงตอนนี้ก็หามาได้สองล้านกว่าหยวนแล้วครับ"

"เท่าไหร่นะ!?"

เมื่อเฉินจวินได้ยินตัวเลข เขาก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"พ่อครับ พ่ออย่าเพิ่งตื่นเต้นสิครับ" เฉินจิ่งเอ่ยปลอบ ก่อนจะพูดต่อ "ผมแค่โชคค่อนข้างดี บวกกับได้เจอผู้มีพระคุณหลายคน ก็เลยหาเงินมาได้มากขนาดนี้น่ะครับ"

เงินสองล้านกว่าหยวน สำหรับเฉินจวินแล้ว มันเป็นตัวเลขที่น่าเหลือเชื่อมากจริงๆ

"งั้น…งั้นแกเล่าเรื่องราวอย่างละเอียดให้พ่อฟังซิ" เฉินจวินสูดหายใจเข้าลึกๆ อยู่หลายครั้ง เพื่อทำให้ตัวเองสงบลงก่อนจะเอ่ยขึ้น

เฉินจิ่งพยักหน้า แล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบให้ฟัง แน่นอนว่าเรื่องเนตรเทวะประเมินของล้ำค่านั้นเขาไม่ได้ปริปากพูด แต่เปลี่ยนเป็นบอกว่าตนเองโชคดีและมีพรสวรรค์ด้านการประเมินของเก่าอย่างมากจึงเรียนรู้ได้เร็วแทน

หลังจากเล่าจบ ปฏิกิริยาของเฉินจวินก็เป็นไปตามที่เฉินจิ่งคาดการณ์ไว้จริงๆ สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นซับซ้อนอย่างยิ่งขณะเอ่ยถาม "เสี่ยวจิ่ง แก…แกถูกมหาวิทยาลัยไล่ออกจริงๆ หรือ? มะ…ไม่มีหนทางกอบกู้แก้ไขอะไรได้แล้วเหรอ?"

เฉินจิ่งยิ้มเจื่อนพลางส่ายหน้า "ไม่มีครับ ตระกูลของคนคนนั้นมีอิทธิพลมาก ตอนนี้ผม…"

เฉินจิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "แต่พ่อวางใจเถอะครับ ในอนาคตผมจะต้องทวงสิ่งที่ควรเป็นของผมกลับคืนมาให้หมดแน่นอน อุตส่าห์ร่ำเรียนมาตั้งหลายปี ผมไม่อยากให้มันสูญเปล่าหรอกครับ"

เฉินจวินทำสีหน้ายากจะบรรยายพลางตั้งท่าจะหยิบมวนบุหรี่ขึ้นมาสูบอีกครั้ง เฉินจิ่งจึงรีบแกะซองบุหรี่ฮวาจื่อแล้วดึงออกมามวนหนึ่งส่งให้เขา

"เฮ้อ…" เฉินจวินทอดถอนใจยาว แววตาเจือไปด้วยความขมขื่นอยู่บ้าง จากนั้นจึงเอ่ยขึ้น "เสี่ยวจิ่ง แกอย่าคิดมากไปเลย คนเราชั่วชีวิตนี้มีโอกาสที่จะต้องเผชิญกับเคราะห์ร้ายได้ทั้งนั้น ถ้าพวกเราไม่มีกำลังความสามารถพอจะไปขัดขืนต่อสู้ มันก็ทำได้แค่ก้มหน้ารับกรรมไป อย่างน้อยตอนนี้ตัวแกก็ยังปลอดภัยดี แถมแกยังหาเงินในวงการของเก่าได้ตั้งเยอะขนาดนี้ อนาคตข้างหน้าย่อมมีความหวังอยู่นะ"

เฉินจิ่งฟังเข้าใจดีว่า คำพูดนี้ของพ่อเป็นการปลอบใจเขา และก็เป็นการปลอบใจตัวเองไปในตัวเช่นกัน