บทที่ 73 เริ่มคิดจับคู่เสียแล้ว

ขณะที่สองพ่อลูกกำลังคุยกันอยู่นั้น ลวี่อวี้ฉิงก็ยกกับข้าวเดินยิ้มแย้มออกมาพลางเอ่ยขึ้น "เสี่ยวจิ่ง มากินข้าวเร็วเข้า คืนนี้กินกันง่ายๆ ไปก่อนนะ พรุ่งนี้แม่จะทำของอร่อยๆ ให้กิน"

"รู้ว่าลูกจะกลับมา พ่อเขาเลยแวะไปซื้อเนื้อสดๆ ในตำบลมาให้ แม่จะได้ทำสี่ซาโค่วของโปรดให้ไง"

สี่ซาโค่วเป็นอาหารพื้นบ้านขึ้นชื่อของบ้านเกิดเฉินจิ่ง วิธีทำคือแล่หมูสามชั้นตรงกลางโดยไม่ให้ขาดจากกัน สอดไส้ถั่วแดงกวนไว้ด้านใน แล้วนำไปนึ่งกับข้าวเหนียวหวานจนสุก ไม่เพียงชื่อจะฟังดูมงคลไพเราะ แต่รสชาติยังอร่อยมากอีกด้วย

เฉินจิ่งชอบกินสี่ซาโค่วที่สุดจริงๆ เพียงแต่วัยเด็กแทบไม่มีโอกาสได้ลิ้มรสบ่อยนัก

"ครับ" แม้อารมณ์ของเฉินจิ่งจะยังหม่นหมองอยู่บ้าง แต่เขาก็ยังส่งยิ้มแล้วพยักหน้า

ส่วนเฉินจวินนั่งอัดบุหรี่เงียบๆ อยู่ข้างๆ ด้วยความกลัดกลุ้ม

ลวี่อวี้ฉิงสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงขมวดคิ้วถาม "เป็นอะไรกันไปน่ะ"

"เสี่ยวจิ่งเขา…" เฉินจวินเอ่ยเสียงแผ่ว ก่อนจะส่ายหน้า "เฮ้อ กินข้าวไปพูดไปเถอะ"

ท่าทีแบบนั้นกลับทำให้ลวี่อวี้ฉิงใจคอไม่ดี ใบหน้าเริ่มถอดสีแล้วถามขึ้น "อะไรกัน เสี่ยวจิ่งเป็นอะไรไป คุณ รีบพูดมาสิ"

"เสี่ยวจิ่ง ลูกเป็นอะไร ร่างกาย… สุขภาพมีปัญหาตรงไหนหรือเปล่า" ลวี่อวี้ฉิงเดินรี่เข้ามาหาเฉินจิ่งด้วยสีหน้ากระวนกระวาย มองเขาด้วยความหวั่นใจอย่างยิ่ง

เพราะอาการป่วยในอดีตของเฉินจวิน ลวี่อวี้ฉิงจึงเป็นห่วงเรื่องสุขภาพร่างกายมากที่สุด

เฉินจิ่งรีบตอบกลับไป "แม่ครับ อย่าเพิ่งตกใจ ร่างกายผมแข็งแรงดีครับ เป็นเรื่องอื่นน่ะ จริงๆ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก เราไปกินข้าวแล้วค่อยคุยกันเถอะครับ"

"จริงเหรอ" ลวี่อวี้ฉิงได้ยินแบบนั้นก็พอจะโล่งอกขึ้นมาบ้าง แต่ยังถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

เฉินจิ่งพยักหน้าอย่างจริงจัง "จริงครับ"

"คุณนี่ก็เหลือเกินนะเฉินจวิน พูดจาครึ่งๆ กลางๆ ทำเอาฉันตกอกตกใจหมด" เมื่อมั่นใจว่าร่างกายของเฉินจิ่งไม่ได้เป็นอะไร ลวี่อวี้ฉิงจึงตวัดสายตาค้อนใส่พ่อเฒ่าเฉินพร้อมกับบ่นอุบ

จากนั้นทั้งสามคนก็นั่งล้อมวงที่โต๊ะอาหาร เฉินจิ่งกินกับข้าวรสมือแม่ที่คุ้นเคย พลางเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ลวี่อวี้ฉิงฟังด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ดูผ่อนคลายที่สุด

ตลอดการฟัง ปฏิกิริยาของลวี่อวี้ฉิงแทบไม่ต่างจากเฉินจวินแม้แต่น้อย ทีแรกตกใจที่ลูกชายหาเงินได้มากมายขนาดนี้ ทว่าพอรู้ว่าเขาถูกมหาวิทยาลัยไล่ออก ประโยคแรกที่เอ่ยถามออกมาก็คือ "เสี่ยวจิ่ง มันไม่มีทางแก้ไขได้จริงๆ แล้วเหรอ ไป… ไปคุยกับทางมหาวิทยาลัยหน่อยไม่ได้หรือไง"

เฉินจิ่งส่ายหน้ายิ้มเจื่อน "แม่ครับ แก้ไขอะไรไม่ได้แล้วละครับ อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังทำไม่ได้"

ได้ยินคำตอบนี้ ลวี่อวี้ฉิงก็นิ่งเงียบไป ถึงขั้นกลืนข้าวแทบไม่ลง

เฉินจิ่งเองก็ไม่รู้จะใช้คำพูดไหนมาปลอบ และยากที่จะหาคำปลอบใจใดให้ดีขึ้นในเวลานี้ เขาจึงรีบกินข้าวอีกสองสามคำจนหมด จากนั้นก็ไปยกเอาถุงของขวัญกองโตที่ซื้อมาให้พ่อแม่เข้ามา

"แม่ครับ ดูนี่สิ ผมซื้อมาฝากแม่ทั้งนั้นเลย เสื้อตัวนี้สวยมากเลยนะ ใส่แล้วอุ่นด้วย แล้วก็ยังมีอันนี้อีก…"

"พ่อครับ นี่เสื้อของพ่อนะครับ แล้วก็ยังมีพวกนี้ด้วย…"

ของที่เฉินจิ่งซื้อมาฝากพ่อแม่นั้นมีไม่น้อยเลย อีกทั้งยังเป็นของดีทั้งสิ้น ราคาย่อมไม่ถูกอย่างแน่นอน

เมื่อลวี่อวี้ฉิงและเฉินจวินมองดูของแต่ละชิ้นที่เฉินจิ่งหยิบออกมา ความรู้สึกหม่นหมองในใจก็ค่อยๆ คลายลง แปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจแทน

"เสี่ยวจิ่ง ลูก… ลูกจะซื้อของมาเยอะแยะขนาดนี้ทำไม เปลืองเงินเปล่าๆ" ลวี่อวี้ฉิงลูบคลำข้าวของพลางเอ่ยขึ้น

เฉินจิ่งยิ้ม "แม่ครับ ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้ลูกชายแม่ไม่ได้ขัดสนเงินทองแล้วนะ ผมหาเงินจากวงการของเก่าได้ตั้งสองล้านกว่าหยวนแน่ะ อนาคตยังหาได้มากกว่านี้อีกเยอะครับ"

พูดพลาง เฉินจิ่งก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหยิบตราประทับหินเลือดไก่ที่พกติดตัวไว้ออกมา แล้วเอ่ยว่า "พ่อ แม่ ดูนี่สิครับ นี่เป็นของที่ผมซื้อได้ระหว่างทางกลับมา เป็นของเก่าเชียวนะ มูลค่าตั้งสามสี่แสนหยวนแน่ะ"

เมื่อเฉินจวินและลวี่อวี้ฉิงได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็ยิ่งทวีความตื่นตะลึงขึ้นไปอีก

"เสี่ยวจิ่ง ลูกพูดจริงเหรอ หินก้อนเล็กแค่นี้ มีค่ามากขนาดนั้นเลยเหรอ" ลวี่อวี้ฉิงเอื้อมมือไปหยิบตราประทับหินเลือดไก่ขึ้นมาดูอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

"แม่ครับ นี่คือของเก่านี่นา ของเก่าหลายๆ ชิ้นก็ราคาสูงทั้งนั้น พ่อน่าจะเข้าใจเรื่องนี้ใช่ไหมครับพ่อ" เฉินจิ่งหันไปถาม

เฉินจวินพยักหน้า "ของเก่ามีราคาแพงมากจริงๆ นั่นแหละ รายการประเมินของเก่าในทีวีที่ฉันเคยดู ของหลายอย่างก็แพงลิบลิ่วเลย"

"งั้นเหรอ ถ้างั้นก็ดีจริงๆ" ลวี่อวี้ฉิงเริ่มยิ้มออก ค่อยๆ วางตราประทับหินเลือดไก่ลงอย่างระมัดระวัง แล้วหันมาพูดกับเฉินจิ่ง "เสี่ยวจิ่ง งั้นลูกต้องเก็บของชิ้นนี้ไว้ให้ดีๆ เลยนะ อย่าทำหายล่ะ"

เฉินจิ่งพยักหน้ารับคำ เมื่อเห็นว่าพ่อกับแม่อารมณ์ดีขึ้น ในใจก็พลอยโล่งอก

ความจริงที่เขาพูดเรื่องพวกนี้ ก็เพื่อให้พ่อแม่รู้ว่าตอนนี้ชีวิตของเขาในวงการของเก่านั้นกำลังไปได้สวยและมีอนาคตไกล เพื่อที่พวกท่านจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องที่เขาถูกมหาวิทยาลัยไล่ออกมากเกินไป

ดูจากตอนนี้แล้ว ก็นับว่าได้ผลดีทีเดียว

เฉินจวินถอนหายใจออกมาคำหนึ่งแล้วกล่าวว่า "เสี่ยวจิ่ง ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ ลูกก็ตั้งใจทำงานในวงการของเก่าต่อไปเถอะ ลูกหัวไวมาตั้งแต่เด็ก อยู่กับเถ้าแก่ก็ตั้งใจเรียนรู้ให้ดี แล้ววันข้างหน้าก็อย่าลืมบุญคุณของเถ้าแก่เขาล่ะ"

ได้ยินคำนี้ เฉินจิ่งจึงตอบรับอย่างจริงจัง "ครับพ่อ ผมจะไม่ลืมครับ"

ด้านลวี่อวี้ฉิงกล่าวเสริมขึ้นว่า "จะว่าไป เสี่ยวจิ่งนี่ก็ซวยจริงๆ แม่หนูคนนั้นก็กระไร ชอบก็ชอบไปสิ ทำไมต้องตามตื๊อลูกไม่เลิกด้วย ไม่อย่างนั้นก็คงไม่มีเรื่องวุ่นวายตามมาขนาดนี้หรอก"

การที่มีหญิงสาวมารักชอบลูกชายตัวเอง ลวี่อวี้ฉิงย่อมรู้สึกดีใจอยู่แล้ว แต่พอบทสรุปของเรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะตัดพ้อออกมา

เฉินจิ่งได้แต่ยิ้มแห้งๆ ไม่ได้ตอบอะไร

"เสี่ยวจิ่ง ตอนนี้ลูกหาเงินได้เยอะขนาดนี้แล้ว ก็อย่าใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายล่ะ เก็บหอมรอมริบไว้ซื้อบ้านแต่งงานในอนาคต เข้าใจไหม ต่อไปก็ไม่ต้องซื้อของพวกนี้มาให้พวกเราเยอะแยะหรอก ปกติพวกเราก็แทบไม่ได้ใช้อะไรอยู่แล้ว"

พอวางเรื่องที่ลูกชายถูกไล่ออกลงได้ ลวี่อวี้ฉิงก็เปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นแทน

เฉินจิ่งตอบรับอย่างอารมณ์ดี "ครับแม่ ผมเข้าใจแล้ว"

"เอ้อ จริงสิ!" จังหวะนั้นลวี่อวี้ฉิงก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยขึ้น "เสี่ยวจิ่ง ในเมื่อตอนนี้ลูกไม่ได้เรียนหนังสือแล้ว งั้นก็รีบหาลูกสะใภ้มาให้แม่สักคนเถอะ แล้วก็รีบมีลูกมีเต้าซะ ตอนที่แม่ยังพอมีแรงจะได้ช่วยพวกเธอเลี้ยงหลานได้"

เฉินจิ่งชะงักไป ความคิดของแม่นี่กระโดดข้ามขั้นไวแท้ๆ

"จริงด้วย แม่แกพูดมีเหตุผล" เฉินจวินที่อยู่ข้างๆ พยักหน้าเห็นพ้องเงียบๆ

ประเด็นคือเฉินจิ่งยังไม่ทันได้ออกความเห็นอะไร ลวี่อวี้ฉิงก็ตาเป็นประกายพลางพูดต่อ "จริงสิ ลูกสาวบ้านตาเฒ่าสวีเหมือนจะรุ่นราวคราวเดียวกับลูกเลยนี่ ถือโอกาสตอนที่ลูกกลับมารอบนี้ ลองนัดเจอกันสักหน่อยดีไหม"

นี่… นี่เริ่มจัดแจงดูตัวให้แล้วเหรอ

"ลูกสาวบ้านตาเฒ่าสวีนิสัยดีนะ ซื่อสัตย์มีน้ำใจ หน้าตาก็ดูใช้ได้เลยล่ะ" เฉินจวินเอ่ยสนับสนุนอีกเสียง

เฉินจิ่งเห็นท่าว่าถ้าไม่รีบพูดอะไรออกไป พ่อกับแม่คงจัดแจงให้เขาไปเจอหน้าลูกสาวบ้านตาเฒ่าสวีพรุ่งนี้จริงๆ แน่ จึงรีบเอ่ยขัดขึ้น "พ่อครับ แม่ครับ คือ… จริงๆ แล้วผมมีคนที่ชอบแล้วครับ แล้วเธอก็ชอบผมเหมือนกัน รอบนี้ที่ผมกลับมา เธอยังฝากของขวัญมาให้พ่อกับแม่ด้วยนะ"

เดิมทีเขาก็ตั้งใจจะบอกเรื่องของพี่เสวี่ยให้พ่อแม่รู้อยู่แล้ว ตอนนี้เลยประจวบเหมาะพอดี เพียงแต่ไม่รู้ว่าเฒ่าเฉินกับไทเฮาลวี่จะยอมรับเรื่องที่พี่เสวี่ยอายุมากกว่าเขาหกปีได้หรือเปล่า

และนี่ก็เป็นสิ่งที่เฉินจิ่งกังวลใจที่สุด