บทที่ 74 อุ้มทองคำแท่งสองก้อน

เมื่อได้ยินเฉินจิ่งบอกว่ามีคนที่ชอบแล้ว และอีกฝ่ายก็มีใจให้เขาเหมือนกัน ทั้งเฉินจวินและลวี่อวี้ฉิงต่างก็ชะงักไปเล็กน้อย

"จริงเหรอ แม่หนูคนนั้นทำงานอะไร เป็นคนที่ไหนล่ะ" ลวี่อวี้ฉิงดูดีอกดีใจเป็นพิเศษ เอ่ยถามออกมาเป็นชุด

แต่นี่ก็ถือเป็นเรื่องปกติ คนเป็นพ่อแม่พอรู้ว่าลูกมีแฟน คำถามที่ถามก็วนเวียนอยู่แถวๆ นี้แทบทั้งสิ้น

เฉินจิ่งยิ้มพลางหยิบข้าวของที่ข่งเสวี่ยซื้อฝากออกมา แล้วตอบไปพลาง "เธอเป็นทนายความครับ เป็นคนเซียงหนาน อยู่ไม่ไกลจากแถบชวนอวี๋ของเราเท่าไหร่"

ต้องยอมรับเลยว่า ข่งเสวี่ยเป็นหญิงเก่งระดับแนวหน้าของสังคมตัวจริงเสียงจริง เธอทำงานในสำนักงานทนายความชื่อดังแห่งหนึ่งของเมืองชางเฉิง ทั้งยังเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งยุคแรกๆ ของที่นั่นด้วย

ด้วยเหตุนี้เอง ฐานะทางการเงินของเธอจึงดีมาก

เฉินจิ่งเองก็เพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้ว่าข่งเสวี่ยเป็นทนายความ ตอนนั้นเขายังประหลาดใจอยู่พักใหญ่ เพราะทนายความถือเป็นอาชีพที่ยอดเยี่ยมมากทีเดียว

"แม่ครับ นี่ของขวัญที่เธอซื้อมาให้แม่ ผ้าพันคอผืนนี้เหมาะกับแม่มากเลยนะ"

"พ่อครับ นี่ของพ่อ ก็มีผ้าพันคอผืนหนึ่งเหมือนกัน"

พอได้ยินลูกชายแนะนำ ลวี่อวี้ฉิงกับเฉินจวินต่างก็ยิ้มแก้มปริ โดยเฉพาะคนเป็นแม่ที่หยิบผ้าพันคอขึ้นมาลองทาบดูทันที

ผ้าพันคอที่ข่งเสวี่ยเลือกให้ลวี่อวี้ฉิงเป็นผ้าพันคอทรงยาวสีขาวครีม พอลวี่อวี้ฉิงเอามาพันดูก็ขับให้ดูดีขึ้นมาจริงๆ เข้ากับเธอมากเหลือเกิน

ต้องยอมรับอย่างหนึ่งว่า ลวี่อวี้ฉิงในวัยสาวจัดว่าสวยสะดุดตามากคนหนึ่ง ผิวพรรณของเธอขาวผุดผ่อง แม้จะใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านกลางป่าเขา แต่ก็แทบไม่โดนแดดเผาจนคล้ำเสีย ตอนนี้ถึงจะอายุสี่สิบกว่าปีแล้ว ทว่าเค้าโครงความงามในอดีตก็ยังคงเด่นชัด

หากจะบอกว่าความสูงของเฉินจิ่งได้กรรมพันธุ์มาจากพ่อ ใบหน้าที่หล่อเหลาเกลี้ยงเกลานี้ก็ได้มาจากแม่แน่นอน

"แม่ ชอบไหมครับ" เฉินจิ่งเอ่ยถามอย่างอารมณ์ดี

ลวี่อวี้ฉิงพยักหน้า ยิ้มพลางตอบ "ชอบสิ แม่หนูคนนี้ตาถึงไม่เบาเลยนะ" ในเมื่อนี่อาจเป็นของขวัญจากว่าที่ลูกสะใภ้ มีหรือที่เธอจะไม่ชอบ

นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ลวี่อวี้ฉิงก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามคำถามสำคัญออกมา "เอ้อ เสี่ยวจิ่ง แม่หนูคนนั้นอายุเท่าไหร่แล้วล่ะ ทำงานแล้วแบบนี้ ก็น่าจะโตกว่าลูกหน่อยใช่ไหม"

หัวใจของเฉินจิ่งกระตุกวูบเบาๆ เขาตอบเสียงแผ่ว "ครับ โตกว่าผมหน่อยนึง"

เรื่องนี้ลวี่อวี้ฉิงเดาเอาไว้อยู่แล้ว บนใบหน้ายังคงเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม "แก่กว่าสักสองสามปีก็ไม่เป็นไรหรอก โบราณว่าผู้หญิงแก่กว่าสามปีเหมือนได้ก้อนทองมาอุ้ม"

เฉินจวินที่นั่งอยู่ข้างๆ พยักหน้าเห็นด้วย "ใช่แล้ว แก่กว่าหน่อยก็ดี โตกว่าจะได้ช่วยดูแลแกได้"

"แค่ก" เฉินจิ่งกระแอมไอออกมาทีหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ "แม่ครับ ถ้า…ถ้าเกิดว่าไม่ได้อุ้มแค่ก้อนทองก้อนเดียวล่ะครับ" ประโยคนี้เขาต้องการหยั่งเชิงความคิดเห็นของแม่

เพราะในบ้านหลังนี้ ความเห็นของเฉินจวินไม่มีน้ำหนักเท่าไหร่ ไทเฮาลวี่ต่างหากที่เป็นคนชี้ขาด

"หมายความว่ายังไง" มือของลวี่อวี้ฉิงที่กำลังจัดผ้าพันคอชะงักลง "ไม่ได้แก่กว่าแค่สามปีงั้นเหรอ แล้วแก่กว่าเท่าไหร่ล่ะ ห้าปีเหรอ"

"เอ่อ…อุ้มทองสองก้อนครับ" เฉินจิ่งยกนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว พลางบอกเสียงเบา

พอคำนี้หลุดออกไป สีหน้าของลวี่อวี้ฉิงก็เปลี่ยนไปทันที เธอเอ่ยเสียงขรึม "แก่กว่าตั้งหกปีเชียวเหรอ"

เฉินจวินได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้พูดแทรก ได้แต่นั่งมองลวี่อวี้ฉิงอยู่เงียบๆ

"เสี่ยวจิ่ง หกปีนี่มันจะไม่มากไปหน่อยเหรอ อีกฝ่ายก็ใกล้จะสามสิบแล้วนะ ผู้หญิงวัยสามสิบนี่ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว วันข้างหน้าถ้าจะตั้งท้องมีลูก ก็จัดอยู่ในกลุ่มคุณแม่ตั้งครรภ์ตอนอายุมากแล้วนะ" ลวี่อวี้ฉิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พูดสิ่งที่คิดออกมาจนได้

ท่าทีของเธอตอนนี้ เริ่มแสดงออกชัดเจนว่าชักไม่อยากเห็นดีเห็นงามด้วย

เฉินจิ่งเห็นดังนั้นก็แอบถอนหายใจในใจ อาจ้าวพูดไว้ไม่ผิดเลยจริงๆ ความรักต่างวัยแบบหญิงแก่กว่าชายต้องเจอกับอุปสรรคสารพัด และด่านของพ่อแม่นี่แหละที่ผ่านยากที่สุด

แต่จะไปโทษลวี่อวี้ฉิงก็คงไม่ได้ แม่คนไหนบ้างจะอยากให้ลูกชายตัวเองแต่งงานกับผู้หญิงที่อายุมากกว่าถึงหกปี หรือต่อให้มีคนที่ยอมรับได้ ก็คงเป็นส่วนน้อย คนส่วนใหญ่ยังคงตั้งแง่กันทั้งนั้น

ตามธรรมเนียมแล้ว สามปีก็ถือเป็นเกณฑ์แบ่งรับแบ่งสู้ พอเกินห้าปีขึ้นไป คนเป็นพ่อแม่ก็ยิ่งทำใจยอมรับได้ยาก

"แม่ครับ แม่อย่าเพิ่งคิดไปไกลขนาดนั้นเลย การแพทย์สมัยนี้ก้าวหน้าไปมากแล้ว ขอแค่ช่วงตั้งครรภ์ตรวจเช็กสุขภาพและดูแลตัวเองให้ดี ก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอกครับ" เฉินจิ่งจับจุดที่แม่กังวลที่สุดได้ จึงรีบพูดแก้ต่างทันควัน

ทว่าตอนที่พูดออกไป ตัวเขาเองก็รู้สึกกระดากใจอยู่ไม่น้อย เพราะถ้าว่ากันตามตรงแล้ว เขากับพี่เสวี่ยยังไม่ได้ตกลงปลงใจเป็นแฟนกันอย่างเป็นทางการเลยด้วยซ้ำ แต่กลับต้องมานั่งคุยเรื่องท้องเรื่องคลอดลูกกันเสียแล้ว

"เอาเถอะ ถึงเรื่องนั้นจะไม่มีปัญหา แต่อีกเดี๋ยวเธอก็สามสิบแล้ว เดินคู่กับลูกใครๆ ก็ต้องนึกว่าเป็นพี่สาวน้องชายแน่ๆ แล้วผู้หญิงเราน่ะแก่เร็วกว่าผู้ชายเป็นทุนเดิม ถึงเวลานั้นเสี่ยวจิ่งยังดูหนุ่มฟ้อ แต่เธอกลับแก่ตัวไปแล้ว แบบนี้มันจะส่งผลเสียต่อความมั่นคงในชีวิตคู่เอานะ"

ลวี่อวี้ฉิงไม่ได้เอ่ยคำว่าคัดค้านออกมาตรงๆ แต่ความหมายในคำพูดล้วนแสดงออกชัดเจนว่าไม่เห็นด้วย

ส่วนเฉินจวินที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่ได้ออกความเห็นอะไร ทว่าเฉินจิ่งรู้ดีแก่ใจ พ่อเฒ่าเฉินเวลาที่ไม่เอ่ยปากเห็นด้วย นั่นก็แปลว่าส่งสัญญาณคัดค้านเหมือนกัน

เรื่องนี้เฉินจิ่งเข้าใจได้ดี เพราะตามค่านิยมดั้งเดิมของคนส่วนใหญ่ มักมองว่าฝ่ายชายควรจะมีอายุมากกว่าฝ่ายหญิงถึงจะเหมาะสม

แม้ว่าเฉินจวินกับลวี่อวี้ฉิงจะนับว่าเป็นคนเปิดกว้างและมีโลกทัศน์กว้างไกลที่สุดในแถบภูเขาขู่ซานนี้แล้ว แต่พวกเขาก็ยังเป็นคนรุ่นเก่า หลายๆ ความคิดจึงยังติดอยู่กับกรอบเดิมๆ

"แม่ครับ ถ้างั้นแม่ลองดูรูปเธอดูก่อนดีไหมครับ" เฉินจิ่งหัวไว พอรู้ว่าเรื่องอายุเถียงไปก็ไม่ชนะ จึงไม่คิดจะต่อปากต่อคำกับแม่ แต่เปลี่ยนแผนหันไปเล่นไม้อื่นแทน

ในเมื่อเรื่องอายุแก้ไม่ได้ ก็ต้องงัดเอาจุดเด่นข้ออื่นมาช่วยดึงคะแนน

ในใต้หล้านี้จะมีแม่ผัวคนไหนบ้างที่ไม่ชอบลูกสะใภ้หน้าตาสะสวย ด้วยรูปร่างและหน้าตาระดับพี่เสวี่ย รับรองว่าช่วยโกยคะแนนได้อย่างท่วมท้นแน่นอน

"อืม ขอดูก็ดีเหมือนกัน" ลวี่อวี้ฉิงพยักหน้า สีหน้ายังคงราบเรียบไม่เปลี่ยน เธอเองก็อ่านแผนการของลูกชายออก แต่ในใจกลับคิดว่า ในเมื่อแก่กว่าลูกชายตั้งหกปี ต่อให้หน้าตาดีแค่ไหน จะสวยไปได้สักเท่าไหร่เชียว

จากนั้น เฉินจิ่งก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วเปิดเข้าไปดูที่หน้าโมเมนต์ของข่งเสวี่ย

ข่งเสวี่ยไม่ใช่คนชอบถ่ายรูปนัก และแทบจะไม่เคยโพสต์รูปเซลฟี่ลงในโมเมนต์เลย แต่เฉินจิ่งจำได้ว่าเคยเห็นเธอลงรูปถ่ายรวมกับเพื่อนร่วมงานในงานเลี้ยงของสำนักงานอยู่ใบหนึ่ง

รูปนั้นถ่ายในห้องรับรองของโรงแรม มีผู้หญิงอยู่ในรูปทั้งหมดหกคน ข่งเสวี่ยเป็นคนที่ดูอายุน้อยและโดดเด่นสะดุดตาที่สุด เธอสวมชุดสูทสตรีเป็นทางการ รวบผมยาวมัดเป็นหางม้า บนใบหน้าอันงดงามประณีตประดับด้วยรอยยิ้มอย่างเปิดเผยผ่าเผย ดูเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันเพียบพร้อมและสวยสง่าเป็นที่สุด

"แม่ครับ คนนี้แหละครับ แม่ลองดูสิ" เฉินจิ่งยื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าลวี่อวี้ฉิง พลางชี้นิ้วไปที่ข่งเสวี่ย

ตอนแรกลวี่อวี้ฉิงยังดูแบบผ่านๆ ไม่ได้ใส่ใจนัก ทว่าเพียงแค่เหลือบตาไปมอง สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที ก่อนจะดึงโทรศัพท์ไปเพ่งดูอย่างละเอียด

เฉินจิ่งเห็นดังนั้น รอยยิ้มก็ค่อยๆ ผุดขึ้นบนใบหน้า

รูปร่าง หน้าตา และออร่าระดับพี่เสวี่ย คิดว่าเป็นของเล่นๆ หรือไงกัน

ลวี่อวี้ฉิงจ้องมองอยู่นานสองนาน ถึงได้เอ่ยปากขึ้นมา "แม่หนูคนนี้…หน้าตาสะสวยดีจริงๆ"

"แม่ครับ แค่สะสวยดีเองเหรอ" เฉินจิ่งแกล้งยิ้มแหย่ถาม

ลวี่อวี้ฉิงตวัดสายตาค้อนใส่ลูกชายไปทีหนึ่ง แล้วค่อยพูดเสริม "สวยมากเลยแหละ พอใจหรือยัง เจ้าเด็กตัวแสบ ตาถึงไม่เบานี่เรา"

"แน่นอนอยู่แล้วครับ สายตาผมได้มาจากพ่อนี่นา" เฉินจิ่งยิ้มระรื่นพลางพูดสอพลอ ถือโอกาสยกยอเอาใจไทเฮาลวี่ไปในตัว