บทที่ 75 ชอบ คือคำตอบของทุกสิ่ง

“ไอ้ลูกคนนี้นี่” ลวี่อวี้ฉิงได้ยินคำเยินยอของเฉินจิ่งก็หลุดขำพลางเอ็ดไม่จริงจัง ทว่าสีหน้ากลับเปี่ยมสุขอย่างเห็นได้ชัด

จังหวะนั้นเอง เฉินจวินก็ชะโงกหน้าเข้ามาดูรูปในโทรศัพท์มือถือบ้าง เขาพยักหน้าเบาๆ แต่ยังคงไม่ยอมแสดงความเห็นอะไรออกมา

เฉินจิ่งเห็นพ่อเงียบก็แอบค่อนขอดในใจ แหม พ่อเฒ่าเฉินนี่วางท่ารักษาฟอร์มเก่งจริงๆ

“แม่ครับ แล้วแม่ว่าไงบ้างล่ะ” ถึงอย่างนั้น ความเห็นของพ่อเฒ่าเฉินก็ไม่ใช่เรื่องชี้เป็นชี้ตาย เฉินจิ่งจึงหันไปหยั่งเชิงไทเฮาลวี่อีกรอบ ซึ่งความหมายที่แท้จริงก็คือจะยอมรับหรือไม่ยอมรับนั่นเอง

ลวี่อวี้ฉิงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า “หน้าตาสะสวยจริง สวยกว่าดาราในทีวีตั้งหลายคน”

“งั้นแม่ก็เห็นด้วยแล้วใช่ไหมครับ” เฉินจิ่งใจชื้นขึ้นมา รีบถามต่อทันที

“ฉันยังพูดไม่ทันจบเลย ไอ้เด็กคนนี้จะรีบร้อนไปไหน” ลวี่อวี้ฉิงค้อนควับเข้าให้ ก่อนจะเอ่ยต่อ “สวยมันก็สวยอยู่หรอก แต่เสี่ยวจิ่งเอ๋ย แต่งงานมีเมียน่ะไม่ได้ดูกันแค่สวยไม่สวยหรอกนะ การแต่งงานมันคือเรื่องชั่วชีวิต ต้องคิดให้รอบคอบทุกด้าน”

“พวกแกอายุห่างกันตั้งหกปี ตอนแกอายุสามสิบ เธอก็ปาเข้าไปเกือบสี่สิบแล้ว ผู้ชายอายุสามสิบยังดูหนุ่มฟ้ออยู่เลย ถึงเวลานั้นเดินคู่กัน คนอื่นเขาจะมองยังไง”

“หรือถ้าให้แม่พูดแบบขวานผ่าซาก ถึงเวลานั้นไอ้ลูกเวรอย่างแกเห็นเธอแก่ตัวลง ส่วนตัวเองยังหนุ่มแน่น แกจะไม่คิดวอกแวกเหรอ นั่นไม่ใช่เรื่องดีสำหรับชีวิตคู่เลยนะ”

เฉินจิ่งได้ยินดังนั้น ทั้งกระอักกระอ่วนทั้งขำไม่ออก จึงตอบไปว่า “แม่ครับ ทำไมในสายตาแม่ผมถึงกลายเป็นผู้ชายสารเลวที่คิดนอกใจไปได้ล่ะครับเนี่ย”

ลวี่อวี้ฉิงตอบว่า “แม่ไม่ได้บอกว่าแกจะเป็นอย่างนั้น แค่พูดถึงความเป็นไปได้ อีกอย่างพวกผู้ชายน่ะ มีสักกี่คนกันที่ไม่แอบกินนอกบ้าน ก็มีแต่พ่อแกนี่แหละที่ซื่อบื้อมาครึ่งค่อนชีวิต” พูดถึงตรงนี้ เธอยังปรายตามองพ่อเฒ่าเฉินคล้ายจะชมเชย

ชะงักไปนิด ลวี่อวี้ฉิงก็ว่าต่อ “แต่ลูกไม้อย่างแกมันไม่เหมือนกัน แกหน้าตาเหมือนฉัน หน้าตาดี นิสัยก็ดี ต่อไปไม่แน่อาจจะมีผู้หญิงเข้ามาชอบเยอะแยะ ถึงเวลานั้นต้องกลับมาเจอเมียที่บ้านที่อายุเกือบสี่สิบ เทียบกับสาวๆ สวยๆ รุ่นราวคราวเดียวกันข้างนอก แกกล้ารับประกันจริงๆ เหรอว่าจะไม่เผลอใจน่ะ”

ต้องยอมรับว่าไทเฮาลวี่มีนิสัยโผงผางเด็ดขาดจริงๆ เรื่องพรรค์นี้ก็พูดออกมาตรงๆ แถมยังพูดได้ตรงจุดอย่างยิ่ง แต่ก็นั่นแหละ พูดกับลูกชายตัวเอง ย่อมไม่มีอะไรต้องอ้อมค้อม

เฉินจิ่งโดนแม่ดักคอเข้าแบบนี้ก็แทบพูดไม่ออก เพราะไม่มีใครกล้ารับประกันอนาคตที่ยังมาไม่ถึงได้ทั้งนั้น

“แม่ครับ ผมไม่รู้หรอกว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง แต่ตอนนี้ผมชอบเธอมากจริงๆ ผมอยากแต่งงานกับเธอ อยากใช้ชีวิตร่วมกันไปจนแก่เฒ่า” สีหน้าหล่อเหลาของเฉินจิ่งเปลี่ยนเป็นจริงจังและแน่วแน่ขึ้นมา

“แม่ครับ ต่อให้แม่ไม่เห็นด้วย ผม…ผมก็จะคบกับเธออยู่ดี” เฉินจิ่งลังเลไปนิด แต่ก็ยังเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น

เขาไม่ได้คิดจะแข็งข้อ เพียงแต่ต้องการใช้ประโยคนี้แสดงความเด็ดเดี่ยวของตนเองให้แม่เห็นเท่านั้น

ลวี่อวี้ฉิงฟังออก เมื่อมองดูลูกชายตรงหน้า เธอก็เพิ่งรู้สึกสะท้อนใจเป็นครั้งแรกว่าลูกชายโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ

“เสี่ยวจิ่ง พูดจากับแม่ยังไงกัน พวกเราไม่ได้บอกสักหน่อยว่าไม่เห็นด้วย” เฉินจวินได้ยินเข้าจึงเอ่ยปรามเฉินจิ่งไปหนึ่งประโยค

เฉินจิ่งยิ้มให้พ่อ เป็นเชิงบอกว่าตนไม่ได้มีเจตนาไม่ดี

คราวนี้ ลวี่อวี้ฉิงจึงเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง “เสี่ยวจิ่ง พ่อแกพูดถูก แม่ไม่ได้บอกว่าไม่เห็นด้วย แค่อยากให้แกคิดให้รอบคอบ คิดให้ถี่ถ้วน แกยังหนุ่ม วันข้างหน้าความคิดจะเปลี่ยนไปยังไงก็ยังไม่รู้”

“แม่ไม่อยากให้แกเสียเวลาตัวเอง แล้วก็ไม่อยากให้แกไปถ่วงชีวิตฝ่ายหญิงเขา แกเข้าใจไหม”

อันที่จริง นี่คือวิถีการสั่งสอนลูกของลวี่อวี้ฉิง เรื่องหยุมหยิมเธอไม่เคยประนีประนอม ควรตีก็ตี ควรด่าก็ด่า แต่พอเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย เธอกลับเลือกปรึกษาหารือและเปิดใจพูดคุยกับเฉินจิ่งด้วยเหตุผล

แม้ลวี่อวี้ฉิงจะไม่ได้เรียนสูง แต่ตระกูลเดิมของเธอก่อนก่อตั้งประเทศเคยเป็นคหบดีใหญ่ในแถบชวนอวี๋ คุณตาคุณยายของเฉินจิ่งในยุคนั้นเรียกได้ว่าเป็นผู้ดีมีตระกูล การอบรมเลี้ยงดูที่ได้รับมาตั้งแต่เด็กจึงค่อนข้างดีทีเดียว เพียงแต่อาจจะมีบางมุมที่ยังหัวโบราณและคร่ำครึอยู่บ้าง

ทว่าเนื้อแท้ของวิธีการอบรมสั่งสอนเช่นนี้นับว่ายอดเยี่ยม ลวี่อวี้ฉิงเติบโตมาแบบนี้ จึงนำมาปรับใช้กับเฉินจิ่งเช่นกัน

แน่นอนว่า ในยุคต่อมาพวกคหบดีเจ้าที่ดินทั้งหลายย่อมถูกกวาดล้าง ครอบครัวของลวี่อวี้ฉิงจึงพลอยถูกตีตราว่าเป็นชนชั้นมีมลทิน ในยุคนั้นจึงถูกผู้คนเหยียดหยามกระทั่งก่นด่า

แต่หากไม่ใช่เพราะเหตุนี้ ในอดีตเฉินจวินจะไปคว้าตัวลวี่อวี้ฉิงที่หน้าตาสะสวยขนาดนี้มาแต่งงานได้ยังไง

เฉินจิ่งได้ยินดังนั้นก็นิ่งคิดไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยอย่างจริงจังและหนักแน่นว่า “แม่ครับ ผมชอบเธอมากจริงๆ”

ความชอบ ในบางครั้งก็เป็นคำตอบของทุกสิ่ง

เหมือนกับคำคมที่ว่า ‘ถ้าไม่ใช่เพราะชอบจริงๆ ใครจะอยากยอมเป็นหมาเลียกันล่ะ’ หลายคนยอมทิ้งศักดิ์ศรีไปเป็นหมาเลียก็เพราะชอบ เฉินจิ่งคิดว่าตนเองก็มั่นคงไม่แปรเปลี่ยนต่อพี่เสวี่ยได้เช่นกัน

ลวี่อวี้ฉิงเข้าใจความหมายในคำพูดของลูกชาย จึงถอนหายใจออกมา “งั้นแกก็ลองดูแล้วกัน ถึงแม่จะไม่ค่อยสนับสนุน แต่ก็ไม่คัดค้านหรอก ทว่าพวกแกยังต้องเจอปัญหาอีกเยอะ เตรียมใจไว้ให้ดีก็แล้วกัน” เธอยังคงติดใจอยู่บ้าง

เฉินจวินจุดบุหรี่มวนหนึ่งอยู่ข้างๆ พลางขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้นมาว่า “พ่อก็คิดเหมือนแม่แกนั่นแหละ”

“ครับ ผมเข้าใจครับ” ความรู้สึกของเฉินจิ่งค่อนข้างซับซ้อน ท้ายที่สุดก็ยังไม่สามารถโน้มน้าว ‘ไทเฮาลวี่’ ได้เต็มร้อย แต่ได้อย่างน้อยท่าทีที่เป็นกลางก็นับว่าไม่เลวแล้ว

สิ่งสำคัญคือเฉินจิ่งเชื่อมั่นในตัวเอง และเชื่อมั่นในตัวข่งเสวี่ยด้วย ขอเพียงวันข้างหน้าแม่ได้เจอเธอ ได้ลองสัมผัสพูดคุยกัน จะต้องชอบลูกสะใภ้คนนี้มากแน่ๆ ถึงเวลานั้นย่อมสนับสนุนเองนั่นแหละ

ขณะที่เฉินจิ่งกำลังคิดอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เขาเหลือบตามอง ปรากฏว่าเป็นข่งเสวี่ยโทรเข้ามาพอดี

ระหว่างทางทั้งสองส่งข้อความคุยกันอยู่บ้าง ส่วนใหญ่เป็นข่งเสวี่ยที่คอยถามไถ่ว่าการเดินทางราบรื่นดีไหม จะถึงบ้านกี่โมงอะไรทำนองนั้น เมื่อครู่เธอก็เพิ่งส่งมาอีกสองสามข้อความ คงเห็นว่าเฉินจิ่งไม่ตอบ เลยตัดสินใจโทรมาแทน

เฉินจิ่งลังเลนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้เดินเลี่ยงออกไป เขาตัดสินใจกดรับสายต่อหน้าพ่อกับแม่ตรงนั้นเลย

"ฮัลโหล พี่เสวี่ยครับ"

"อืม ทำไมไม่เห็นตอบข้อความเลยล่ะ" เสียงนุ่มนวลและดูเป็นผู้ใหญ่ของข่งเสวี่ยดังลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์

ในห้องโถงเงียบสนิท แม้เฉินจิ่งจะไม่ได้เปิดลำโพงนอก แต่พ่อเฉินกับไทเฮาลวี่ก็ยังพอได้ยินชัดเจน

"ผมเพิ่งกินข้าวกับพ่อแม่เสร็จครับ เลยไม่ได้ดูมือถือเลย"

"งั้นเหรอ ถึงบ้านปลอดภัยก็ดีแล้วล่ะ" ข่งเสวี่ยรับคำ ก่อนจะพูดต่อว่า "อย่าลืมฝากสวัสดีคุณลุงคุณป้าแทนฉันด้วยนะ"

"ไม่ลืมแน่นอนครับ ของขวัญที่พี่ซื้อมา ผมให้ท่านทั้งสองคนไปหมดแล้ว" เฉินจิ่งพูดด้วยน้ำเสียงเจือรอยยิ้ม เขามองผ้าพันคอที่ลวี่อวี้ฉิงถืออยู่ในมือ แล้วเสริมต่อว่า "ชอบกันใหญ่เลยครับ โดยเฉพาะแม่ผมเนี่ย ห่อผ้าพันคอไว้ไม่ยอมถอดเลย"

ลวี่อวี้ฉิงได้ยินดังนั้นก็นึกหมั่นไส้ปนขำ ส่งสายตาค้อนขวับใส่เขาทีหนึ่ง

"จริงเหรอ ถ้าคุณลุงคุณป้าชอบ ฉันก็ดีใจแล้วล่ะ" น้ำเสียงของข่งเสวี่ยฟังดูมีความสุขขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

"ครับ แม่ผมยังบอกเลยว่าถ้ามีโอกาส อยากให้พาพี่มาเที่ยวที่บ้านด้วย ท่านถูกใจพี่มากเลยนะ" เฉินจิ่งพูดต่อ ซึ่งนี่เป็นสิ่งที่เขาจงใจพูดเปรยออกไป

เหตุผลง่ายๆ ก็คือ อยากให้แม่ได้เห็นกับตาว่าข่งเสวี่ยมีใจให้เขามากแค่ไหนนั่นเอง