บทที่ 76 คำแนะนำ

ช่วงเวลานี้ ท่าทีของข่งเสวี่ยที่มีต่อเฉินจิ่งนับว่าชัดเจนมากแล้ว ระหว่างทั้งสองคนขาดเพียงแค่จังหวะและบรรยากาศที่เหมาะสมเท่านั้น

คำตอบของข่งเสวี่ยก็ช่วยยืนยันเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี

"ได้สิ รอช่วงวันหยุดคราวหน้านะ ฉันจะไปเยี่ยมคุณลุงคุณป้า" ตอนที่ข่งเสวี่ยพูดประโยคนี้ น้ำเสียงของเธอดูผ่าเผยเป็นธรรมชาติมาก เพียงแต่ไม่รู้ว่าอีกฝั่งของสายนั้น เธอจะเผลอเม้มริมฝีปากจนหน้าแดงอยู่หรือเปล่า

เพราะคำพูดนี้ แทบไม่ต่างอะไรกับการบอกว่าจะยอมกลับบ้านไปพบพ่อแม่กับเขาเลย

เฉินจิ่งได้ยินก็ดีใจยกใหญ่ ทั้งยังขยิบตาให้ไทเฮาลวี่ ฝ่ายหลังไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าเท่าไรนัก เพราะนี่ก็บอกได้แค่ว่าข่งเสวี่ยชอบลูกชายบ้านนี้เหมือนกันเท่านั้น

"ครับ แต่ว่าบ้านผมอยู่บนเขาในชนบทห่างไกล ยากจนแถมยังกันดารมาก การเดินทางไม่ค่อยสะดวกเท่าไร ระหว่างทางคงลำบากน่าดู" เฉินจิ่งพูดต่อ สายตายังคงจับจ้องไปที่ไทเฮาลวี่

เมื่อได้ยินหัวข้อนี้ สีหน้าของลวี่อวี้ฉิงก็เริ่มเปลี่ยนไปในที่สุด เธอเริ่มตั้งใจฟังขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าอยากรู้ว่าข่งเสวี่ยจะตอบกลับมาอย่างไร

แม้แต่เฉินจวินที่อยู่ข้างๆ ก็พลอยตั้งใจฟังตามไปด้วย

หัวข้อนี้ ย่อมเป็นเฉินจิ่งที่จงใจยกขึ้นมา เพื่อแสดงด้านดีๆ ของข่งเสวี่ยให้พ่อกับแม่ได้เห็น

"ฉันรู้อยู่แล้วน่า ฉันไม่ได้กลัวลำบากสักหน่อย อีกอย่างก็มีเธอคอยนำทางไม่ใช่เหรอ คงไม่พาฉันหลงทางหรอกมั้ง" น้ำเสียงของข่งเสวี่ยตอบกลับมาโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ซ้ำยังแฝงรอยยิ้มเอาไว้อีกด้วย

เฉินจิ่งชื่นชมในใจอย่างยิ่ง ปากก็ตอบไปว่า "ไม่หลงแน่นอนครับ" พร้อมกับคอยสังเกตสีหน้าของพ่อแม่ไปด้วย

เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ ทั้งพ่อเฒ่าเฉินและไทเฮาลวี่ต่างเผยสีหน้าพึงพอใจ ผู้หญิงที่ไม่รังเกียจความยากจน ไม่หลงใหลในความร่ำรวยแบบนี้ ผู้ใหญ่คนไหนบ้างจะไม่ชอบ

ในใจของเฉินจิ่งเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข ปากก็เริ่มเปลี่ยนหัวข้อ "งั้นตกลงตามนี้นะครับ พี่เสวี่ยยังอยู่ที่เมืองชางเฉิงหรือเปล่าครับ"

"ยังอยู่จ้ะ ฉันจองตั๋วเครื่องบินพรุ่งนี้เช้าน่ะ…"

หลังจากทั้งสองคุยสัพเพเหระกันอยู่ครู่หนึ่ง ก็วางสายไป

เฉินจิ่งถามไทเฮาลวี่ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม "แม่ พี่เสวี่ยดีมากเลยใช่ไหมล่ะครับ"

ลวี่อวี้ฉิงไม่ได้ตอบคำถามนี้ของเขาตรงๆ เธอเพียงแต่เริ่มเก็บข้าวของกองโตบนโต๊ะแล้วเดินเข้าไปในห้องนอน กระทั่งเดินไปถึงหน้าประตูห้องจึงตอบกลับมาประโยคหนึ่ง "ก็ไม่เลวหรอก ถ้าอายุมากกว่าแกแค่สองสามปีก็คงจะดีกว่านี้"

เอาละสิ เรื่องช่องว่างระหว่างวัยยังคงเป็นปัญหาอยู่ดี

ในใจของเฉินจิ่งรู้สึกจนปัญญาเหลือเกิน ทว่าตอนนี้คงทำได้เพียงเท่านี้ สรุปแล้วตอนนี้แม่น่าจะมีความประทับใจที่ดีต่อพี่เสวี่ยอยู่ เพียงแค่ยังติดใจเรื่องอายุที่ห่างกันเท่านั้น

แต่คะแนนความประทับใจที่เฉินจิ่งช่วยข่งเสวี่ยสะสมได้ก็มีแค่นี้ ต่อไปก็คงต้องรอให้ถึงเวลาที่ได้พบหน้ากัน แล้วให้เธอมาคว้าคะแนนเต็มด้วยตัวเอง

เรื่องนี้ เฉินจิ่งมั่นใจในตัวข่งเสวี่ยอย่างเต็มเปี่ยม

…

ราตรีมืดสนิท เฉินจิ่งนอนอยู่บนเตียงที่คุ้นเคย แหงนมองเพดานห้องอันทรุดโทรม ชั่วขณะนั้นกลับไม่รู้สึกง่วงเลยแม้แต่น้อย

ข่งเสวี่ยต้องรีบไปขึ้นเครื่องบินแต่เช้าตรู่ เขาจึงไม่กล้าส่งข้อความไปรบกวน เพียงแต่ในหัวยังคงครุ่นคิดถึงเรื่องบางอย่าง และยังลังเลว่าจะลงมือทำดีหรือไม่

เมื่อพลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับ เฉินจิ่งจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถเล่นเรื่อยเปื่อย พลันเห็นรูปที่จ้าวเจิ้งโพสต์ลงในโมเมนต์ เป็นรูปครอบครัวสี่คนยืนถ่ายอยู่หน้าโรงแรมในย่านท่องเที่ยวแห่งหนึ่ง ดูอบอุ่นและเปี่ยมสุขอย่างยิ่ง

"อาจ้าว ไปเที่ยวแบบนี้น่าอิจฉาจังเลยนะครับ" ด้วยความว่าง เฉินจิ่งจึงส่งข้อความไปทัก

ไม่นานนักจ้าวเจิ้งก็ตอบกลับมา "ฮ่าๆ ดึกป่านนี้แกยังไม่นอนอีกเรอะ"

"ครับ ไม่ได้กลับบ้านนาน พอนอนแล้วตาสว่างเลย"

"จริงสิ ฉันจำได้ว่าบ้านแกอยู่บนเขาห่างไกลใช่ไหม เหมือนจะชื่อภูเขาขู่ซาน?"

"ใช่ครับ อาจ้าวมีอะไรเหรอครับ"

"ถ้าฉันจำไม่ผิด แถบภูเขาขู่ซานกันดารมาก แทบไม่ได้ติดต่อกับโลกภายนอกเลย ถ้าแกพอมีเวลาว่างก็ลองเดินลัดเลาะตามบ้านคนในหมู่บ้านดู ถามว่ามีของเก่าตกทอดเก็บไว้บ้างไหม เผื่อโชคดีอาจได้เจอของเก่าดีๆ สักชิ้นสองชิ้น สมัยหนุ่มๆ ฉันกับพวกเพื่อนก็ชอบไปตระเวนหาของตามบ้านนอกคอกนาแบบนี้ ได้ของดีติดไม้ติดมือกลับมาไม่น้อยเลยนะ"

เห็นข้อความที่จ้าวเจิ้งส่งมา เฉินจิ่งก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพลันตาสว่าง

"จริงด้วย ทำไมเราถึงคิดไม่ถึงนะ!" เฉินจิ่งดีดตัวลุกขึ้นมานั่งบนเตียงทันที ความห่างไกลความเจริญของหมู่บ้านฉางชิงนั้นเขาย่อมรู้ซึ้งดีที่สุด คนเฒ่าคนแก่บางบ้านยังใช้ข้าวของเครื่องใช้ที่ตกทอดมาจากศตวรรษก่อนอยู่เลย

สภาพแบบนี้ ไม่แน่อาจจะมีของเก่าของแท้ซ่อนอยู่จริงๆ ก็ได้

ยิ่งไปกว่านั้น สิทธิ์ตรวจสอบของเก่าแต่ละวัน ถ้าปล่อยทิ้งไว้ไม่ใช้ก็เสียของเปล่าๆ

"พรุ่งนี้ตอนเอาของฝากไปแจกคนในหมู่บ้าน ก็ถือโอกาสถามดูด้วยเลยแล้วกัน" เฉินจิ่งคิดในใจอย่างกระตือรือร้นและแอบคาดหวังอยู่ลึกๆ

จากนั้น เขาก็พิมพ์ขอบคุณคำแนะนำของจ้าวเจิ้ง และไม่ส่งข้อความไปรบกวนช่วงเวลาแห่งความสุขของครอบครัวเขาอีก

…

เพราะเข้านอนดึก แถมไม่ได้กลับบ้านมาเสียนาน คืนนี้เฉินจิ่งจึงหลับสนิทเป็นพิเศษ รู้สึกตัวตื่นอีกทีก็ปาเข้าไปสิบโมงกว่าของอีกวันแล้ว

พ่อเฒ่าเฉินกับไทเฮาลวี่รู้ว่าเขาเหนื่อยจากการเดินทางมาทั้งวัน จึงไม่ได้ปลุก

กระทั่งมีแขกมาเยือนถึงบ้าน

"เสี่ยวจิ่ง น้าเหม่ยเสียกับเจินเจินมาน่ะ รีบตื่นเร็วเข้า" ไทเฮาลวี่เคาะประตูร้องเรียกอยู่หน้าห้อง

เฉินจิ่งได้ยินเสียงจึงค่อยๆ สะลึมสะลือตื่น ก่อนจะขานรับกลับไป "อ้อ ครับแม่ เดี๋ยวผมรีบออกไปครับ"

หลังจากแต่งตัวเสร็จ เฉินจิ่งก็เดินออกมาที่ห้องโถง พบคนสองคนนั่งอยู่ คนหนึ่งเป็นหญิงวัยไล่เลี่ยกับไทเฮาลวี่ แต่งกายเรียบง่าย ใบหน้าประดับรอยยิ้ม ส่วนอีกคนเป็นเด็กสาววัยราวสิบหกสิบเจ็ดปี เธอก้มหน้าก้มตาจนมองไม่เห็นหน้าค่าตา ท่าทางดูประหม่าและขี้อายไม่น้อย

ทั้งสองคนคืออวี๋เหม่ยเสียกับเยี่ยเจินเจินผู้เป็นลูกสาว พวกเธอเป็นเพื่อนบ้านที่อาศัยอยู่ติดกับบ้านของเฉินจิ่งนี่เอง

แม้สองครอบครัวจะไม่ได้เกี่ยวดองเป็นญาติ แต่ก็สนิทสนมกันมาก ตอนที่พ่อของเยี่ยเจินเจินยังมีชีวิตอยู่ก็เป็นเพื่อนซี้กับเฉินจวิน ช่วงหลายปีก่อนตอนที่เฉินจวินกับลวี่อวี้ฉิงต้องออกไปทำงานรับจ้างข้างนอก อวี๋เหม่ยเสียก็ช่วยดูแลเฉินจิ่งเป็นอย่างดี แทบจะมองเขาเป็นลูกชายแท้ๆ คนหนึ่งเลยทีเดียว

ตลอดหลายปีมานี้ ทั้งสองบ้านจึงเป็นดั่งคำกล่าวที่ว่า ญาติไกลหรือจะสู้เพื่อนบ้านใกล้ชิด

"น้าเหม่ยเสีย" เฉินจิ่งเห็นพวกเธอก็ดีใจมาก รีบเดินเข้าไปทักทายด้วยรอยยิ้มกว้าง

พออวี๋เหม่ยเสียเห็นเฉินจิ่งก็รีบลุกขึ้นยืน แววตาเปี่ยมไปด้วยความดีใจ เธอพินิจมองเขาอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยขึ้น "อืม สูงขึ้นนะเนี่ย แต่ก็ผอมลงไปด้วย"

คำพูดนี้เหมือนกับที่ลวี่อวี้ฉิงทักเขาเมื่อวานไม่มีผิดเพี้ยน

"เธอนี่นะ ออกไปเรียนมหาวิทยาลัยทีหายหน้าไปตั้งสองปีกว่าไม่ยอมกลับมา น้าคิดถึงจะแย่ วันๆ ก็แทบไม่โทรหาบ้างเลย" อวี๋เหม่ยเสียพูดพลางดึงเฉินจิ่งเข้ามากอดเบาๆ ขอบตาเริ่มแดงเรื่อขึ้นมา

เธอเห็นเฉินจิ่งเติบโตมาตั้งแต่เด็ก ด้วยความที่ไม่มีลูกชาย จึงเอ็นดูเขาเหมือนลูกในไส้ ตอนที่เฉินจิ่งสอบติดมหาวิทยาลัย เธอก็ควักเงินเก็บก้อนใหญ่ของตัวเองออกมาช่วยสนับสนุน

เฉินจิ่งจำบุญคุณเหล่านี้ได้ขึ้นใจ เขากอดตอบเธอแล้วเอ่ยว่า "น้าเหม่ยเสีย ผมผิดไปแล้วครับ ต่อไปจะโทรหาบ่อยๆ แน่นอน"

"เจ้าเด็กคนนี้นี่ ยอมรับผิดไวเหมือนเดิมเลยนะ จำได้ว่าตอนเด็กๆ แกชอบแกล้งเจินเจินจนร้องไห้อยู่เรื่อย พอฉันจับได้ทีไร แกก็ชิงยอมรับผิดก่อนทันทีจนฉันด่าไม่ลงเลยเนี่ย" อวี๋เหม่ยเสียพูดกลั้วหัวเราะอย่างเอ็นดู

"ฮ่าๆ…" เฉินจิ่งเกาหัวแก้เก้อ ตอนเด็กๆ เขาค่อนข้างซนจริงๆ โดนไทเฮาลวี่สั่งสอนไปไม่ใช่น้อย

"เจินเจิน ทำไมเงียบไปล่ะลูก ปกติเห็นบ่นคิดถึงพี่เสี่ยวจิ่งอยู่บ่อยๆ ไม่ใช่เหรอ" อวี๋เหม่ยเสียหันไปถามเยี่ยเจินเจินที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยความแปลกใจ

เยี่ยเจินเจินได้ยินเข้าจึงค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เธอยังคงก้มหน้า เอ่ยทักทายเสียงแผ่ว "พี่เสี่ยวจิ่ง…"