บทที่ 77 ความคล้ายคลึง

เฉินจิ่งมองเยี่ยเจินเจินที่กำลังขัดเขินโดยไม่รู้สึกแปลกใจอะไร

เด็กสาวพอเริ่มโตขึ้น การจะกลายเป็นคนเก็บตัวและขี้อายขึ้นย่อมเป็นเรื่องธรรมดา เขาจึงเอ่ยถามไปว่า "อื้ม เจินเจิน ช่วงนี้การเรียนเป็นไงบ้าง"

เยี่ยเจินเจินพยักหน้าเบาๆ เสียงยังคงแผ่วเบา ทั้งยังไม่ยอมเงยหน้าสบตาเฉินจิ่ง "ก็…ก็พอได้ค่ะ"

อวี๋เหม่ยเสียช่วยเสริมอยู่ข้างๆ "ผลการเรียนของเจินเจินน่ะ ถึงจะเทียบกับเสี่ยวจิ่งสมัยก่อนไม่ได้ แต่สอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ สักแห่งคงไม่มีปัญหาหรอกจ้ะ"

อาจเพราะได้รับอิทธิพลจากเฉินจวินกับลวี่อวี้ฉิง อีกทั้งยังมีเฉินจิ่งเป็นแบบอย่าง อวี๋เหม่ยเสียจึงไม่ได้เหมือนพ่อแม่ส่วนใหญ่ในแถบภูเขาขู่ซานที่ไม่ชอบให้ลูกสาวเรียนหนังสือเพราะมองว่าเปลืองเงิน เธอยังคงสนับสนุนให้เยี่ยเจินเจินเรียนอย่างเต็มที่

เยี่ยเจินเจินเองก็มุมานะ ผลการเรียนจัดว่าดีมากทีเดียว

"งั้นก็ดีแล้วครับ ผมจำได้ว่าเจินเจินใกล้จะขึ้น ม.ปลายปีสาม แล้วใช่ไหมครับ" เฉินจิ่งนึกอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามต่อ

"ใช่จ้ะ ใกล้จะ ม.ปลายปีสาม แล้ว" อวี๋เหม่ยเสียตอบพลางลูบผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยของลูกสาวด้วยความเอ็นดูระคนสงสาร ก่อนจะพูดต่อ "สองปีมานี้เธอเครียดเรื่องเรียนน่าดูเลย"

"อดทนผ่านมันไปได้ก็สบายแล้วครับ" เฉินจิ่งมองเยี่ยเจินเจินที่ก้มหน้าอยู่แล้วยิ้มให้กำลังใจ

ความจริงแล้วชีวิต ม.ปลาย ของเขาในตอนนั้นก็เหนื่อยสายตัวแทบขาด และสำหรับเขา ต่อให้ผ่าน ม.ปลาย เข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยได้แล้ว ชีวิตก็ยังคงยากลำบากอยู่ดี เพราะทุกสิ่งทุกอย่างต้องพึ่งพาตัวเองล้วนๆ

แต่เยี่ยเจินเจินไม่เหมือนกัน แม้เฉินจิ่งจะอายุมากกว่าเธอหลายปี แต่ก็พูดได้ว่าเติบโตมาด้วยกัน เขามองเยี่ยเจินเจินเหมือนน้องสาวแท้ๆ ในอนาคตเรื่องการดูแลเอาใจใส่ย่อมไม่มีทางขาดตกบกพร่องแน่นอน

พูดจบ เฉินจิ่งก็ให้แม่นำของขวัญที่เขาซื้อมาให้อวี๋เหม่ยเสียและเยี่ยเจินเจินออกมา

ของมีไม่น้อยและราคาก็แพงเอาเรื่อง โดยรวมแล้วเป็นรองแค่ของขวัญที่เฉินจิ่งซื้อให้พ่อเฒ่าเฉินกับไทเฮาลวี่เพียงระดับเดียว ทว่าไม่ได้ด้อยกว่ากันเท่าไหร่นัก

"ของเยอะขนาดนี้เชียว เสี่ยวจิ่ง เธอเอาเงินเยอะแยะมาจากไหนกันเนี่ย" ปฏิกิริยาของอวี๋เหม่ยเสียเมื่อเห็นของขวัญเหล่านี้ไม่ใช่ความประหลาดใจหรือดีใจ แต่กลับถามด้วยความเป็นห่วง

ลวี่อวี้ฉิงที่อยู่ข้างๆ หัวเราะ "เจ้าลูกเวรนี่หามาเองน่ะสิ ดวงมันดี เลยพอหาเงินได้บ้าง"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อวี๋เหม่ยเสียถึงค่อยโล่งอก เธอมองดูของขวัญสารพัดอย่าง ในที่สุดบนใบหน้าก็เผยรอยยิ้มดีใจ แต่ก็อดเสียดายเงินแทนไม่ได้ "เสี่ยวจิ่ง เธอยังเด็ก อนาคตยังมีเรื่องต้องใช้เงินอีกเยอะนะ อย่าใช้จ่ายมือเติบแบบนี้สิ"

เฉินจิ่งยิ้มพยักหน้าแต่ไม่ได้ตอบโต้ เพียงหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งออกมาจากกองของขวัญ แล้วยื่นให้เยี่ยเจินเจินที่ยืนก้มหน้าอยู่ข้างๆ อวี๋เหม่ยเสีย

"เจินเจิน อันนี้ให้เธอนะ"

เยี่ยเจินเจินชะงักไป เธอเงยหน้าขึ้นมาตามสัญชาตญาณ ใบหน้าของเธอเล็กกะทัดรัด คิ้วและดวงตายังคงแฝงความไร้เดียงสา ตอนนี้อาจจะยังพูดไม่ได้ว่าสวยสะพรั่ง แต่ก็ดูหมดจดผุดผ่อง ฉายแววสาวงามแต่เนิ่นๆ

"เสี่ยวจิ่ง แบบนี้ไม่ได้หรอก มันแพงเกินไป" อวี๋เหม่ยเสียเหลือบเห็นยี่ห้อบนกล่องโทรศัพท์ ก็รีบเอ่ยคัดค้านทันที

เยี่ยเจินเจินสบตากับเฉินจิ่งแวบหนึ่ง ก่อนจะหน้าแดงซ่านแล้วรีบก้มหน้าลงอีกครั้ง แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่กล่องโทรศัพท์อยู่นานสองนาน

"น้าเสียครับ มันไม่แพงหรอก แล้วนี่ผมก็ตั้งใจซื้อให้เจินเจิน น้าห้ามขัดนะ" เฉินจิ่งเอ่ยยิ้มๆ ทว่าในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทอดถอนใจ

จะว่าไป ตอนที่เขามองเยี่ยเจินเจินเวลานี้ ช่างเหมือนได้เห็นตัวเองในอดีตไม่มีผิด

เส้นทางการเรียนและการเติบโตของทั้งสองคนคล้ายคลึงกันอยู่บ้าง สมัยนั้นเขาก็อิจฉาเพื่อนนักเรียนคนอื่นในโรงเรียนอยู่บ่อยๆ เพราะสภาพทางบ้าน อิจฉาที่พวกเขามักจะได้ใส่เสื้อผ้าใหม่สวยๆ อิจฉาที่มักจะได้ใช้ของล้ำสมัยสารพัด

แน่นอนว่า เหตุผลที่ใครๆ ต่างชมว่าเฉินจิ่งมีนิสัยดีเยี่ยม ก็เพราะเขาทำได้แค่อิจฉา แต่ไม่เคยนึกโทษครอบครัวของตัวเองเลย

เฉินจิ่งมองเยี่ยเจินเจินเหมือนน้องสาวแท้ๆ ตอนนี้พอมีเงินติดกระเป๋าบ้างแล้ว ย่อมไม่อยากให้เธอต้องเป็นเหมือนตัวเองในอดีต ที่ทำได้เพียงเฝ้ามองคนอื่นด้วยความอิจฉา ยิ่งเยี่ยเจินเจินเป็นเด็กผู้หญิงด้วยแล้ว

"เจินเจิน ข้างในใส่ซิมการ์ดไว้ให้แล้วนะ แต่เธอต้องสัญญากับพี่ก่อนว่าจะเล่นได้เฉพาะเวลาพักผ่อนเท่านั้น เวลาปกติยังต้องตั้งใจเรียน เข้าใจไหม" เฉินจิ่งวางโทรศัพท์ลงบนมือของเยี่ยเจินเจินพลางกำชับอย่างจริงจัง

อันที่จริงเขาค่อนข้างเข้าใจนิสัยของเยี่ยเจินเจิน เด็กสาวคนนี้มีวินัยในตนเองสูงมาก การที่เฉินจิ่งซื้อโทรศัพท์ให้ จึงไม่ได้กังวลว่าเธอจะเสียคนเพราะมัวแต่ติดหน้าจอ เรื่องพรรค์นี้แต่เดิมก็ไม่ได้เกี่ยวกับโทรศัพท์สักเท่าไหร่ ทว่าเรื่องที่ควรเตือนก็ยังต้องเตือนอยู่ดี

เยี่ยเจินเจินถือโทรศัพท์ไว้ แอบช้อนตามองเฉินจิ่งแวบหนึ่ง จากนั้นก็หันไปมองอวี๋เหม่ยเสีย เพื่อรอฟังความเห็นจากแม่

อวี๋เหม่ยเสียค้อนใส่เฉินจิ่งอย่างจนใจ แต่เธอก็สังเกตเห็นแววตาปรารถนาของลูกสาว ในที่สุดจึงพยักหน้ายอมรับ "ในเมื่อพี่เสี่ยวจิ่งให้ ก็รับไว้เถอะจ้ะ แต่ต้องจำคำที่พี่เสี่ยวจิ่งบอกไว้นะ เล่นได้เฉพาะเวลาพักผ่อนเท่านั้น เข้าใจไหม"

เยี่ยเจินเจินได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารัวๆ ดูดีใจจนเนื้อเต้น จากนั้นก็เอ่ยเสียงแผ่วกับเฉินจิ่ง "ขะ…ขอบคุณค่ะพี่เสี่ยวจิ่ง"

"ขอบคุณอะไรกัน เธอเป็นน้องสาวพี่นะ" เฉินจิ่งยิ้ม แล้วหยิบพวกเสื้อผ้าที่ซื้อมาให้เยี่ยเจินเจินกับอวี๋เหม่ยเสียออกมาให้ทั้งคู่ดู

…

หลังจากนั้นไม่นาน อวี๋เหม่ยเสียกับเยี่ยเจินเจินถึงได้ขอตัวกลับบ้าน ที่พวกเธอแวะมาก็แค่อยากมาเจอหน้าเฉินจิ่งเท่านั้น เดิมทีลวี่อวี้ฉิงรั้งให้อยู่กินมื้อเที่ยงด้วยกัน แต่อวี๋เหม่ยเสียเกรงใจ

"แม่ว่านะ ยายหนูเจินเจินเนี่ยกำลังจะโตเป็นสาวแล้วจริงๆ จำได้ว่าตอนที่แกยังอยู่บ้าน ยายหนูชอบวิ่งมาบ้านเราที่สุด แกไปไหนก็วิ่งตามต้อยๆ ทั้งที่แกน่ะชอบแกล้งจนเขาร้องไห้อยู่เรื่อย แต่ก็ยังชอบมาเล่นกับแกอยู่ดี พอดูตอนนี้สิ ไม่กล้าแม้แต่จะคุยกับแกแล้ว"

ลวี่อวี้ฉิงพูดพลางยิ้มด้วยความรู้สึกเอ็นดูระคนผูกพัน

เฉินจิ่งตอบกลับไปว่า "ผู้หญิงพอโตขึ้นก็เปลี่ยนเป็นธรรมดาครับ นิสัยก็ต้องเปลี่ยนไปด้วยอยู่แล้ว" เขาไม่ได้แปลกใจกับเรื่องนี้ เยี่ยเจินเจินไม่เพียงแต่โตขึ้น แต่พวกเขาก็ไม่ได้เจอกันมาสองปีกว่าแล้วจริงๆ การจะรู้สึกห่างเหินและมีระยะห่างบ้างก็ถือเป็นเรื่องปกติ

จากนั้น เฉินจิ่งก็ให้แม่ช่วยจัดของขวัญที่เหลือ เตรียมจะออกไปเยี่ยมเยียนเพื่อนบ้านทีละหลังคาเรือน และนำของขวัญที่ซื้อกลับมาไปมอบให้

คนในหมู่บ้านฉางชิงถือว่ามีน้ำใจและสามัคคีกันมาก สมัยที่เฉินจิ่งสอบติดมหาวิทยาลัย แทบทุกบ้านต่างก็ช่วยกันเรี่ยไรหรือให้ยืมเงินมาไม่น้อย เรื่องพวกนี้เขาจดจำไว้ในใจเสมอ

คนเราจะลืมบุญคุณคนไม่ได้

"จะกลับมาตอนไหนล่ะ แม่จะได้กะเวลาทำกับข้าวเที่ยงถูก" ตอนที่เขากำลังจะก้าวพ้นประตู ลวี่อวี้ฉิงก็เอ่ยถามขึ้นมา

เฉินจิ่งคิดดูครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "ผมก็ไม่แน่ใจครับ แต่กะว่าน่าจะกลับมาทันมื้อเที่ยงพอดี ผมว่าจะแวะถามพวกชาวบ้านด้วยว่าที่บ้านมีของเก่าเก็บไว้บ้างไหม เผื่อว่าจะมีของโบราณน่ะครับ"

พูดจบเฉินจิ่งก็หิ้วของพะรุงพะรัง ก้าวเท้ายาวๆ ออกจากบ้านไป

ลวี่อวี้ฉิงได้ยินดังนั้นกลับยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพึมพำออกมา "ของเก่าเหรอ" เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบสาวเท้ากึ่งวิ่งเข้าไปในห้องนอนแล้วรื้อค้นตู้เพื่อหาของบางอย่างทันที