บทที่ 78 เครื่องปั้นหยาบพื้นบ้าน

หมู่บ้านฉางชิงไม่ใหญ่มาก คนในหมู่บ้านตอนนี้ก็มีไม่เยอะ ส่วนใหญ่คนหนุ่มสาวล้วนออกไปทำงานข้างนอกกันหมด เหลือเพียงคนแก่กับเด็กๆ เท่านั้น

เฉินจิ่งเริ่มจากการตระเวนไปเยี่ยมญาติฝั่งตัวเองทีละบ้าน มอบของขวัญให้ บางบ้านที่เป็นญาติผู้ใหญ่เขาก็ให้เงินด้วย

นี่คือหนึ่งในเหตุผลที่เฉินจิ่งเบิกเงินสดติดตัวกลับมาเยอะเป็นพิเศษ

ในขณะเดียวกัน เฉินจิ่งก็ถามไถ่พวกเขาด้วยว่าที่บ้านมีของเก่าเก็บไว้บ้างไหม เผื่อว่าจะเจอของโบราณเข้าสักชิ้น

ในหมู่บ้านฉางชิง เฉินจิ่งขึ้นชื่อว่าเป็นเด็กดีมีน้ำใจ ชาวบ้านต่างก็ยินดีช่วยเหลือเขา พวกเขาไม่รู้หรอกว่า "ของเก่า" ที่ว่าหมายถึงอะไรแน่ จึงขนของที่พอจะมีอายุในบ้านออกมาให้ดูจนหมด ทั้งหม้อ ชาม กะละมัง สารพัดอย่าง

น่าเสียดายที่เฉินจิ่งไม่เจอของโบราณเลย หลายชิ้นไม่ต้องพึ่งเนตรเทวะประเมินของล้ำค่า เขาก็รู้ได้ทันทีว่าไม่เฉียดคำว่าของเก่าด้วยซ้ำ

ส่วนบางชิ้นก็มีอายุจริง หากว่ากันตามตรงก็พอจะนับเป็นของโบราณได้ แต่ปัญหาคือมันเป็นแค่เครื่องใช้พื้นบ้านทั่วไป จึงไม่มีราคาค่างวดอะไรนัก

เครื่องใช้พื้นบ้านคืออะไร? ก็คือพวกข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันของชาวบ้านสมัยก่อนนั่นเอง

ยกตัวอย่างง่ายๆ จอบขุดดินสักเล่ม ต่อให้ผ่านไปอีกหลายร้อยปี มันก็ยังเป็นแค่จอบอยู่วันยังค่ำ หาง่ายซ้ำยังไร้คุณค่าทางศิลปะ ย่อมไม่มีราคา

แน่นอนว่าเครื่องใช้พื้นบ้านใช่ว่าจะไร้ราคาไปเสียหมด หากเก่าแก่พอ อย่างเช่นยุคหลายพันปีก่อนก็ยังพอมีราคาค่างวดอยู่บ้าง แต่นั่นก็หาได้ยากเกินไป เครื่องใช้พื้นบ้านที่เฉินจิ่งพบตามบ้านชาวบ้านในหมู่บ้านฉางชิง ส่วนใหญ่เป็นของช่วงปลายราชวงศ์ชิงจนถึงยุคสาธารณรัฐจีนทั้งสิ้น

เดินไปเกือบทั่วทั้งหมู่บ้าน เฉินจิ่งกลับไม่เจอของมีค่าเลย แม้แต่สิทธิ์การประเมินสามครั้งในวันนี้ เขาก็เพิ่งใช้ไปแค่ครั้งเดียว

เขารู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง ทว่ายังคงเดินแจกของขวัญและถามไถ่เรื่องของเก่าตามบ้านต่อไป

ยังคงเป็นคำเดิม ของโบราณเป็นเรื่องของวาสนา จะหาเจอหรือไม่ก็เป็นอีกเรื่อง แต่อย่างน้อยเฉินจิ่งก็ได้พยายามอย่างเต็มที่แล้ว

…

เซียงหนาน เมืองอี๋

ระหว่างที่เฉินจิ่งกำลังตระเวนพบปะชาวบ้านในหมู่บ้าน ข่งเสวี่ยก็เดินทางถึงบ้านแล้ว เธอไม่ได้จากบ้านไปนานถึงสองปีกว่าเหมือนอย่างเฉินจิ่ง อีกทั้งครอบครัวในเมือง ญาติพี่น้องไม่ได้อยู่ใกล้กัน จะไปมาหาสู่ก็ลำบาก พอทานมื้อเที่ยงเสร็จเธอจึงกลับเข้าห้องไปพักผ่อน

ตอนนี้ข่งเสวี่ยกำลังคุยแชตกับเสิ่นจิ้ง ซึ่งฝ่ายหลังหนีไปเที่ยวถึงยุโรปจริงๆ และขยันส่งรูปสารพัดมาอวด

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ข่งเสวี่ยเงยหน้าขานรับ "เข้ามาเลยค่ะ"

"เสวี่ยเอ๋อร์ แม่ปอกผลไม้มาให้ กินสักหน่อยสิ" โจวฮุ่ยเหม่ย ผู้เป็นแม่ของข่งเสวี่ยยกจานผลไม้เดินเข้ามา

ข่งเสวี่ยเห็นดังนั้นจึงเอ่ยว่า "แม่คะ หนูเพิ่งอิ่มมาเองค่ะ"

"กินหน่อยเถอะ กินผลไม้หลังอาหารมันดีต่อสุขภาพนะ แล้วลูกก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว อีกเดี๋ยวก็แตะเลขสาม ต้องเริ่มหันมาดูแลตัวเองบ้างสิ" โจวฮุ่ยเหม่ยวางจานผลไม้ไว้บนโต๊ะข้างเตียง จากนั้นก็นั่งลงที่ริมเตียงโดยไม่มีทีท่าว่าจะออกไปไหน พลางเอ่ยปากต่อ

บนใบหน้าสะสวยของข่งเสวี่ยปรากฏรอยยิ้มอย่างจนใจ เธอรู้ดีว่าเรื่องเดิมๆ กำลังจะเริ่มขึ้นอีกแล้ว

"เสวี่ยเอ๋อร์ ไม่ใช่ว่าแม่จะบ่นนะ แต่ลูกจะสามสิบอยู่รอมร่อ เคยคิดเรื่องแต่งงานบ้างไหม ผู้หญิงต่อให้สวยหรือเก่งแค่ไหน พออายุมากขึ้น มันก็หาคนแต่งด้วยยากแล้วนะลูก"

ข่งเสวี่ยถอนหายใจ ตัดสินใจเงียบไม่ตอบโต้อะไร ได้แต่หยิบมือถือพิมพ์ตอบเสิ่นจิ้งว่า "แม่ฉันเริ่มอีกแล้ว"

"ฮ่าๆ…" เสิ่นจิ้งส่งข้อความหัวเราะรัวๆ กลับมา แล้วพิมพ์ต่อ "ก็นั่นน่ะสิ ไม่งั้นคิดว่าฉันจะหนีมาเที่ยวทำไมล่ะ? แต่ตอนนี้เธอมีเสี่ยวเฉินแล้วไม่ใช่เหรอ ลองบอกแม่เธอดูสิ"

"ฉันยังคิดไม่ออกว่าจะบอกยังไง อีกอย่างเสี่ยวเฉินยังเด็กอยู่เลย กลัวพ่อกับแม่จะรับไม่ได้น่ะสิ"

รักต่างวัยแบบกินเด็กที่มีช่องว่างอายุมากขนาดนี้ ไม่ใช่แค่พ่อแม่ฝ่ายชายที่ทำใจยอมรับยาก พ่อแม่ฝ่ายหญิงก็เช่นกัน ยิ่งฝ่ายหญิงยิ่งมีเรื่องให้ต้องพะว้าพะวังมากกว่าเสียด้วยซ้ำ

"ยังไงช้าเร็วก็ต้องบอกอยู่ดี บอกก่อนย่อมดีกว่าบอกช้า ลองดูเชิงคุณน้าไปก่อนสิ"

เมื่อเห็นข้อความนี้ของเสิ่นจิ้ง ข่งเสวี่ยก็กะพริบตา ในดวงตาคู่งามดั่งสายน้ำฤดูสารทฉายแววครุ่นคิด

ทางด้านนี้ โจวฮุ่ยเหม่ยยังคงร่ายยาวไม่หยุด "เสวี่ยเอ๋อร์ ถ้าสามสิบแล้วยังไม่ได้แต่ง วันหน้าเผลอๆ ต้องไปเป็นแม่เลี้ยงบ้านอื่นเขานะ เป็นแม่เลี้ยงน่ะมันสบายที่ไหนกัน แม่จะบอกให้ จำลูกสาวน้าหลิวได้ไหมล่ะ? แก่กว่าลูกแค่สองปี ตอนนี้ไปเป็นแม่เลี้ยงให้เขาแล้ว ชีวิตหลังแต่งงานน่ะนะ มันช่าง…"

เห็นแม่เริ่มพูดเป็นตุเป็นตะหนักขึ้น ข่งเสวี่ยจึงรีบเอ่ยขัด "แม่คะ จริงๆ แล้วตอนนี้หนูมีคนที่ถูกใจแล้วค่ะ"

"หืม?" พอได้ยินคำนี้ โจวฮุ่ยเหม่ยถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นระคนยินดี รีบซักไซ้ทันควัน "จริงเหรอลูก? เป็นคนที่ไหนน่ะ เพื่อนร่วมงานเหรอ แล้วอายุเท่าไหร่?"

ข่งเสวี่ยเห็นท่าทางตื่นเต้นดีใจของผู้เป็นแม่ ในใจก็ลอบถอนหายใจ หลายปีก่อนยังพอทำเนา แต่ช่วงหลังๆ มานี้พ่อกับแม่กลุ้มใจเรื่องแต่งงานของเธอจนแทบเป็นบ้าเป็นหลังจริงๆ

"ไม่ใช่เพื่อนร่วมงานค่ะ สำนักงานที่หนูทำอยู่มีแต่ทนายผู้หญิง แม่ก็รู้นี่คะ เขาเป็นคนชวนอวี๋ค่ะ อืม… แถวๆ เมืองถังเฉิงค่ะ" ข่งเสวี่ยตอบคำถามของโจวฮุ่ยเหม่ย แต่ยังเลี่ยงที่จะพูดถึงเรื่องอายุ

อำเภอเจียงเป็นอำเภอใต้การปกครองของเมืองถังเฉิง คราวก่อนตอนที่เฉินจิ่งนั่งรถไฟความเร็วสูงจากเมืองชิ่งเฉิงก็มุ่งตรงมาลงที่อำเภอเจียงโดยไม่ได้แวะเมืองถังเฉิง

โจวฮุ่ยเหม่ยเห็นลูกสาวยอมบอกภูมิลำเนาชัดเจน ใบหน้าก็เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มเบิกบาน แสดงว่าลูกสาวไม่ได้กุเรื่องขึ้นมาหลอกตน เธอจึงถามต่อ "แล้วเขาชื่ออะไร ทำงานทำการอะไร แล้วอายุเท่าไหร่ล่ะ?" เธอวกกลับมาถามเรื่องอายุอีกรอบ

ข่งเสวี่ยเม้มปากเล็กน้อย ก่อนตอบ "เขา… เขาชื่อเฉินจิ่ง ทำงานในวงการของเก่าค่ะ เรื่องนี้ตรงกับความชอบของแม่เลยนะ" โจวฮุ่ยเหม่ยสนใจเรื่องของเก่าเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ทั้งยังชอบสะสมเองด้วย เพียงแต่เธอไม่มีความรู้ในวงการ จึงมักจะโดนหลอกบ่อยๆ

"ทำงานในวงการของเก่าเหรอ?" โจวฮุ่ยเหม่ยได้ยินดังนั้นกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยว่า "คนวงการนี้อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ กันแล้วนะ เสวี่ยเอ๋อร์ ลูกยังไม่ได้บอกแม่เลยว่าเขาอายุเท่าไหร่ อย่าบอกนะว่าแก่กว่าลูกเยอะ ลูกคงไม่ได้เตรียมตัวไปเป็นแม่เลี้ยงจริงๆ หรอกนะ!"

ข่งเสวี่ยถึงกับหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก "แม่คะ หนูไม่ได้บอกสักคำว่าเขาแก่กว่าหนู กลับกันเลย เขา… เขาเด็กกว่าหนูนิดหน่อยค่ะ"

"เด็กกว่าเหรอ" โจวฮุ่ยเหม่ยถอนหายใจอย่างโล่งอก รอยยิ้มกลับคืนมาบนใบหน้าอีกครั้ง "เด็กกว่าสักปีสองปีก็ไม่เป็นไรหรอกน่า เอ้อ มีรูปไหม เอามาให้แม่ดูซิ"

"ค่ะ เดี๋ยวหนูหาดูให้นะคะ" ในโทรศัพท์ของข่งเสวี่ยมีรูปเฉินจิ่งอยู่ ช่วงก่อนหน้านี้ตอนคุยเล่นกันเรื่อยเปื่อย เธออยากเห็นเฉินจิ่งใส่เสื้อผ้าลุควัยรุ่นสดใสที่เธอเลือกซื้อให้ จึงคะยั้นคะยอให้เขาลองใส่แล้วถ่ายรูปส่งมาให้ดู

ทว่าตอนนี้ ข่งเสวี่ยกลับนึกเสียใจอยู่นิดๆ รู้อย่างนี้น่าจะให้เสี่ยวเฉินถ่ายรูปตอนใส่ชุดที่ดูเป็นผู้ใหญ่ส่งมาเสียก็ดี

ถึงกระนั้น ข่งเสวี่ยก็ยังเปิดโทรศัพท์หารูปถ่ายรูปนั้นจนเจอ

ในรูป เฉินจิ่งยืนอยู่ข้างตู้โชว์โบราณในร้านน่าเป่าจวี เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ค่อยคุ้นชินกับการถ่ายรูป จึงยืนตัวตรงแหนว ดูเก้งก้างทื่อๆ ทว่าก็น่ารัก ประกอบกับชุดสไตล์วัยรุ่นสดใสที่สวมอยู่ จึงทำให้ดูมีความเป็นเด็กหนุ่มอย่างเด่นชัด แถมยังดูดีมากอีกด้วย

ข่งเสวี่ยก้มมองรูปถ่าย แววตาอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว

"แม่คะ ลองดูสิคะ" ข่งเสวี่ยยื่นโทรศัพท์ให้อย่างประหม่า ในใจทั้งลุ้นทั้งกังวลว่าแม่จะมีปฏิกิริยาอย่างไร

จากนั้น ทันทีที่โจวฮุ่ยเหม่ยรับโทรศัพท์ไปกวาดตามองรูป ประโยคแรกที่เอ่ยออกมาก็ทำเอาข่งเสวี่ยถึงกับนิ่งอึ้ง พูดไม่ออกไปพักใหญ่