บทที่ 79 สินเดิมของคุณยาย

“นี่ใครกัน น้องชายของคนที่ลูกชอบเหรอ เสวี่ยเอ๋อร์ ลูกเปิดผิดรูปหรือเปล่า”

นี่คือประโยคแรกที่โจวฮุ่ยเหม่ยเอ่ยขึ้นหลังจากเห็นรูปถ่าย

ข่งเสวี่ย “…” เธอไม่รู้จะตอบอย่างไรดีเลยจริงๆ

เมื่อโจวฮุ่ยเหม่ยเห็นลูกสาวยืนอึ้งไป ก็เหมือนจะฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ คิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปมทันที ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ “เสวี่ยเอ๋อร์ อย่าบอกนะว่า… นี่คือคนที่ลูกชอบน่ะ ไม่สิ เด็กคนนี้เนี่ยนะ!”

ข่งเสวี่ยเม้มริมฝีปาก น้ำเสียงเบาลงอย่างไม่รู้ตัว “ค่ะ เขาชื่อเฉินจิ่ง”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง โจวฮุ่ยเหม่ยก็ผุดลุกขึ้นยืนพรวดพราดด้วยความโมโหจนหายใจหอบ “ข่งเสวี่ย! ลูกคิดจะทำอะไรกันแน่! ไม่อยากแต่งงาน ก็ไม่ต้องมาแกล้งหลอกปัดสวะให้พ้นตัวแบบนี้นะ!”

ข่งเสวี่ยคิดไม่ถึงว่าแม่จะมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ จึงรีบพูดขึ้น “แม่คะ หนูไม่ได้แกล้งหลอกนะ หนู… หนูชอบเขาจริงๆ ค่ะ” คำพูดของเธอหนักแน่นจริงจังอย่างยิ่ง

เมื่อโจวฮุ่ยเหม่ยเห็นว่าลูกสาวไม่ได้ล้อเล่น คิ้วก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้นไปอีก “ข่งเสวี่ย ลูกบ้าไปแล้วเหรอ เฉินจิ่งอะไรนี่อายุเท่าไหร่ ถึงยี่สิบหรือยัง แม่ว่าลูกไม่ได้หาแฟนหรอก กำลังหาน้องชายต่างหาก!”

ข่งเสวี่ยยกมือกุมหน้าผากอย่างจนใจ ตอบกลับไปว่า “แม่คะ เขาอายุยี่สิบสองแล้ว แค่หน้าดูเด็กไปหน่อย ชุดในรูปนี้มันดูวัยรุ่นสดใสไปนิด ถ้าแต่งตัวให้ดูเป็นผู้ใหญ่กว่านี้ ก็ไม่เด็กขนาดนี้หรอกค่ะ”

“ยี่สิบสองนี่โตตายละ! เดินคู่กันไป ใครเขาจะมองว่าเป็นแฟนกัน” น้ำเสียงของโจวฮุ่ยเหม่ยยังคุกรุ่นด้วยโทสะ ถึงขั้นหันไปตะโกนออกไปนอกห้อง “ข่งเหวินหลี่ รีบเข้ามานี่เลย! ลูกสาวคุณทำเรื่องเซอร์ไพรส์ชิ้นใหญ่ให้พวกเราแล้ว!”

ข่งเสวี่ยได้ยินดังนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจยาว ไม่อยากจะพูดอะไรอีกต่อไป

บนหน้าจอมือถือ เสิ่นจิ้งยังคงส่งข้อความมาถามไถ่ไม่หยุด “เป็นยังไงบ้าง คุณน้าว่าไง”

ข่งเสวี่ยตอบกลับไปว่า “ไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

“เดาไว้แล้ว งั้นเธอสู้ๆ นะ”

ข่งเสวี่ยไม่ได้ตอบอะไรกลับไปอีก เธอเงยหน้าขึ้นมองพ่อที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้างุนงง กับแม่ที่กำลังยื่นรูปถ่ายของเสี่ยวเฉินให้พ่อดูด้วยท่าทางฉุนเฉียว นัยน์ตาคู่สวยหยาดเยิ้มของเธอพลันประกายความแน่วแน่ออกมาแวบหนึ่ง

ไม่ว่าจะอย่างไร เธอก็ต้องเกลี้ยกล่อมพ่อแม่ให้ยอมรับให้ได้ สถานการณ์ในตอนนี้เธอคาดเดาไว้นานแล้ว ตั้งแต่วันที่ตัดสินใจให้โอกาสตัวเอง เธอก็เตรียมใจรับมือไว้เรียบร้อยแล้ว

…

เฉินจิ่งไม่รู้เลยว่าตอนนี้พี่เสวี่ยของตนกำลังเผชิญหน้ากับโจทย์ยากแบบเดียวกับเขาเมื่อคืน ซ้ำร้ายสถานการณ์ของเธอยังยากกว่าเสียอีก

เวลานี้เฉินจิ่งเดินวนจนทั่วทั้งหมู่บ้านแล้ว ทว่าสองมือยังคงว่างเปล่า เขาหาของเก่าไม่ได้เลยแม้แต่ชิ้นเดียว

เรื่องนี้ นอกจากจนใจและเสียดายแล้ว เฉินจิ่งก็ทำอะไรไม่ได้อีก

ทว่าพอกลับมาถึงบ้าน ลวี่อวี้ฉิงก็รีบเอ่ยทักขึ้นทันที “เสี่ยวจิ่ง เมื่อกี้ลูกบอกว่าอยากหาพวกของเก่าๆ ดูว่ามีของโบราณบ้างใช่ไหม”

เฉินจิ่งชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะขานรับไปตามสัญชาตญาณ “ใช่ครับแม่ มีอะไรเหรอครับ”

เวลานี้เฉินจวินที่ออกไปทำไร่ทำนาตั้งแต่เช้าตรู่ก็กลับมาพอดี เขาเอ่ยขึ้นว่า “ทางแม่แกมีของอยู่อย่างหนึ่งน่ะ เป็นของเก่าแก่ เห็นบอกว่าจะเอามาให้แกช่วยดูหน่อย”

เฉินจิ่งอึ้งไป “อ้าว แม่ยังมีของเก่าเก็บไว้ด้วยเหรอครับ”

ลวี่อวี้ฉิงเดินเข้าไปหยิบของชิ้นหนึ่งออกมาจากห้องนอนพลางตอบว่า “ยายแกทิ้งไว้ให้แม่น่ะ บอกว่าเป็นสินเดิมตอนแต่งงานของท่านสมัยนั้น หลายปีมานี้แม่เก็บรักษาเอาไว้อย่างดีตลอด”

สินเดิมตอนแต่งงานงั้นเหรอ

เฉินจิ่งได้ยินดังนั้น หัวใจก็เริ่มเต้นระรัวขึ้นมาทันที ทางบ้านยายของเขาเมื่อสมัยก่อนเป็นถึงคหบดีผู้มั่งคั่งเชียวนะ สินเดิมตอนแต่งงานของท่าน ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นของล้ำค่าหายากจริงๆ ก็ได้

“เอ้า แกดูซิว่าเป็นของเก่าไหม มีราคาหรือเปล่า” ลวี่อวี้ฉิงยื่นของในมือส่งให้เฉินจิ่ง

เฉินจิ่งรับมาพินิจดูอย่างละเอียด มันคือตลับมีฝาปิดทรงกลีบดอกไม้ขนาดเพียงเท่าฝ่ามือ ทั่วทั้งใบเป็นสีแดงมงคล บนฝาตลับแกะสลักเป็นรูปนกสาลิกาดูมีชีวิตชีวาสี่ตัว บินร่อนขึ้นลงโอบล้อมอักษร ‘สิริมงคล’ เอาไว้ตรงกลาง

เมื่อเพ่งมองอยู่สองรอบ เฉินจิ่งก็สัมผัสได้โดยสัญชาตญาณว่าตลับใบนี้น่าสนใจไม่น้อย อย่างน้อยที่สุดก็เข้าตาและมีแววแน่นอน เขาจึงเรียกใช้ตาทิพย์เพื่อประเมินของล้ำค่าทันที

แสงสีทองเปล่งประกายลอยวนรอบตลับใบนั้นอยู่หลายรอบ ก่อนจะลอยกลับมาตรงหน้าเฉินจิ่งแล้วแปรเปลี่ยนเป็นตัวอักษรผลการประเมินทีละแถว

“สิ่งนี้คือ: ตลับฝาปิดแกะสลักลายเคลือบหลากสีรูปนกสาลิกาดอกไม้และผลไม้ยุคเจียจิ้ง ราชวงศ์หมิง”

“คุณค่าทางประวัติศาสตร์ของสิ่งนี้: ภายหลังการสถาปนาราชวงศ์หมิง เครื่องเขินแกะสลักสีแดงเป็นที่โปรดปรานของราชสำนักเป็นอย่างยิ่ง และมักถูกนำมาใช้เป็นของพระราชทานอยู่บ่อยครั้ง ด้วยเหตุนี้เครื่องเขินแกะสลักสีแดงจึงได้รับการพัฒนาอย่างก้าวกระโดด เอกสารโบราณบันทึกไว้ว่า ในช่วงต้นราชวงศ์หมิง โรงงานเครื่องเขินหลวงตั้งอยู่ที่โรงงานกั่วหยวนในเมืองหลวง คนรุ่นหลังจึงคุ้นเคยกับการเรียกเครื่องเขินในราชสำนักหมิงว่า ‘เครื่องเขินโรงงานหลวง’”

“หลังจากยุคเซวียนเต๋อแห่งราชวงศ์หมิง การผลิตเครื่องเขินแกะสลักสีแดงเคยซบเซาลงไประยะหนึ่ง จนกระทั่งถึงยุคเจียจิ้งจึงกลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง เครื่องเขินแกะสลักสีแดงในยุคนี้เมื่อเทียบกับช่วงต้นราชวงศ์หมิงแล้ว รอยมีดจะไม่ยึดติดในกรอบและเผยความคมชัดเด็ดขาดอย่างชัดเจน!”

“ตลับฝาปิดใบนี้เป็นทรงกลีบดอกไม้ ทั่วทั้งใบใช้เทคนิคแกะสลักเคลือบหลากสีประกอบด้วยสามสีคือ แดง เขียว และเหลือง กึ่งกลางฝาแกะสลักนกสาลิกาบินร่อนโอบล้อมอักษร ‘สิริมงคล’ ล้อมรอบด้วยเห็ดหลินจือและใบไม้ ด้านนอกฝาตลับและช่วงท้องส่วนล่างใกล้กับฐานตลับแบ่งเป็นช่องกระจกแปดช่อง แกะสลักลวดลายดอกไม้และผลไม้ ดอกแดงใบเขียว งดงามเปี่ยมไปด้วยความเป็นมงคล สันนิษฐานว่าเป็นหนึ่งในสินเดิมของหญิงสาวที่ใช้ออกเรือน”

“ลวดลายบนตลับฝาปิดใบนี้มีชีวิตชีวาและเป็นมงคล ใช้เทคนิคแกะสลักหลากสีถ่ายทอดดอกแดงใบเขียว ให้มิติราวกับภาพนูนต่ำมีสีสัน ซึ่งเป็นเอกลักษณ์อันโดดเด่นของงานแกะสลักเครื่องเขินในยุคเจียจิ้งแห่งราชวงศ์หมิง อีกทั้งไม่ว่าจะเป็นเนื้อสีเขิน ฝีมีด หรือลวดลาย ล้วนแสดงถึงระดับสูงสุดของงานช่างเครื่องเขินในยุคสมัยนั้น การที่สามารถเก็บรักษาตกทอดมาจนถึงปัจจุบันได้ นับว่าหาได้ยากยิ่ง”

เมื่ออ่านข้อมูลการประเมินจบ สีหน้าของเฉินจิ่งก็เผยความยินดีระคนประหลาดใจออกมาทันที

สินเดิมตอนแต่งงานของคุณยายในอดีต เป็นของเก่าจริงๆ ด้วย แถมคำประเมินยังยกย่องไว้สูงมาก คาดว่ามูลค่าคงไม่ธรรมดาแน่

เฉินจิ่งยังไม่ค่อยมีความรู้เรื่องเครื่องเขินประเภทนี้เท่าไรนัก ทั้งยังไม่ได้ศึกษาลงลึกไปถึงศาสตร์แขนงนี้ จึงยังไม่ทราบราคาตลาดที่แน่นอน แต่พอเห็นคำประเมินที่ตาทิพย์มอบให้ก็รู้ได้ทันทีว่าย่อมเป็นของดีอย่างไม่ต้องสงสัย

ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือของเก่าจากยุคเจียจิ้งแห่งราชวงศ์หมิง ทั้งยังมีคุณค่าทางศิลปะไม่น้อย ย่อมไม่ใช่ของดาดๆ ทั่วไปอย่างแน่นอน

“เสี่ยวจิ่ง เป็นไงบ้าง นี่มันของเก่าหรือเปล่าลูก” ลวี่อวี้ฉิงเห็นสีหน้าตื่นเต้นดีใจของลูกชายจึงเอ่ยถามขึ้นมา

เฉินจิ่งพยักหน้า “ใช่ครับแม่ นี่เป็นของเก่าจริงๆ แถมยังเป็นของเก่าสมัยราชวงศ์หมิงด้วย น่าจะมีราคาไม่น้อยเลยครับ”

“จริงเหรอเนี่ย?!” เมื่อเห็นเฉินจิ่งยืนยันเช่นนั้น ลวี่อวี้ฉิงก็แทบไม่เชื่อหูตัวเอง ตลับใบนี้แม้จะดูสวยงามอยู่หรอก แต่หลายปีมานี้เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ามันจะเป็นของเก่า หรือจะขายได้เงินมากมายอะไร

เพราะถึงอย่างไรมันก็แค่กล่องไม้เล็กๆ ใบหนึ่ง หากไม่ใช่เพราะนี่เป็นสินเดิมของคุณยายเฉินจิ่งในตอนนั้น และยังเป็นของดูต่างหน้าที่ทิ้งไว้ให้ ลวี่อวี้ฉิงก็คงไม่เก็บรักษาไว้อย่างดีจนถึงตอนนี้หรอก

เฉินจวินก็ถามด้วยความประหลาดใจเช่นกัน “เสี่ยวจิ่ง กล่องนี่มันเป็นของเก่าแบบไหนกันล่ะ แล้วเขาเอาไว้ทำอะไรกัน ขนาดก็ไม่ได้ใหญ่โต จะใส่ของอะไรก็แทบไม่ได้”

เฉินจิ่งยิ้มบางๆ แล้วเปิดฝาตลับในมือออก เผยให้เห็นด้านในที่เป็นสีแดงเช่นเดียวกัน พลางตอบว่า “พ่อครับ นี่คือตลับที่คนโบราณเอาไว้ใส่ชาดทาหน้าครับ” เรื่องนี้เขาพอจะรู้อยู่บ้าง

“ชิ้นนี้น่าจะทำขึ้นมาเพื่อใช้เป็นสินเดิมโดยเฉพาะ คงตกทอดต่อๆ กันมาจากบรรพบุรุษทางฝั่งคุณยายแหละครับ” เฉินจิ่งเอ่ยพลางพินิจชมตลับฝาปิดในมืออย่างละเอียดลออ