บทที่ 80 มูลค่าสูงที่สุด

“น่าจะใช่ แม่จำได้ว่าตอนที่คุณยายให้มา เคยบอกไว้ว่าถ้าวันหน้ามีลูกสาว พอถึงเวลาออกเรือนก็ให้ส่งต่อกล่องใบนี้ให้ลูกสาวด้วย เป็นของประจำตระกูลเราที่ส่งต่อให้เฉพาะผู้หญิงไม่ให้ผู้ชาย เสียดายที่แม่ไม่มีลูกสาว เดิมทีแม่ยังคิดว่าจะเก็บไว้รอให้เจินเจินตอนแต่งงานอยู่เลย”

ลวี่อวี้ฉิงพยักหน้า พลางเอ่ยขึ้นเหมือนนึกอะไรบางอย่างออก

“แต่คุณยายบอกว่าเมื่อก่อนไม่ได้มีแค่กล่องใบนี้หรอกนะ มีของตั้งเยอะแยะ ทั้งหยกพกสวยๆ แล้วก็เครื่องประดับทองเครื่องประดับเงิน พวกนั้นน่ะถึงจะมีค่าจริง แต่พอเจอช่วงสิบปีนั้นเข้าไป ทุกอย่างก็หายไปหมด” ลวี่อวี้ฉิงถอนหายใจ เอ่ยด้วยความเสียดายอยู่บ้าง

เรื่องช่วงสิบปีนั้นย่อมพูดอะไรมากไม่ได้ สรุปสั้นๆ คือเป็นช่วงเวลาที่วุ่นวายอย่างยิ่ง

เฉินจิ่งได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้คิดฟุ้งซ่านไปไกล ลำพังกล่องฝาปิดแกะสลักสลับสีสมัยราชวงศ์หมิง รัชศกเจียจิ้งตรงหน้านี้ก็นับเป็นของล้ำค่าที่ได้มาไม่เลวแล้ว มัวคิดเรื่องอื่นไปก็ไม่มีประโยชน์

“เสี่ยวจิ่ง แล้วกล่องใบนี้มีค่าสักเท่าไหร่กันล่ะ” เฉินจวินจุดบุหรี่ขึ้นสูบอย่างสนใจ แล้วเอ่ยถาม

เฉินจิ่งตอบว่า “ผมก็ยังไม่รู้แน่ชัดครับ แต่คงไม่ถูกแน่ ต้องลองถามเถ้าแก่ของผมดูก่อน”

เมื่อได้ยิน ลวี่อวี้ฉิงก็ยิ้มพลางกล่าวว่า “ได้สักสองสามหมื่นหยวนก็เก่งแล้ว” เธอยังคงคิดว่ามันเป็นแค่กล่องไม้ใบเล็กๆ ต่อให้เป็นของเก่า มูลค่าก็คงไม่ได้สูงส่งอะไรนัก

เฉินจิ่งยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจรู้ดีว่าไม่มีทางหยุดอยู่แค่ไม่กี่หมื่นหยวนแน่

อาศัยช่วงเวลากินข้าวเที่ยง เฉินจิ่งถ่ายรูปกล่องฝาปิดแกะสลักสลับสีไว้หลายมุม แล้วส่งไปให้จ้าวเจิ้ง

เวลานี้เป็นช่วงพักกินข้าว คงไม่รบกวนเวลาเที่ยวพักผ่อนของจ้าวเจิ้งเท่าไร

ผ่านไปไม่กี่นาที จ้าวเจิ้งก็ตอบกลับมา

“เสี่ยวเฉิน เธอช้อนของดีจากบ้านเกิดมาได้จริงๆ เหรอ” แม้จะเป็นแค่ข้อความตัวอักษร แต่ก็พอมองออกถึงความประหลาดใจของจ้าวเจิ้ง

“ไม่ได้เก็บตกมาครับ นี่เป็นสินเดิมของคุณยายผม หรือจะเรียกว่าสินเดิมของแม่ผมก็ได้ครับ”

“อย่างนั้นเหรอ งั้นดูท่าทางเมื่อก่อนบ้านคุณยายเธอคงเป็นตระกูลใหญ่โตพอดู ถึงฉันจะยังไม่เห็นของจริง แต่ก็ดูออกว่านี่เป็นเครื่องเขินแกะสลักสลับสี แถมฝีมือช่างยังประณีตมาก ดูจากรูปแบบน่าจะเป็นของสมัยราชวงศ์หมิง รัชศกเจียจิ้ง”

เมื่อเห็นข้อความตอบกลับนี้ ใบหน้าของเฉินจิ่งก็ปรากฏแววชื่นชมขึ้นมาทันที

ต้องบอกว่าสมกับเป็นจ้าวเจิ้งจริงๆ คนที่สร้างชื่อจนยืนหยัดในวงการของเก่าเมืองชางเฉิงได้ สายตาในการประเมินของย่อมไม่ธรรมดา ถึงจะยังไม่เก่งกาจเท่าปรมาจารย์หลี่ซวิน แต่คิดว่าคงห่างกันไม่มากนัก

แค่ดูจากรูปถ่ายไม่กี่ใบ ก็ประเมินออกมาได้แม่นยำเจ็ดแปดส่วน ทำเอาเฉินจิ่งนับถือจากใจจริง

ตอนนั้นเอง จ้าวเจิ้งก็ส่งข้อความมาอีกหนึ่งประโยค “แต่ฉันยังไม่เห็นของจริง ก็ยังฟันธงไม่ได้เต็มร้อยว่าเป็นของแท้หรือเปล่า รอหมดวันหยุดวันชาติกลับมาแล้ว ฉันค่อยช่วยดูให้อย่างละเอียดอีกที”

เฉินจิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบกลับไปว่า “อาจ้าวครับ แล้วถ้าเป็นของแท้ คุณช่วยประเมินราคาให้ผมคร่าวๆ ได้ไหมครับ”

หลังจากส่งข้อความนี้ไป จ้าวเจิ้งเว้นช่วงไปสองสามนาทีถึงตอบกลับมา “ถ้าเป็นของแท้ เครื่องเขินแกะสลักสลับสีสมัยราชวงศ์หมิง รัชศกเจียจิ้ง หรือพูดให้ชัดกว่านั้นคือเครื่องเขินแกะสลักสีชาด แถมฝีมือทำขึ้นมาอย่างยอดเยี่ยม สภาพยังสมบูรณ์ขนาดนี้ มูลค่าน่าจะอยู่ที่เจ็ดแสนถึงเก้าแสนหยวน”

เฉินจิ่งเห็นราคาประเมินนี้ ใบหน้าก็ผุดรอยยิ้มกว้างออกมาทันที

หากดูเฉพาะราคาประเมิน กล่องฝาปิดแกะสลักสลับสีใบนี้ก็นับเป็นของเก่าที่มีมูลค่าสูงที่สุดเท่าที่เขาเคยได้มาตั้งแต่ก้าวเข้าสู่วงการของเก่าเลยทีเดียว

แม้แต่แท่นฝนหมึกหินฉีหยางอันนั้น ราคาประเมินยังไม่สูงขนาดนี้

“พ่อครับ แม่ครับ รู้ไหมครับว่าสินเดิมของคุณยายชิ้นนี้มีมูลค่าเท่าไหร่” เฉินจิ่งวางโทรศัพท์ลง แล้วเงยหน้ามองพ่อเฒ่าเฉินกับไทเฮาลวี่

ลวี่อวี้ฉิงถามว่า “เท่าไหร่ล่ะ จะถึงสามหมื่นหยวนไหม”

“แม่ ลองเดาให้ใจกล้ากว่านี้หน่อยสิครับ” เฉินจิ่งพูดยิ้มๆ อย่างอารมณ์ดี

“งั้น ห้าหมื่นหยวนเหรอ” ลวี่อวี้ฉิงคิดนิดหน่อย แล้วบอกราคาออกมาอีกตัวเลข

เฉินจิ่งส่ายหน้า “ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ ลองเดาอีกที”

ทว่าลวี่อวี้ฉิงเริ่มหมดความอดทน ตีแขนเขาเบาๆ ทีหนึ่งอย่างหมั่นไส้ “รีบพูดมาเลย เล่นตัวแม้กระทั่งกับแม่ตัวเองเลยเหรอฮะ!”

คราวนี้เฉินจิ่งยอมสารภาพแต่โดยดี ยิ้มพลางตอบว่า “ผมเพิ่งถามเถ้าแก่ของผมไป เขาประเมินราคาออกมาอยู่ที่เจ็ดแสนถึงเก้าแสนหยวนครับ สินเดิมของคุณยายชิ้นนี้มูลค่าสูงมากเลยนะ”

“อะไรนะ!”

“เป็นไปไม่ได้มั้ง!”

ลวี่อวี้ฉิงกับเฉินจวินได้ยินราคาประเมิน ต่างก็อุทานออกมาพร้อมกัน สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“จริงครับ เถ้าแก่ผมอยู่ในวงการของเก่ามาหลายปีแล้ว เขาพูดแบบนี้ ไม่มีทางผิดแน่นอน” เฉินจิ่งพยักหน้า พูดด้วยสีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นว่าลูกชายไม่ได้ล้อเล่น สีหน้าของลวี่อวี้ฉิงและเฉินจวินกลับแปรเปลี่ยนเป็นซับซ้อนอย่างยิ่ง

มีทั้งความดีใจ และมีความขมขื่นใจปนอยู่ด้วย

เฉินจิ่งเห็นสีหน้าของพ่อแม่ ในใจก็รู้ดีว่าเป็นเพราะอะไร

กล่องฝาปิดแกะสลักสลับสีสมัยหมิงเจียจิ้งใบนี้ อยู่ในมือของไทเฮาลวี่มาตั้งกี่สิบปี ถ้าหากรู้เร็วกว่านี้ว่าเป็นของเก่า และมีค่ามากขนาดนั้น การรักษาอาการป่วยของพ่อเฒ่าเฉินในตอนนั้นก็คงไม่ยากลำบาก และคงไม่ลากจนครอบครัวต้องทรุดหนักแบบนี้

เปรียบเหมือนในยุคโบราณที่เกิดทุพภิกขภัย ทั้งครอบครัวยอมขายวัวแก่ที่เป็นเครื่องมือทำมาหากินประทังชีวิตเพียงเพื่อให้มีข้าวกิน แล้วค่อยมารู้ทีหลังว่าความจริงที่บ้านซ่อนเงินทองไว้มากมายมาโดยตลอด

สถานการณ์แบบนี้ ความรู้สึกของคนเราย่อมซับซ้อนที่สุด

“พ่อครับ แม่ครับ อย่าคิดมากไปเลยครับ ถึงเมื่อก่อนเรารู้ว่าสินเดิมของคุณยายเป็นของเก่า ก็คงขายไม่ได้ราคาหรอก พวกเราไม่มีใครรู้เรื่องวงการนี้ มีหวังโดนเขากดราคาเอาเปล่าๆ” เฉินจิ่งทำได้เพียงเอ่ยปลอบใจแบบนี้

ทว่าผลลัพธ์กลับไม่ชัดเจนนัก พ่อเฒ่าเฉินไม่ยอมกินข้าวต่อ ได้แต่จุดบุหรี่ขึ้นมาสูบเงียบๆ ส่วนไทเฮาลวี่ก็ถอนหายใจยาว “เฮ้อ สำนวนนั้นเขาว่ายังไงนะ มีขุมทรัพย์อยู่กับตัวแต่กลับไม่รู้ค่า? พวกเราไม่ใช่แบบนั้นหรอกเหรอ”

เฉินจิ่งได้ยินดังนั้นจึงพูดต่อว่า “แม่ อย่าคิดเรื่องพวกนั้นเลยครับ เรื่องในอดีตมันผ่านไปแล้ว อย่างน้อยตอนนี้สินเดิมของคุณยายก็ช่วยให้ครอบครัวเรามีฐานะดีขึ้นได้”

หยุดไปนิดหนึ่ง เฉินจิ่งจึงเสริมว่า “เดี๋ยวพอกลับเมืองชางเฉิงแล้วขายกล่องใบนี้ได้ เงินก้อนนี้ผมจะเอาไปซื้อบ้านที่เมืองถังเฉิงให้พ่อกับแม่ จะได้อยู่อย่างสบายมีความสุขเสียที”

“เอ่อ แต่ถ้าแม่เสียดาย ไม่อยากขายก็ได้นะครับ ยังไงตอนนี้ผมก็หาเงินซื้อบ้านให้พวกท่านได้เหมือนกัน” เฉินจิ่งพูดไปพลางก็นึกขึ้นได้ว่านี่เป็นสินเดิมที่คุณยายสืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่น แม่ก็อาจจะตัดใจขายไม่ลง

ใครจะรู้ว่าลวี่อวี้ฉิงกลับโบกมือพลางพูดว่า “มีอะไรให้ต้องเสียดาย สินเดิมตั้งมากมายของคุณยายแก ของดีจริงๆ ก็หายไปหมดแล้ว เหลือไว้แค่ชิ้นเดียวจะส่งต่อลงไปก็ไม่มีความหมายอะไร อีกอย่าง ยายแกก็คงอยากให้พวกเรามีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นเหมือนกันนั่นแหละ”

สำหรับเรื่องนี้ เฉินจวินไม่ได้แสดงความคิดเห็นใดๆ เพราะอย่างไรนั่นก็เป็นสินเดิมของคุณยายของเฉินจิ่ง หรือพูดอีกอย่างก็คือสินเดิมของลวี่อวี้ฉิง เขาจึงไม่เหมาะที่จะพูดอะไร

ตอนนั้นเอง ลวี่อวี้ฉิงก็พูดขึ้นอีกว่า “แต่จะมาซื้อบ้านให้พวกเราทำไม แม่กับพ่อแกอยู่ที่หมู่บ้านฉางชิงมาค่อนชีวิตแล้ว เคยชินไปหมดแล้วล่ะ เสี่ยวจิ่ง แกเก็บเงินไว้กับตัวเถอะ วันหน้าเอาไปซื้อบ้านที่เมืองชางเฉิงหรือเมืองชิ่งเฉิงดีกว่า แกเป็นคนรุ่นใหม่ ยังไงก็ต้องอยู่ในเมืองใหญ่ สภาพแวดล้อมตอนลูกแกโตขึ้นจะได้ดีกว่านี้ด้วย”