บทที่ 81 เผชิญหน้าไปด้วยกัน

เฉินจิ่งได้ยินที่แม่พูดก็ยิ้มพลางตอบว่า "แม่ครับ ก่อนหน้านี้แม่ยังบอกอยู่เลยว่าอยากช่วยผมเลี้ยงลูกในอนาคต ถ้าแม่ยังอยู่ในหมู่บ้าน แล้วจะช่วยเลี้ยงยังไงล่ะครับ"

เรื่องที่พ่อแม่ชินกับการใช้ชีวิตในหมู่บ้านฉางชิง เฉินจิ่งเข้าใจดี

ไม่ว่าใครก็ตาม หากอาศัยอยู่ที่ไหนสักแห่งมานานหลายสิบปี ต่อให้ที่แห่งนั้นจะไม่ดียังไง ย่อมต้องเกิดความผูกพันขึ้นมาอยู่แล้ว

เพียงแต่หมู่บ้านฉางชิงอย่างไรก็ยังไม่ค่อยสะดวกสบายและล้าหลังไปบ้าง คำพูดบางอย่างเฉินจิ่งไม่สะดวกใจจะพูดออกมาตรงๆ แต่มันล้วนเป็นปัญหาจริงในชีวิตทั้งสิ้น

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นไกล แค่เรื่องที่ตอนนี้พ่อแม่ก็เริ่มอายุมากขึ้นเรื่อยๆ ในอนาคตถ้าเกิดเจ็บไข้ได้ป่วยอะไรขึ้นมา การแพทย์ในเมืองใหญ่ย่อมดีกว่าอย่างแน่นอน

ยังไม่ต้องพูดถึงความสะดวกสบายในการใช้ชีวิตที่มาจากความเจริญก้าวหน้าทางเทคโนโลยีในเมืองใหญ่อีก

ทว่าเหตุผลพวกนี้ เฉินจิ่งไม่เหมาะที่จะยกมาหว่านล้อมแม่ ทำได้เพียงมองจากมุมอื่นแทน

ลวี่อวี้ฉิงได้ยินแบบนั้นก็เกิดความลังเลขึ้นมาจริงๆ คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยว่า "งั้น… งั้นรอแกมีลูกเมื่อไหร่ แม่ค่อยไปช่วยเลี้ยงให้ พอลูกเข้าโรงเรียน แม่ค่อยกลับมาก็ได้นี่"

เฉินจิ่งหัวเราะ "ถึงตอนนั้น แม่จะตัดใจจากหลานชายหรือหลานสาวลงเหรอครับ"

พอคำนี้หลุดออกมา ลวี่อวี้ฉิงก็ถึงกับพูดไม่ออกไปเลยจริงๆ โบราณว่าไว้ว่าคนเป็นปู่ย่าตายายมักจะรักหลานยิ่งกว่าลูก หากถึงตอนนั้นเธอไปช่วยเลี้ยงหลานอยู่หลายปีแล้วต้องกลับมา ถ้าตัดใจลงก็แปลกแล้ว

"แม่ครับ ฟังผมเถอะ อีกอย่างซื้อบ้านไว้ที่เมืองชิ่งเฉิง ต่อไปเวลาผมกลับมาบ้าน มันก็สะดวกขึ้นด้วยไม่ใช่เหรอครับ" เฉินจิ่งเห็นท่าทีจึงรีบเสริมขึ้นมาอีก

เห็นลวี่อวี้ฉิงปกติชอบทำดุใส่เฉินจิ่งแบบนี้ แต่ลึกๆ แล้วเป็นคนที่รักและเอ็นดูลูกชายที่สุด เหตุผลข้อนี้ของเฉินจิ่งโดนใจเธอเข้าอย่างจัง เธอจึงหันไปถามเฉินจวิน "คุณว่าไงล่ะ"

เฉินจวินกับลวี่อวี้ฉิงแต่งงานอยู่กินกันมาหลายปี ย่อมเข้าใจเธอเป็นอย่างดี การที่ถามความเห็นเขา ความจริงในใจก็คือตกลงไปแล้วนั่นแหละ จึงยิ้มตอบว่า "ผมว่าดีนะ เสี่ยวจิ่งยังหนุ่ม มีพรสวรรค์เรื่องการประเมินของเก่า ต่อไปต้องหาเงินได้มากกว่านี้แน่ๆ พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องช่วยเขาประหยัดขนาดนั้นหรอก อีกอย่างลูกกตัญญูกับพวกเรา มันก็เป็นเรื่องสมควรไม่ใช่เหรอ"

ลวี่อวี้ฉิงค้อนใส่เขาไปทีหนึ่งอย่างเคืองๆ พลางพูดว่า "พูดจาอะไรของคุณเนี่ย"

"เสี่ยวจิ่ง งั้นแกก็ไปซื้อเถอะ แต่ไม่ต้องซื้อแพงเกินไปนะ แม่กับพ่อแกไม่ได้มีข้อเรียกร้องอะไรมากมายหรอก" ลวี่อวี้ฉิงเอ่ยปากอีกครั้ง เธอยอมตกลงแล้วจริงๆ

ใบหน้าอันหล่อเหลาของเฉินจิ่งผุดรอยยิ้มขึ้นมา รีบพยักหน้ารับคำเป็นพัลวัน

…

พอกลับถึงบ้าน ตระเวนเยี่ยมญาติและคนในหมู่บ้านจนครบ และไม่ได้เจอของเก่าอะไรในหมู่บ้านอีก เฉินจิ่งก็เลยว่างขึ้นมา

ตอนแรกเขาคิดจะไปช่วยพ่อแม่ทำงานในไร่นา งานพวกนี้เขาทำมาตั้งแต่เด็ก ย่อมทำเป็นอยู่แล้ว แต่พ่อเฒ่าเฉินกับไทเฮาลวี่ไม่ยอมให้เขาไป หนึ่งเพราะช่วงนี้งานในไร่มีไม่มาก และสองก็คืออยากให้เขาได้พักผ่อนให้เต็มที่

ความจริงเฉินจิ่งไม่ได้มีอะไรให้ต้องพักผ่อน จึงถือโอกาสเข้าไปในเมืองหลงเฉียว ซื้อของขวัญไปกราบเยี่ยมครูอาจารย์สมัยมัธยมต้น

ส่วนอาจารย์สมัยมัธยมปลาย ตอนนี้เฉินจิ่งยังไม่ได้ไป เพราะเขาเรียนมัธยมปลายที่เมืองถังเฉิง ระยะทางค่อนข้างไกลสักหน่อย เขาตั้งใจว่าขากลับไปเมืองชางเฉิงค่อยแวะไปอีกที

ครูอาจารย์สมัยมัธยมต้นและมัธยมปลายที่เฉินจิ่งเคยพบเจอล้วนเป็นครูที่ดีมากๆ ไม่ต้องพูดถึงระดับความสามารถในการสอน แต่ทุกคนล้วนเป็นคนดี เมื่อรู้ถึงสภาพครอบครัวของเขา แต่ละท่านต่างก็ให้การดูแลเอาใจใส่เขาเป็นอย่างดี

เฉินจิ่งเป็นคนรู้คุณคน แม้จะเป็นเพียงความหวังดีเล็กๆ น้อยๆ ที่อาจารย์ยื่นมือมาช่วย เขาก็จดจำไว้เสมอ ไม่ต้องพูดถึงว่าจะตอบแทนอย่างไร แต่กลับมาแล้วซื้อของขวัญไปเยี่ยมเยียนย่อมเป็นสิ่งที่ต้องทำอย่างแน่นอน

พริบตาเดียว สี่วันก็ผ่านไป

วันหยุดวันชาติตอนนี้เหลืออีกเพียงสามวัน เฉินจิ่งกะว่าจะออกเดินทางกลับเมืองชางเฉิงในวันที่หก เพราะวันที่เจ็ดยังไงรถก็ต้องติดหนักแน่นอน

แต่ในใจเขายังมีเรื่องหนึ่งที่ลังเลไม่ตกอยู่

จนกระทั่งเพิ่งกินอาหารเช้าเสร็จ เสิ่นจิ้งก็ส่งข้อความมาหาเขากะทันหัน

"เสี่ยวเฉิน ทำอะไรอยู่"

เฉินจิ่งตอบกลับไป "เพิ่งกินข้าวเช้าเสร็จครับ มีอะไรเหรอครับพี่เสิ่น"

"มีเรื่องหนึ่งอยากจะบอกนายหน่อย เกี่ยวกับข่งเสวี่ยน่ะ"

พอเห็นข้อความนี้ เฉินจิ่งก็ชะงักไปเล็กน้อยทันที เกี่ยวกับข่งเสวี่ยเหรอ

"พี่เสวี่ยเป็นอะไรเหรอครับ" สองสามวันนี้เขาก็คุยแชตกับข่งเสวี่ยอยู่บ่อยๆ ยังส่งรูปทิวทัศน์ธรรมชาติอันบริสุทธิ์ของบ้านเกิดไปให้เธอดูด้วย ข่งเสวี่ยเองก็ส่งรูปถ่ายกลับมา ส่วนใหญ่เป็นพวกอาหารการกิน

สรุปคือ เฉินจิ่งไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ ของข่งเสวี่ยจากการคุยกันเลย หรืออาจเป็นเพราะข่งเสวี่ยเก็บซ่อนมันไว้ดีเกินไป

"ฉันว่าแล้วเชียวว่าเธอต้องไม่ได้บอกนาย" เสิ่นจิ้งบ่นออกมาก่อนหนึ่งประโยค จากนั้นก็ส่งข้อความเสียงขนาดยาวมาให้โดยตรง

เฉินจิ่งเร่งเสียงโทรศัพท์ขึ้นเล็กน้อย พอกดเปิดฟังก็ได้ยินเสียงของเสิ่นจิ้งที่แฝงไปด้วยความจนใจและความเป็นห่วงดังขึ้นมา

"เรื่องมันเป็นอย่างนี้ ยัยเสวี่ยเอาเรื่องของเธอกับนายไปบอกพ่อแม่แล้ว ผลก็คือพ่อแม่เธอคัดค้านหัวชนฝา ไม่ยอมให้พวกเธอคบกัน บอกว่านายเด็กเกินไป ไม่เหมาะสมกัน ต่อไปชีวิตแต่งงานจะไม่มั่นคง"

"แต่ยัยเสวี่ยปักใจกับนายไปแล้ว ก็เลยยืนกรานจุดยืนของตัวเองหนักแน่น แม่ยัยเสวี่ยเห็นว่าเกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ ก็เลยตัดบทนัดดูตัวให้เธอเสียเลย บอกว่าพรุ่งนี้จะต้องไปเจอ ถ้าเธอไม่ถูกใจ ก็จะนัดดูตัวต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าเธอจะยอมเลือกใครสักคน"

เฉินจิ่งฟังข้อความเสียงจบก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็ถอนหายใจออกมา ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดไว้แล้วว่าพ่อแม่ของพี่เสวี่ยจะต้องคัดค้านความรักต่างวัยของทั้งคู่ เพียงแต่ไม่คิดว่าท่าทีการคัดค้านของพ่อแม่พี่เสวี่ยจะเด็ดขาดและหนักแน่นยิ่งกว่าไทเฮาลวี่กับพ่อเฒ่าเฉินเสียอีก

ความจริงมันก็เป็นเรื่องธรรมดา ความรักต่างวัยที่ห่างกันถึงหกปีแบบนี้ พ่อแม่ฝ่ายหญิงขอแค่พอมีประสบการณ์ชีวิตสักหน่อย ย่อมไม่มีทางมองว่าได้เปรียบ และนึกถึงปัญหาต่างๆ ที่จะตามมาจากความรักและการแต่งงานแบบนี้ได้อย่างง่ายดาย

ขณะเดียวกัน ท่าทีของข่งเสวี่ยก็ทำให้เฉินจิ่งรู้สึกดีใจมาก เพราะหากต้องการให้พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายยินยอม การยืนหยัดของพวกเขาทั้งสองคนคือหนทางเดียวเท่านั้น

ทางด้านนี้ เสิ่นจิ้งส่งข้อความเสียงมาอีกข้อความหนึ่ง

"เสี่ยวเฉิน ฉันบอกนายเรื่องนี้น่ะ ก็เพราะอยากให้นายไปหาข่งเสวี่ย ใช้ความจริงใจและการกระทำของนายทำให้พ่อแม่เธอใจอ่อน ไม่ต้องถึงกับยอมรับหรอก อย่างน้อยก็ให้เลิกต่อต้านหนักขนาดนี้ก่อน พวกนายคิดจะเดินไปด้วยกัน ย่อมต้องเผชิญกับปัญหาอีกตั้งมากมาย ฉันคิดว่าพวกนายควรเผชิญหน้าไปด้วยกัน นายเป็นผู้ชาย ไม่ต้องถึงกับยืนบังอยู่ข้างหน้าเธอหรอก แต่อย่างน้อยก็ควรจะยืนอยู่เคียงข้างเธอไม่ใช่เหรอ นายคิดว่าไงล่ะ"

เฉินจิ่งได้ยินดังนั้น แววตาก็ฉายประกายแน่วแน่ขึ้นมา ความจริงตลอดหลายวันที่ผ่านมา เรื่องที่เขายังลังเลไม่ตกในใจก็คือเรื่องที่ว่าจะไปหาข่งเสวี่ยที่เซียงหนานดีหรือไม่

แน่นอนว่า ความคิดก่อนหน้านี้ของเขาเป็นเพียงแค่อยากจะไปกราบเยี่ยมพ่อแม่ของพี่เสวี่ยตามมาราทเท่านั้น เพราะครั้งนี้พี่เสวี่ยซื้อของขวัญให้ทั้งพ่อเฒ่าเฉินและไทเฮาลวี่ เรื่องนี้เฉินจิ่งจึงคิดอยู่ตลอดว่าเขาก็ควรซื้อของขวัญไปให้พ่อแม่ของพี่เสวี่ยด้วยเช่นกัน

ทว่าเฉินจิ่งก็กลัวว่าการที่ตัวเองไปเยือนกะทันหันแบบนั้นจะดูบุ่มบ่ามเกินไป ในใจจึงลังเลอยู่ตลอด

แต่ตอนนี้เมื่อรู้สถานการณ์ทางฝั่งข่งเสวี่ยจากเสิ่นจิ้งแล้ว เฉินจิ่งก็รู้ว่าตนเองจำเป็นต้องเดินทางไปเซียงหนานสักรอบให้ได้

คำพูดหนึ่งของเสิ่นจิ้งพูดได้ถูกต้องที่สุด หากเขาต้องการจะจับมือเดินไปกับพี่เสวี่ย ย่อมต้องเผชิญกับปัญหามากมาย เขาจะปล่อยให้ข่งเสวี่ยเผชิญหน้าอยู่ตามลำพังไม่ได้ อย่างน้อยที่สุด เขาก็ต้องยืนอยู่เคียงข้างเธอ และร่วมเผชิญหน้าไปพร้อมกับเธอ!