บทที่ 82 ความลำบากใจของผู้ใหญ่

“พี่เสิ่นครับ พี่มีที่อยู่บ้านพี่เสวี่ยแบบละเอียดไหมครับ”

เมื่อเฉินจิ่งตัดสินใจได้อย่างแน่วแน่ จึงเอ่ยถามเสิ่นจิ้งทันที เขารู้ดีว่าเรื่องนี้คงถามได้แค่เสิ่นจิ้งคนเดียว เพราะข่งเสวี่ยไม่มีทางยอมให้เขาไปเซียงหนานแน่

ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่นใด แต่คงเพราะเธออยากเกลี้ยกล่อมพ่อแม่ด้วยตัวเอง ไม่อยากให้เฉินจิ่งต้องมาร่วมแบกรับความกดดัน ซึ่งดูได้จากการที่เธอไม่ได้บอกเรื่องสถานการณ์ทางบ้านให้เขารู้เลย

นี่คือการที่สาวรุ่นพี่กำลังดูแลเขา หรืออาจพูดได้ว่าเธอกำลังปกป้องเขาอยู่

แต่เฉินจิ่งไม่อยากให้ข่งเสวี่ยต้องเผชิญปัญหาเพียงลำพังจริงๆ ความจริงแล้วเขาเองก็อยากดูแลข่งเสวี่ย และอยากให้เธอรู้ว่าเขาก็เป็นที่พึ่งพาให้เธอได้เช่นกัน

ความรักคือเรื่องของคนสองคน ต้องมุ่งหน้าเข้าหากัน ร่วมแรงร่วมใจ ทุ่มเทให้กัน จึงจะสามารถประคองความรักไปจนถึงปลายทางได้จริง

แม้เฉินจิ่งจะไม่เคยมีความรักมาก่อน แต่เขาเข้าใจเหตุผลข้อนี้ดี

เสิ่นจิ้งตอบกลับมาว่า “ยังถือว่านายมีความรับผิดชอบอยู่ สายตาของข่งเสวี่ยมองคนไม่ผิดจริงๆ” เธอเอ่ยชมประโยคหนึ่งก่อน แล้วจึงส่งที่อยู่บ้านของข่งเสวี่ยอย่างละเอียดมาให้เฉินจิ่ง

ในฐานะเพื่อนสนิท เธอย่อมต้องมีอยู่แล้ว

จากนั้น เสิ่นจิ้งก็ส่งข้อความมาอีกว่า “นายไปถึงพรุ่งนี้เช้าได้จะดีที่สุด แม่ของข่งเสวี่ยนัดดูตัวให้เธอช่วงบ่าย ฉันคิดว่านายคงไม่อยากเห็นพี่เสวี่ยของนายไปดูตัวกับคนอื่นหรอกใช่ไหมล่ะ”

เฉินจิ่งยิ้มบางๆ แน่นอนว่าเขาไม่อยากให้เป็นแบบนั้น ไม่มีผู้ชายคนไหนไม่ใส่ใจเรื่องพรรค์นี้หรอก ต่อให้ข่งเสวี่ยจะถูกบังคับก็ตาม

“ครับ ผมเข้าใจแล้วพี่เสิ่น ครั้งนี้ขอบคุณพี่มากนะครับ” เฉินจิ่งเอ่ยขอบคุณอย่างจริงจัง

เสิ่นจิ้ง: “ไม่ต้องขอบคุณหรอก ฉันยังรอเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้ข่งเสวี่ย แล้วก็รอเป็นแม่ทูนหัวให้ลูกของพวกนายในอนาคตอยู่นะ พยายามเข้านาย”

ไม่นานหลังจากนั้น เฉินจิ่งก็เดินไปหาลวี่อวี้ฉิงที่นั่งอยู่ใต้ชายคาบ้าน เธอกำลังถือเข็มกับด้ายเย็บอะไรบางอย่างอยู่

“แม่ครับ พรุ่งนี้เช้าผมต้องไปเมืองชางเฉิงแล้วนะ” เฉินจิ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากบอก

เมื่อลวี่อวี้ฉิงได้ยิน มือที่กำลังเย็บผ้าก็ชะงักไปเล็กน้อย “รีบขนาดนั้นเลยเหรอ กินข้าวเที่ยงก่อนแล้วค่อยไปสิ” น้ำเสียงของเธอดูราบเรียบ ทว่าความอาลัยอาวรณ์กลับไม่อาจซ่อนไว้ได้เลย

เฉินจิ่งนั่งลงข้างๆ แม่ของเขา เอื้อมมือไปโอบไหล่เธอไว้แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “แม่ครับ ต่อไปผมจะกลับมาบ่อยๆ นะ” เขาย่อมรู้ดีว่าแม่ไม่อยากให้ไป แต่ก็ไม่รู้จะปลอบอย่างไร เพราะพูดไปมากมายแค่ไหน พรุ่งนี้เช้าเขาก็ต้องจากบ้านไปอยู่ดี

ไม่ได้กลับบ้านมาสองปีกว่า พอกลับมาก็อยู่ได้แค่ไม่กี่วัน ในใจของพ่อแม่ย่อมต้องรู้สึกทรมานและเศร้าใจเป็นธรรมดา

ทว่าสำหรับเรื่องนี้ เฉินจิ่งเองก็จนปัญญา แม้เขาจะไม่ไปเซียงหนาน พรุ่งนี้ก็ต้องเดินทางอยู่ดี

แท้จริงแล้วนี่ไม่ใช่แค่ความจนใจของเฉินจิ่งเพียงคนเดียว แต่เป็นความจนใจของผู้ใหญ่ส่วนใหญ่ในสังคม คนโบราณกล่าวไว้ว่า พ่อแม่อยู่ ไม่ควรเดินทางไกล แต่ในสังคมยุคปัจจุบัน เพื่อปากท้อง เพื่ออนาคต จะทำให้อยู่เคียงข้างพ่อแม่และครอบครัวตลอดเวลาได้อย่างไรกัน

ที่ที่มีงานกลับไม่มีบ้าน ที่ที่มีบ้านกลับไม่มีงาน เมืองอื่นไม่อาจโอบอุ้มจิตวิญญาณ บ้านเกิดไม่อาจหล่อเลี้ยงร่างกาย สถานที่ที่เรียกว่าบ้านไม่มีงานให้หาเงินเลี้ยงชีพ ทว่าสถานที่ที่มีงานให้ทำมาหากินกลับไม่อาจลงหลักปักฐานสร้างบ้านได้

นับแต่นั้น จึงเกิดการร่อนเร่ เกิดแดนไกล และเกิดความคะนึงหา

นี่คือความจนใจและความปวดร้าวของบรรดาผู้ใหญ่ส่วนใหญ่

เมื่อเทียบกันแล้ว เฉินจิ่งยังถือว่าโชคดีอยู่บ้าง เพราะอย่างน้อยเขาก็มีความสามารถและความหวังที่จะไปลงหลักปักฐานในที่ที่เขาอยากสร้างบ้านได้

“กลับมาบ่อยๆ กลับมาบ่อยๆ แกนะแก เจ้าลูกตัวแสบ ครั้งนี้ต้องพูดคำไหนคำนั้นนะ” ลวี่อวี้ฉิงวางเข็มกับด้ายในมือลง แล้วทอดถอนใจยาวออกมา

เฉินจิ่งไม่อยากเห็นไทเฮาลวี่ผู้เด็ดเดี่ยวและกระฉับกระเฉงต้องมาเศร้าใจ จึงเปลี่ยนเรื่องคุย “แม่ครับ ครั้งหน้าผมพาพี่เสวี่ยกลับมาหาแม่ดีไหมครับ”

ลวี่อวี้ฉิงได้ยินเข้าก็เอื้อมมือไปตีเขาทีหนึ่ง “แกรู้ไหมว่าการพาเขากลับมามันหมายความว่ายังไง ถึงตอนนั้นญาติๆ ในตระกูลเราคงแห่กันมาดูหมด แล้วสิ่งที่ตามหลังเรื่องนี้มา แกเข้าใจความหมายมันไหม”

“แม่ครับ ผมเข้าใจครับ” เฉินจิ่งพยักหน้า แววตาเต็มไปด้วยความหนักแน่น

ลวี่อวี้ฉิงถอนหายใจ “จริงๆ แม่ก็ยังไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่หรอก ลูกชายแม่ยังหนุ่มแน่น หน้าตาดี แถมมีความสามารถขนาดนี้ ผู้หญิงคนนั้นอายุมากกว่าแกตั้งหกปี แม่รู้สึกว่าแกเสียเปรียบอยู่ตลอดนั่นแหละ”

คนเป็นแม่ ย่อมต้องลำเอียงเข้าข้างลูกชายตัวเองในเรื่องแบบนี้เป็นธรรมดา

“แม่ครับ งั้นเอาแบบนี้ไหม ครั้งหน้าผมแอบพาพี่เสวี่ยกลับมา ให้พวกแม่ลองอยู่ด้วยกันสักสองสามวันก่อน พอแม่ยอมรับแล้ว ผมค่อยพาพี่เสวี่ยไปเจอญาติๆ เพื่อนฝูงของเรา” เฉินจิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเสนอทางสายกลางขึ้นมา

หลักๆ คือแถวบ้านเกิดของเฉินจิ่ง การพาผู้หญิงกลับบ้านมาเจอพ่อแม่และญาติพี่น้อง มันแทบจะเทียบเท่ากับการหมั้นหมายกันแล้ว ตอนนี้ลวี่อวี้ฉิงยังไม่ยอมรับเรื่องของเฉินจิ่งกับข่งเสวี่ยเต็มร้อย ย่อมรู้สึกไม่อยากให้เป็นเช่นนั้นเท่าไรนัก

ลวี่อวี้ฉิงหัวเราะพลางพูดเหน็บแนมอย่างเอ็นดู “หมู่บ้านเรากว้างแค่นี้เอง มีแมวจากหมู่บ้านอื่นหลุดเข้ามาตัวเดียวยังรู้กันหมด นี่แกจะพาคนเป็นๆ มาทั้งคน แถมยังบอกว่าจะแอบพามาอีก”

เฉินจิ่งหัวเราะอย่างมีความสุข “ไม่เป็นไรหรอกครับ ขอแค่ไม่พาพี่เสวี่ยไปเยี่ยมคารวะพวกเขาอย่างเป็นทางการก็พอแล้ว”

“ขี้เกียจจะพูดกับแกแล้ว” ลวี่อวี้ฉิงส่ายหน้า ดูเหมือนไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนี้ต่อ เธอจึงเปลี่ยนหัวข้อบ้าง “แกบอกว่าจะเอาค่าเทอมไปให้เจินเจินไม่ใช่เหรอ ตอนนี้รีบไปเถอะ พรุ่งนี้จะไม่ทันการเอา”

เฉินจิ่งพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขารู้ว่าลึกๆ ในใจแม่ยังคงต่อต้านเรื่องรักต่างวัยของเขากับพี่เสวี่ยอยู่บ้าง แต่ยังดีที่การต่อต้านของแม่ไม่ได้รุนแรงเท่าพ่อแม่ของพี่เสวี่ย

จากนั้น เฉินจิ่งก็หยิบเงินสดจำนวนหนึ่ง แล้วเดินตรงไปยังบ้านของอวี๋เหม่ยเสียซึ่งอยู่ติดกันทันที

บ้านของอวี๋เหม่ยเสียมีเพียงเธอกับเยี่ยเจินเจินผู้เป็นลูกสาว สามีของเธอประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นได้เงินชดเชยมาบ้างแต่ก็ไม่มาก หลายปีมานี้ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันรวมถึงค่ากินอยู่ของเยี่ยเจินเจินก็แทบจะใช้เงินก้อนนั้นหมดไปแล้ว

ทว่าแม้จะอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้ ตอนที่เฉินจิ่งสอบติดมหาวิทยาลัย เธอก็ยังอุตส่าห์ควักเงินออกมาช่วยเหลือเขาไม่น้อย

“น้าเสียครับ” เฉินจิ่งเดินเข้าไปในบ้านพลางส่งเสียงเรียก

ตอนนี้อวี๋เหม่ยเสียกำลังนั่งปักผ้าอยู่ นี่ก็เป็นแหล่งรายได้ของเธอ ส่วนเยี่ยเจินเจินก็นั่งอ่านหนังสืออยู่อย่างว่าง่ายอยู่ข้างๆ

“เสี่ยวจิ่งมาแล้วเหรอ รีบนั่งสิ” อวี๋เหม่ยเสียเห็นเฉินจิ่งก็ดีใจมาก เธอยืนขึ้นพร้อมรอยยิ้มเต็มใบหน้า พลางเอ่ยทักทายและเดินเข้าไปรินน้ำในครัว

เยี่ยเจินเจินเห็นเฉินจิ่งแล้วก็ยังคงขี้อายอยู่บ้าง แต่ช่วงสองสามวันมานี้เฉินจิ่งแวะมาช่วยติวหนังสือให้เธอบ้าง จึงกลับมาคุ้นเคยกันมากขึ้น เธอจึงเอ่ยเรียกเสียงเบา “พี่เสี่ยวจิ่ง”

เฉินจิ่งพยักหน้ารับ อาศัยจังหวะที่อวี๋เหม่ยเสียเดินไปรินน้ำ หยิบเงินสดห้าหมื่นหยวนที่ใส่ไว้ในถุงออกมา วางลงบนโต๊ะหนังสือตัวเล็กของเยี่ยเจินเจิน

“เจินเจิน เงินนี้เดี๋ยวเอาให้น้าเสียนะ ส่วนหนึ่งเป็นค่าเทอมมหาวิทยาลัยของเธอ ที่เหลือก็ให้น้าเสียเก็บไว้ใช้เอง ซื้อของใช้ในบ้านอะไรพวกนี้”

เยี่ยเจินเจินชะงักไป เงยหน้าขึ้นมองเฉินจิ่ง ดวงตากลมโตเป็นประกายคู่นั้นเต็มไปด้วยความงุนงงทำตัวไม่ถูก

เฉินจิ่งจึงเสริมขึ้นมาอีกประโยค “แล้วก็ พอเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว อย่าไปขอเงินค่าขนมจากน้าเสียนะ แล้วก็ไม่ต้องไปทำงานพิเศษด้วย ทุกเดือนพี่จะส่งให้เธอเอง เข้าใจไหม”

สำหรับเด็กผู้หญิง การไปทำงานพิเศษมักจะเจอปัญหาหรือความยุ่งยากอยู่เสมอ ยิ่งเยี่ยเจินเจินหน้าตาสะสวยน่ารักด้วยแล้ว ย่อมมีโอกาสเจอเรื่องวุ่นวายมากกว่าคนอื่น

เยี่ยเจินเจินมองเฉินจิ่งตาค้าง พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ