บทที่ 83 ออกจากบ้าน

พอกำชับเยี่ยเจินเจินไปสองสามประโยคและได้ยินเสียงฝีเท้าของอวี๋เหม่ยเสียเดินออกมาจากในครัว เฉินจิ่งก็รีบผละออกไปทันที

อวี๋เหม่ยเสียปฏิบัติต่อเขาเหมือนลูกชายแท้ๆ ตัวเขาเองก็รักอวี๋เหม่ยเสียเหมือนญาติสนิท และมองเยี่ยเจินเจินเป็นน้องสาวเช่นเดียวกัน

หากเฉินจิ่งยังไม่มีความสามารถก็แล้วไปเถอะ แต่วันนี้เขามีความสามารถแล้ว ทั้งยังไม่ได้ขัดสนเงินทองอะไรขนาดนั้น ความช่วยเหลือเหล่านี้จึงเป็นสิ่งที่สมควรและจำเป็นต้องทำ

“อ้าว? เสี่ยวจิ่งล่ะ?” อวี๋เหม่ยเสียประคองแก้วน้ำเดินออกมา พอไม่เห็นเงาร่างของเฉินจิ่งก็เอ่ยถามขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เยี่ยเจินเจินเพิ่งได้สติกลับมา จึงเอ่ยอย่างทำตัวไม่ถูก “แม่ พี่เสี่ยวจิ่งเขา…แม่ดูนี่สิคะ” เธอชี้นิ้วไปยังเงินสดห้าหมื่นหยวนบนโต๊ะหนังสือตัวเล็ก

พออวี๋เหม่ยเสียเห็นเข้า ทั้งร่างก็นิ่งอึ้งไปทันที ปฏิกิริยาแรกของเธอคืออยากจะคว้าเงินวิ่งเอาไปคืนเฉินจิ่ง แต่มิทราบว่าคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามก่อนว่า “เจินเจิน พี่เสี่ยวจิ่งเขาพูดอะไรไว้บ้างไหม?”

เยี่ยเจินเจินกัดริมฝีปาก ทวนคำพูดที่เฉินจิ่งเพิ่งบอกกับเธอเมื่อครู่ให้ฟังทั้งหมดด้วยเสียงเบา

พอฟังจบ น้ำตาของอวี๋เหม่ยเสียก็ร่วงเผาะ เธอดึงเยี่ยเจินเจินเข้ามากอดแล้วสะอื้นไห้ออกมาเบาๆ

“แม่ แม่คะ อย่าร้องไห้สิคะ” เยี่ยเจินเจินเอ่ยเสียงแผ่ว ใบหน้างดงามที่ยังดูไร้เดียงสานั้นฉายแววยุ่งยากใจระคนซับซ้อน

“เจินเจิน ต้องจำไว้นะว่าพี่เสี่ยวจิ่งดีกับพวกเราขนาดไหน ต้องนับเขาเป็นพี่ชายแท้ๆ รู้ไหม? แล้วก็น้าลวี่กับลุงเฉินของลูก ก็ต้องกตัญญูและดูแลเหมือนคนในครอบครัวด้วย”

อวี๋เหม่ยเสียลูบผมของลูกสาว ขอบตาแดงก่ำ เอ่ยสำทับอย่างจริงจัง

เยี่ยเจินเจินพยักหน้า ก่อนจะเหลือบมองเงินบนโต๊ะหนังสือตัวเล็กอีกครั้งแล้วถาม “แม่ แล้วเงินนี้ เราจะไม่คืนพี่เสี่ยวจิ่งเหรอคะ?”

อวี๋เหม่ยเสียถอนหายใจยาว “พี่เสี่ยวจิ่งของลูกไม่กล้าเอาให้แม่ตรงๆ ด้วยซ้ำ ถึงได้ทิ้งเงินไว้แล้วรีบไป เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะให้พวกเรา ต่อให้คืนไปก็คงไม่ยอมรับหรอก”

เธอชะงักไปนิดหนึ่งแล้วเสริมขึ้นว่า “เจินเจิน ลูกต้องตั้งใจเรียนหนังสือ รอวันหน้าหาเงินเองได้แล้ว ค่อยตอบแทนความดีทั้งหมดที่เขามีต่อลูกคืนให้พี่เสี่ยวจิ่งนะ”

เยี่ยเจินเจินขานรับ ‘ค่ะ’ เสียงแผ่ว แม้จะแผ่วเบา ทว่าความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวในน้ำเสียงกลับชัดเจนยิ่ง

ค่ำวันนั้น อวี๋เหม่ยเสียพาเยี่ยเจินเจินมาที่บ้านของเฉินจิ่ง ไม่ใช่เพื่อมาคืนเงิน แต่มาดึงตัวเฉินจิ่งไว้พูดคุยด้วยอยู่นานสองนาน ปากไม่ได้เอ่ยคำขอบคุณสักคำ เพียงแต่พอรู้ว่าเขาจะต้องจากไปอีกแล้ว จึงมีแต่ความอาลัยอาวรณ์และน้ำตาไหลพราก

ลวี่อวี้ฉิงที่อยู่ข้างๆ เห็นเข้าก็อดไม่ได้ที่จะแซวขึ้นมา “เหม่ยเสีย ถ้าอย่างนั้นยกไอ้เด็กแสบนี่ให้เป็นลูกชายเธอไปเลยดีไหม” เธอรู้สึกว่าตัวเธอที่เป็นแม่แท้ๆ เวลาต้องแยกกับลูก ยังดูไม่เศร้าสร้อยอาลัยอาวรณ์เท่าอวี๋เหม่ยเสียด้วยซ้ำ

แน่นอนว่าความผูกพันย่อมไม่ต่างกัน เพียงแต่นิสัยของลวี่อวี้ฉิงกับอวี๋เหม่ยเสียไม่เหมือนกันเท่านั้นเอง

อวี๋เหม่ยเสียได้ยินก็ยิ้มเก้อเขิน ลวี่อวี้ฉิงนึกอะไรขึ้นมาได้ไม่รู้ จึงหยอกต่ออีกประโยค “หรือจะให้เป็นลูกเขยก็ได้นะ ยังไงลูกเขยก็ถือเป็นลูกชายครึ่งคนอยู่แล้ว”

พอเธอพูดคำนี้ออกมา เฉินจวินที่สูบบุหรี่อยู่ข้างๆ พลันเอ่ยปรามทันควัน “พูดจาเพ้อเจ้ออะไรกัน เจินเจินเพิ่งจะอายุเท่าไรเอง”

ลวี่อวี้ฉิงตวัดสายตาค้อนใส่ “ฉันไม่ได้หมายถึงเจินเจินสักหน่อย แค่เสียดายที่เหม่ยเสียไม่มีลูกสาวรุ่นราวคราวเดียวกับเสี่ยวจิ่งต่างหาก”

เฉินจิ่งที่ยืนฟังอยู่ด้านข้างได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ เขารู้ดีว่าเจตนาที่แท้จริงที่แม่พูดคำนี้ออกมา ก็ยังต้องการสะกิดเตือนเขานั่นแหละ ลูกสาวรุ่นราวคราวเดียวกับเสี่ยวจิ่ง คำว่า ‘รุ่นราวคราวเดียว’ สี่คำนี้นี่แหละคือประเด็นสำคัญ

“นั่นสิ น่าเสียดายจริงๆ” อวี๋เหม่ยเสียได้ยินลวี่อวี้ฉิงพูดแบบนั้น ก็ยิ้มร่าตอบรับอย่างอารมณ์ดี

ทุกคนในที่นั้นต่างคิดว่าเป็นเพียงมุกตลก ทว่าไม่มีใครสังเกตเห็นเยี่ยเจินเจินที่นั่งก้มหน้าอยู่อย่างว่าง่าย ใบหน้าเล็กๆ ของเธอกลับแดงซ่านไปหมดแล้ว

อวี๋เหม่ยเสียคุยกับเฉินจิ่งอยู่อีกพักหนึ่ง ตอนจะกลับก็นึกขึ้นได้จึงพูดว่า “เสี่ยวจิ่ง พรุ่งนี้เจินเจินก็ต้องกลับไปเรียนพอดี เธอช่วยพาน้องไปด้วยได้ไหม ระหว่างทางจะได้มีคนคอยดูแลกัน”

เรื่องนี้เฉินจิ่งย่อมตอบตกลงอยู่แล้ว เจินเจินเรียนมัธยมปลายอยู่ที่เมืองถังเฉิง พอดีกับที่เขาต้องแวะไปเมืองถังเฉิง จึงเป็นทางผ่านพอดี

วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเพิ่งจะสลัว ลวี่อวี้ฉิงก็ลุกขึ้นมาทำอาหารเช้าให้เฉินจิ่ง

พอเฉินจิ่งเก็บข้าวของสัมภาระเสร็จเกือบหมด ลวี่อวี้ฉิงก็ยกบะหมี่ชามโตมาวางให้เรียบร้อยแล้ว

“กินเยอะๆ ล่ะ ไปถึงเมืองชางเฉิงคงไม่ได้กินบะหมี่ฝีมือแม่แกแล้วนะ” ลวี่อวี้ฉิงพูดพร้อมรอยยิ้ม

เฉินจิ่งหัวเราะรับอย่างอารมณ์ดี “จริงด้วยครับ อยู่ชางเฉิงสิ่งที่ผมคิดถึงที่สุดก็คือบะหมี่ฝีมือแม่นี่แหละ”

พ่อเฒ่าเฉินตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ เขาไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรมากนัก ยืนสูบบุหรี่พลางช่วยเฉินจิ่งตรวจดูสัมภาระว่าเอาไปครบหรือยัง ทั้งยังช่วยนำไข่ไก่บ้านที่ญาติๆ เอามาฝากมาแพ็กลงถุงใหม่อีกรอบเพื่อกันแตก

พอรู้ว่าเฉินจิ่งจะเดินทางกลับไปเมืองชางเฉิง ญาติพี่น้องในหมู่บ้านต่างก็เอาของมาฝากกันมากมาย ส่วนใหญ่เป็นพวกไข่ไก่บ้านทำนองนั้น แน่นอนว่าเฉินจิ่งไม่อาจแบกไปได้ทั้งหมด จึงหยิบติดมือไปเพียงส่วนหนึ่ง

พอเฉินจิ่งกินบะหมี่หมด ลวี่อวี้ฉิงก็ล้วงถุงเครื่องหอมออกจากกระเป๋าเสื้อยื่นให้เขา พลางกำชับ “พกติดตัวไว้ อันก่อนที่ให้ไปไม่ใช่ว่าทำหายเหรอ อันนี้ห้ามทำหายอีกล่ะ พกไว้คุ้มครองให้ปลอดภัย”

นี่เป็นธรรมเนียมบ้านเกิดของเฉินจิ่ง ยามที่คนในครอบครัวต้องเดินทางไกลก็จะเย็บถุงเครื่องหอมขึ้นเป็นพิเศษ ด้านในใส่สมุนไพรจีนที่ช่วยให้นอนหลับสบายและคลายกังวล ด้วยหวังว่าจะช่วยคุ้มครองให้คนไกลเดินทางแคล้วคลาดปลอดภัยและราบรื่นสมปรารถนา

เฉินจิ่งรับถุงเครื่องหอมมา พยักหน้ารับเงียบๆ แล้วเก็บรักษาไว้อย่างดี

จากนั้นเขาก็หยิบกระเป๋าสัมภาระ เตรียมตัวไปรับเยี่ยเจินเจินที่บ้านข้างๆ เพื่อออกเดินทาง

เฉินจวินจุดบุหรี่ขึ้นอีกมวน ยืนพิงกรอบประตูมองดูลูกชาย

ในที่สุดขอบตาของลวี่อวี้ฉิงก็แดงก่ำ เธอเดินมาหยุดยืนตรงหน้าลูกชายที่ตัวสูงกว่าเธอมาก ช่วยจัดคอเสื้อให้แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อยู่ข้างนอก กินให้อิ่ม นอนให้หลับ อย่าหักโหมจนเหนื่อยเกินไปนะ”

“ครับ”

“ต้องจำไว้ว่าโทรหาแม่กับพ่อบ่อยๆ ด้วย”

“ครับ”

“แล้วก็ยังมี…”

ลวี่อวี้ฉิงบ่นพร่ำเรื่องหยุมหยิมจิปาถะมากมาย แต่สรุปออกมาแล้วก็มีเพียงประโยคเดียว คืออยากให้เฉินจิ่งดูแลตัวเองให้ดีเมื่ออยู่ข้างนอก และหมั่นกลับบ้านบ่อยๆ

“พอได้แล้ว เดี๋ยวก็ตกรถกันพอดี” เฉินจวินมองดูเวลา ในที่สุดก็เอ่ยประโยคแรกของเช้าวันนี้ออกมา

ลวี่อวี้ฉิงหันขวับไปค้อนใส่ “ต้องให้แกบอกเหรอ?”

จากนั้น ไทเฮาลวี่แห่งตระกูลเฉินก็หันกลับมามองลูกชายอีกครั้ง เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดอย่างจริงจัง “ไอ้เด็กแสบ เรื่องของแกกับข่งเสวี่ยคนนั้น แกต้องคิดทบทวนดูให้ดีๆ นะ ไม่ว่าจะยังไง แม่ก็อยากให้ชีวิตข้างหน้าของแกมีความสุขสมบูรณ์”

เฉินจิ่งสูดหายใจเข้าลึก ดึงแม่เข้ามากอด “ขอบคุณครับแม่”

จากนั้นเฉินจิ่งก็หันหลังไปยกสัมภาระ ชำเลืองมองพ่อที่ยืนเงียบขรึมอยู่แวบหนึ่งแล้วยิ้ม “พ่อ ผมไปแล้วนะ พ่อต้องดูแลสุขภาพด้วย สูบบุหรี่ให้น้อยลงหน่อยนะครับ”

“อืม” เฉินจวินพยักหน้ารับ

หลังจากนั้นไม่นาน เฉินจิ่งก็เดินไปรับเยี่ยเจินเจินที่บ้านของอวี๋เหม่ยเสีย แล้วออกเดินทางออกจากหมู่บ้านฉางชิง

ในลานบ้านตระกูลเฉิน ลวี่อวี้ฉิงและเฉินจวินทอดสายตามองแผ่นหลังสองร่างที่ค่อยๆ ไกลออกไป ทั้งสองคนเงียบงันไม่เอื้อนเอ่ยวาจา ลวี่อวี้ฉิงแกล้งทำเป็นยกมือขึ้นขยี้ตาเหมือนไม่ได้ตั้งใจ ส่วนบุหรี่ในมือของเฉินจวินนั้นมอดไหม้จนหมดมวนแล้ว ทว่ายังคงคีบคาอยู่ระหว่างนิ้วมือไม่ยอมปล่อย