บทที่ 84 งดงามยิ่งกว่าทิวทัศน์วสันต์บนแดนดิน

เดินข้ามเขามาสองลูกจนถึงถนนที่พอมีรถสัญจรได้ เฉินจิ่งก็โบกรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างพาเยี่ยเจินเจินไปส่งถึงตัวเมืองหลงเฉียว จากนั้นจึงขึ้นรถบัสประจำทางมุ่งหน้าสู่อำเภอเจียง เพื่อเตรียมต่อรถไฟความเร็วสูงไปยังเมืองถังเฉิง

แม้จะยังเช้าตรู่ แต่ผู้โดยสารบนรถบัสกลับมีไม่น้อย ส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านจากหมู่บ้านละแวกใกล้เคียงที่หอบหิ้วของป่าและของพื้นเมืองเตรียมไปขายที่อำเภอเจียง

ยังดีที่เฉินจิ่งกับเยี่ยเจินเจินขึ้นรถเร็ว ทั้งสองคนจึงได้ที่นั่งแถวหลังติดริมหน้าต่าง

เฉินจิ่งทอดสายตามองทิวทัศน์บ้านเกิดนอกหน้าต่างรถ พลางคิดในใจว่าเมื่อไปถึงบ้านพี่เสวี่ยแล้ว ควรทำตัวอย่างไรพ่อแม่ของเธอถึงจะยอมรับในตัวเขาได้

นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด เพราะเหตุผลสำคัญที่สุดที่พ่อแม่ของข่งเสวี่ยคัดค้านก็คือเขาอายุน้อยเกินไป ซึ่งนี่เป็นปัจจัยตามความจริงที่เฉินจิ่งไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้

เยี่ยเจินเจินนั่งอยู่ข้างเฉินจิ่ง เธอมักจะก้มหน้าอยู่เป็นนิสัย สาเหตุส่วนหนึ่งไม่มากก็น้อยย่อมมาจากปัญหาครอบครัวที่หล่อหลอมให้เธอกลายเป็นคนเก็บตัวและมีปมด้อย

เรื่องนี้เฉินจิ่งเข้าใจเป็นอย่างดี เพราะเมื่อก่อนเขาก็เคยเป็นแบบนี้เหมือนกัน

ตามปกติแล้ว นักเรียนที่ฐานะทางบ้านไม่ค่อยดีมักจะแยกออกเป็นสองขั้วสุดโต่ง ขั้วแรกคือตั้งใจเรียนจนได้ผลการเรียนดีเด่น เพราะนั่นอาจเป็นสิ่งเดียวที่พวกเขาจะเชิดหน้าชูตาได้ ส่วนอีกขั้วหนึ่งก็คือปล่อยเนื้อปล่อยตัว ทอดทิ้งการเรียนไปโดยสิ้นเชิง

เฉินจิ่งกับเยี่ยเจินเจินล้วนเป็นพวกแรก ทว่าคนประเภทหลังมักจะมีมากกว่าเสมอ

"เจินเจิน คิดไว้หรือยังว่าจะเข้ามหาวิทยาลัยไหน" พอนั่งรถไปได้สักพัก เฉินจิ่งก็เป็นฝ่ายเริ่มชวนคุย

เยี่ยเจินเจินไม่ได้เงยหน้ามองเฉินจิ่ง สองมือน้อยๆ เรียวบางบิดชายเสื้อตัวเองไว้แน่น ก่อนจะตอบเสียงแผ่ว "จะ…จะไปมหาวิทยาลัยชางเฉิงค่ะ"

มหาวิทยาลัยชางเฉิงงั้นเหรอ

ได้ยินคำตอบนี้ เฉินจิ่งชะงักไปเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะยิ้มขำ "อยากมาเป็นรุ่นน้องฉันเหรอเนี่ย แต่คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยชางเฉิงไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ เจินเจินต้องพยายามให้หนักกว่านี้อีก"

ผลการเรียนของเยี่ยเจินเจินยังถือว่าด้อยกว่าเฉินจิ่งในตอนนั้นอยู่บ้าง หากทำข้อสอบได้ดีเป็นพิเศษก็พอมีลุ้นสอบติดมหาวิทยาลัยชางเฉิงอยู่หรอก แต่เรื่องการสอบเกาเข่านั้น มักขึ้นอยู่กับการทำข้อสอบจริงในสนามด้วยส่วนหนึ่ง

พูดอีกอย่างก็คือ หากเยี่ยเจินเจินหวังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยชางเฉิงให้ได้ ย่อมยังวางใจไม่ได้เต็มร้อย

"อื้อ…" เยี่ยเจินเจินพยักหน้าก่อน จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองเฉินจิ่งแวบหนึ่ง ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงพูดต่อ "ถะ…ถ้าสอบไม่ติดมหาวิทยาลัยชางเฉิง ก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยอื่นในเมืองชางเฉิงค่ะ"

มหาวิทยาลัยในเมืองชางเฉิงมีอยู่ไม่น้อยจริงๆ

"แบบนั้นก็ได้ ถึงเวลานั้นฉันจะได้คอยดูแลเธอได้สะดวกด้วย" เฉินจิ่งพยักหน้าเห็นพ้อง เขาไม่ได้ขัดข้องที่เยี่ยเจินเจินอยากสอบไปเรียนที่เมืองชางเฉิง ทั้งยังเข้าใจความคิดของน้องสาวข้างบ้านคนนี้ดี

ก็นับถือเขาเหมือนพี่ชายแท้ๆ นี่นะ มหาวิทยาลัยอยู่ใกล้พี่ชายหน่อยย่อมเป็นเรื่องดีอยู่แล้ว

คุยสัพเพเหระกับเยี่ยเจินเจินไปเรื่อยเปื่อย ทั้งสองก็เดินทางมาถึงอำเภอเจียง แล้วต่อรถไฟความเร็วสูงมุ่งหน้าสู่เมืองถังเฉิง การเดินทางช่วงนี้นับว่าเร็วกว่ามาก ใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงเศษก็ถึงที่หมาย

ทว่าเมื่อคืนเฉินจิ่งนอนค่อนข้างดึก มัวแต่คิดวกวนว่าวันนี้พอไปถึงบ้านข่งเสวี่ยแล้วควรจะพูดหรือทำอะไรบ้าง แถมเช้าวันนี้ยังตื่นแต่เช้า บนรถไฟความเร็วสูงเขาจึงสะลึมสะลือเผลอหลับไป

เขาไม่กลัวว่าจะนั่งเลยสถานีอยู่แล้ว เพราะอย่างไรก็มีเยี่ยเจินเจินนั่งอยู่ข้างๆ

สิ่งที่เฉินจิ่งไม่รู้ก็คือ หลังจากที่เขาหลับไปแล้ว เยี่ยเจินเจินที่เอาแต่ก้มหน้ามาตลอดกลับค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้นมองเขาอย่างระมัดระวัง

ดวงตากลมโตเป็นประกายคู่นั้นของเด็กสาวสะท้อนเพียงภาพของเขา เธอจ้องมองเขาตาไม่กะพริบ แววตาที่ฉายออกมานั้นสับสนและซับซ้อนอย่างยิ่ง

เยี่ยเจินเจินแอบมองอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าขาวเนียนผุดผาดก็พลันซับสีเลือดฝาดด้วยความเอียงอาย จากนั้นเธอก็ค่อยๆ เอียงศีรษะซบลงบนไหล่ของเขาอย่างแผ่วเบา ขยับตัวเพียงเล็กน้อยเท่านั้นจึงไม่ทำให้เฉินจิ่งตื่น

เมื่อได้พิงไหล่เฉินจิ่งสมใจ เยี่ยเจินเจินก็กะพริบตาถี่ๆ ใบหน้าดวงน้อยเผยรอยยิ้มเปี่ยมสุขและยินดีระคนโล่งอก แต่สิ่งที่เด่นชัดที่สุดก็ยังคงเป็นความเหนียมอาย

พวงแก้มแดงระเรื่อของดรุณีแรกแย้ม ช่างงดงามเกินกว่าทิวทัศน์วสันต์ใดในใต้หล้า

…

เมื่อถึงสถานีปลายทาง เฉินจิ่งก็ตื่นพอดี เยี่ยเจินเจินยังคงนั่งเรียบร้อยอยู่ข้างๆ ก้มหน้าน้อยๆ ดูไม่มีพิรุธใดๆ เลย

เฉินจิ่งเอ่ยขึ้น "ไปกันเถอะเจินเจิน เดี๋ยวฉันไปส่งเธอที่โรงเรียนก่อน" ทำแบบนี้เขาจะได้เบาใจลงหน่อย

เยี่ยเจินเจินพยักหน้ารับโดยไม่พูดอะไร

เมื่อออกจากสถานีรถไฟความเร็วสูง เฉินจิ่งก็เรียกแท็กซี่ไปส่งเยี่ยเจินเจินจนถึงหน้าประตูโรงเรียน ตอนที่เธอกำลังจะก้าวลงจากรถ เขาก็เรียกเธอไว้ แล้วหยิบเงินสดหนึ่งพันหยวนจากตัวยื่นให้

"เก็บไว้ใช้เงียบๆ นะ ชอบอะไรก็ซื้อ ตั้งใจเรียนแล้วก็อย่ากดดันตัวเองมากเกินไปล่ะ" เฉินจิ่งกล่าวด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าคมคาย

เยี่ยเจินเจินเม้มริมฝีปากเบาๆ เงยหน้ามองเฉินจิ่งอย่างทำตัวไม่ถูก

เฉินจิ่งยัดเงินใส่มือเยี่ยเจินเจินโดยตรงแล้วพูดว่า "เอาล่ะ รีบเข้าโรงเรียนไปเถอะ มีเรื่องอะไรก็โทรหาฉันนะ"

จากนั้น เฉินจิ่งก็บอกให้คนขับรถวนกลับไปที่สถานีรถไฟความเร็วสูงทันที

เยี่ยเจินเจินยืนนิ่งอยู่กับที่ มองส่งรถแท็กซี่แล่นลับตาไปจนสุดถนน มือเรียวเล็กกำเงินปึกนั้นไว้แน่น

หลังจากเฉินจิ่งกลับมาถึงสถานีรถไฟความเร็วสูง เขาก็แวะซื้อไข่เยี่ยวม้าและใบชาชื่อดังของเมืองถังเฉิงในร้านขายของฝาก จากนั้นก็นั่งรถไฟความเร็วสูงขบวนที่มุ่งตรงไปยังเมืองอี๋เฉิง มณฑลเซียงหนาน

ระยะทางระหว่างชวนอวี๋กับเซียงหนานไม่ได้ไกลกันนัก และเมืองถังเฉิงก็มีรถไฟความเร็วสูงที่วิ่งตรงไปยังเมืองอี๋เฉิงซึ่งเป็นบ้านของข่งเสวี่ยพอดี การเดินทางใช้เวลาไม่ถึงสี่ชั่วโมง

…

บ่ายโมงเศษ เฉินจิ่งก็เดินทางมาถึงเมืองอี๋เฉิง เขาเรียกแท็กซี่ตรงไปยังบริเวณใกล้เคียงกับบ้านของข่งเสวี่ย แต่ไม่ได้มุ่งหน้าไปทันที หากแต่เปิดห้องพักที่โรงแรมแถวนั้นเพื่อวางสัมภาระ จากนั้นก็อาบน้ำอาบท่า จัดแจงแต่งเนื้อแต่งตัวให้ดูดี ทั้งยังตั้งใจเลือกใส่ชุดที่ดูเป็นผู้ใหญ่ภูมิฐานขึ้นมาหน่อย

อย่างไรเสียก็ต้องไปพบพ่อแม่ของข่งเสวี่ย ภาพลักษณ์ภายนอกจึงต้องดูแลให้เรียบร้อยดูดี

บ้านของข่งเสวี่ยอยู่ในหมู่บ้านเก๋อหลาน ซึ่งเป็นหนึ่งในหมู่บ้านจัดสรรที่ดีที่สุดของเมืองอี๋เฉิง แสดงให้เห็นว่าฐานะทางบ้านของเธอนั้นจัดว่าดีทีเดียว แต่คงไม่ได้มีเบื้องลึกเบื้องหลังยิ่งใหญ่อะไรแบบที่เฉินจิ่งเคยจินตนาการไว้ก่อนหน้านี้

ข่งเสวี่ยกับเสิ่นจิ้งรู้จักกันตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ไม่ใช่เพราะเรื่องภูมิหลังครอบครัว

เฉินจิ่งมีที่อยู่อย่างละเอียดอยู่ในมือ เขาหิ้วของฝากที่ซื้อเตรียมไว้เดินหาจนเจอบ้านของข่งเสวี่ย มายืนอยู่หน้าประตูแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ อยู่หลายครา ก่อนจะกำหมัดแน่น "สู้เขานะ เฉินจิ่ง!"

จากนั้น เฉินจิ่งก็กดกริ่งหน้าประตู

ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง…

เสียงกริ่งประตูดังขึ้นสองครั้ง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินตรงมา พร้อมเสียงพูดอย่างสงสัย "เสี่ยวเสวี่ย สั่งอาหารเดลิเวอรีเหรอจ๊ะ"

ระหว่างพูดอยู่นั้น ประตูก็เปิดออก

คนที่มาเปิดประตูคือหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง เธอสวมเสื้อผ้าค่อนข้างเป็นทางการ ท่วงท่ากิริยาดูดีอย่างเห็นได้ชัดว่าเป็นผลมาจากการใช้ชีวิตสุขสบายมีฐานะมาเนิ่นนาน

"เอ๊ะ มาหาใครเหรอจ๊ะ" หญิงวัยกลางคนผู้นี้ย่อมเป็นโจวฮุ่ยเหม่ย เธอเห็นเฉินจิ่งก็เอ่ยถามด้วยความแปลกใจ พลางพึมพำในใจ 'ไม่น่าใช่นี่ วันนี้นัดดูตัวไว้แค่คนเดียวนี่นา แถมคนนี้ก็ดูเด็กเกินไปด้วย'

ทันทีที่ความคิดเรื่อง 'เด็กเกินไป' แวบขึ้นมา โจวฮุ่ยเหม่ยก็จำเฉินจิ่งได้ในทันที

ก่อนหน้านี้เธอเคยเห็นรูปถ่ายของเฉินจิ่งมาก่อน เมื่อครู่มองเผินๆ เลยยังไม่ทันสังเกต พอพิจารณาดูให้ชัดอีกสองตา ย่อมจำได้ทันที

"ทะ…เธอคือเฉินจิ่งงั้นเหรอ" แม้จะจำได้ แต่โจวฮุ่ยเหม่ยก็แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง น้ำเสียงที่เอ่ยถามจึงฟังดูล้าเล้าไม่แน่ใจ

เธอเพิ่งถามจบประโยค โดยที่เฉินจิ่งยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ ก็มีเสียงถ้วยกระเบื้องตกแตกกระจายบนพื้นดังแว่วมาจากในห้องรับแขก ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่วิ่งรี่มาทางหน้าประตูอย่างร้อนรน