บทที่ 85 มาเยือนถึงเรือนชาน

วันนี้ข่งเสวี่ยอารมณ์ไม่ดีเอาเสียเลย

พ่อแม่ไม่เห็นด้วยที่เธอจะคบหากับเสี่ยวเฉินก็ช่างเถอะ แต่นี่ถึงกับบังคับจับคู่ดูตัวให้ ถึงขนาดมีทีท่าว่าถ้ายังหาคนที่เหมาะสมไม่ได้ก็จะไม่ยอมให้เธอกลับไปเมืองชางเฉิง

เรื่องนี้ทำให้ข่งเสวี่ยรู้สึกต่อต้านอยู่ในใจอย่างมาก ทว่าท่าทีเด็ดขาดของพ่อแม่ โดยเฉพาะโจวฮุ่ยเหม่ยผู้เป็นแม่ ก็ทำให้เธอจนปัญญา เธอเป็นคนมีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่มีทางยอมให้ความเข้มงวดของแม่มาบงการชีวิตได้อย่างแน่นอน

แต่ปัญหาสำคัญคือคราวนี้แม่เล่นไม้นวมสลับไม้แข็ง จับมือเธอไว้พลางน้ำตาไหลพรากโดยไม่พูดไม่จา ไม่ว่าข่งเสวี่ยจะปฏิเสธอย่างไร วันนี้โจวฮุ่ยเหม่ยก็ยังเรียกให้ฝ่ายชายมาหาถึงบ้านจนได้

แม้ข่งเสวี่ยจะจนใจ แต่ก็แสดงจุดยืนชัดเจน เธอไม่แต่งหน้า ไม่แต่งตัว พอฝ่ายชายมาถึงก็แกล้งทำหน้านิ่งเฉยชา ไม่ให้การต้อนรับที่ดี หวังให้อีกฝ่ายถอดใจล่าถอยไปเอง

ทว่าน่าเสียดาย ข่งเสวี่ยประเมินเสน่ห์ของตัวเองต่ำไป แม้จะหน้าสด ไร้เครื่องสำอาง และแต่งกายเรียบง่ายธรรมดาเพียงใด เธอก็ยังคงเปี่ยมด้วยเสน่ห์อยู่ดี

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าผู้ชายที่มาดูตัวคนนี้เคยเห็นรูปถ่ายของเธอมาก่อน ย่อมถูกตาต้องใจเธอแต่แรกแล้ว วันนี้มาหาถึงบ้านยังเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี ถึงขั้นนำของเก่าชิ้นหนึ่งติดมือมาประจบเอาใจโจวฮุ่ยเหม่ยด้วย

การที่โจวฮุ่ยเหม่ยเลือกผู้ชายคนนี้มาดูตัวกับข่งเสวี่ย ย่อมพอใจในคุณสมบัติของเขาอยู่แล้ว ประกอบกับตัวเธอเองก็ชอบสะสมของเก่าจริงๆ จึงถูกเอาอกเอาใจจนยิ้มแย้มแก้มแทบปริ พูดจาเชียร์ให้ลงเอยกันไม่หยุดปาก

ข่งเสวี่ยรับมือจนเหนื่อยใจ ถึงขั้นคิดว่าอีกประเดี๋ยวจะหาข้ออ้างหนีกลับเมืองชางเฉิงไปเลยดีไหม

ในตอนนั้นเอง เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

โจวฮุ่ยเหม่ยอยู่ใกล้ประตูที่สุด จึงลุกขึ้นไปเปิดประตู ข่งเสวี่ยเองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร อีกทั้งยังหยิบถ้วยชาขึ้นมาเตรียมจะจิบเพื่อผ่อนคลายความหงุดหงิดในใจ

จนกระทั่งเธอได้ยินคำพูดของโจวฮุ่ยเหม่ยว่า "คุณ… คุณคือเฉินจิ่งงั้นเหรอ"

พอได้ยินดังนั้น ข่งเสวี่ยก็ชะงักมือทันที ถ้วยชาตกลงพื้นดังเพล้งแตกกระจาย

จากนั้นเธอก็ผุดลุกขึ้นวิ่งไปที่หน้าประตูเกือบจะในทันทีด้วยสัญชาตญาณ เมื่อเพ่งมองดูให้ชัด ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงประตู จะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่เสี่ยวเฉินของเธอ

เฉินจิ่งเห็นข่งเสวี่ย ใบหน้าหล่อเหลาก็เผยรอยยิ้มออกมาทันที ทว่าเขายังคงโค้งตัวทักทายโจวฮุ่ยเหม่ยอย่างนอบน้อมก่อน "สวัสดีครับคุณป้า ผมเฉินจิ่งครับ"

จากนั้นเฉินจิ่งจึงหันไปยิ้มกว้างให้ข่งเสวี่ย "พี่เสวี่ยครับ" เขายังแอบขยิบตาให้เธอเบาๆ คล้ายจะถามว่า เซอร์ไพรส์ไหมครับ

ต่อให้เป็นข่งเสวี่ยที่มีความสุขุมเป็นผู้ใหญ่ ตอนนี้ก็อดไม่ได้ที่จะยืนอึ้งมองเฉินจิ่ง ความรู้สึกของเธอตอนนี้ช่างเหมือนอยู่ในฝันและดูแปลกแยกขัดแย้งกับความเป็นจริงอย่างรุนแรง

ในเมื่อตอนนี้เสี่ยวเฉินควรจะอยู่ที่บ้านเกิดไม่ใช่หรือ ที่ลึกเข้าไปในภูเขาขู่ซาน แล้วจู่ๆ จะมาปรากฏตัวที่หน้าประตูบ้านเธอได้อย่างไร

แต่หลังจากได้สติ ข่งเสวี่ยก็รู้สึกดีใจขึ้นมาลึกๆ ในใจ

"เสี่ยวเฉิน ทำไมเธอถึงมาที่นี่ได้ล่ะ" ข่งเสวี่ยถามพลางเดินไปยืนตรงหน้าเฉินจิ่ง เธอเม้มปากโดยไม่รู้ตัว พลางจัดผมยาวให้เข้าที่ แล้วยื่นมือไปช่วยเขาถือของ

เฉินจิ่งยิ้มตอบ "ผมมาเยี่ยมคุณลุงคุณป้าน่ะครับ" เมื่ออยู่ต่อหน้าโจวฮุ่ยเหม่ยเช่นนี้ เขาจึงยังไม่สะดวกที่จะเล่าสาเหตุที่แท้จริง

ข่งเสวี่ยเป็นคนฉลาด แค่เห็นว่าเสี่ยวเฉินสามารถหาที่อยู่บ้านของเธอได้อย่างละเอียด เธอก็พอจะเดาอะไรได้บ้างแล้ว จึงพยักหน้าเล็กน้อยโดยไม่ซักไซ้ต่อ เพียงแค่บอกว่า "งั้นเข้ามาก่อนสิ"

โจวฮุ่ยเหม่ยที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกงงงวยไม่น้อย เธอจนป่านนี้ก็ยังตั้งตัวไม่ติดว่านี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น

เด็กหนุ่มที่ลูกสาวชอบจู่ๆ ก็มาหาถึงบ้านงั้นเหรอ

"ฮุ่ยเหม่ย ให้เขาเข้ามาคุยข้างในสิ" เสียงของข่งเหวินหลี่ พ่อของข่งเสวี่ยดังออกมาจากห้องรับแขก

โจวฮุ่ยเหม่ยได้สติ สีหน้าค่อนข้างไม่สู้ดีนักขณะตอบรับ เธอต่อต้านความสัมพันธ์ระหว่างเฉินจิ่งกับข่งเสวี่ยอย่างมาก แน่นอนว่าความรู้สึกในแง่ลบนี้ย่อมส่งผลต่อความประทับใจที่เธอมีต่อเฉินจิ่งไปด้วย

ทว่าอย่างไรเสียโจวฮุ่ยเหม่ยก็รู้ว่าตนเป็นผู้ใหญ่ อีกทั้งยังมีมารยาทและการอบรมที่ดี จึงไม่ทำตัวเสียมารยาทใส่เฉินจิ่ง สิ่งที่ทำได้มากที่สุดก็คือการวางท่าทีให้เย็นชาลงเล็กน้อยเท่านั้น

เฉินจิ่งเดินตามข่งเสวี่ยเข้าไปในบ้าน พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างแนบเนียน

บนโซฟาในห้องรับแขกมีผู้ชายนั่งอยู่สองคน คนหนึ่งอายุห้าสิบกว่า ผมขาวโพลน สวมแว่นตาดูมีความเป็นปัญญาชน ส่วนอีกคนอายุราวๆ สามสิบปี หน้าตาธรรมดา แต่ดูจากการแต่งตัวแล้วน่าจะเป็นคนมีฐานะพอตัว

เห็นได้ชัดว่าคนแรกคือพ่อของข่งเสวี่ย ส่วนคนหลังก็คือชายหนุ่มที่ถูกโจวฮุ่ยเหม่ยเรียกมาดูตัวนั่นเอง

เมื่อข่งเหวินหลี่เห็นเฉินจิ่ง เขาก็ลุกขึ้นจากโซฟาเช่นกัน พิจารณาอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากอะไร

ข่งเสวี่ยช่วยเฉินจิ่งนำของขวัญที่เตรียมมาวางไว้บนโซฟา จากนั้นเธอก็มายืนเคียงข้างเขาแล้วแนะนำด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เสี่ยวเฉิน นี่คือพ่อของฉันจ้ะ"

"พ่อคะ นี่เฉินจิ่งค่ะ"

อันที่จริงเมื่อครู่เฉินจิ่งยังรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง แต่พอมาถึง 'สมรภูมิ' จริงๆ กลับไม่ได้รู้สึกประหม่าขนาดนั้น เขาจึงกล่าวทักทายอย่างนอบน้อม "สวัสดีครับคุณลุง ที่ผมมาหาปุบปับแบบนี้อาจดูเสียมารยาทไปบ้าง หวังว่าคุณลุงคุณป้าจะไม่ถือสานะครับ"

ข่งเหวินหลี่ยังคงมีรอยยิ้มประดับใบหน้าพลางตอบกลับ "เธอเป็นเพื่อนของเสวี่ยเอ๋อร์ มาเที่ยวเล่นที่บ้านบ้างก็เป็นเรื่องดี พวกเราจะไปถือสาอะไรได้ล่ะ"

คำพูดและรอยยิ้มของข่งเหวินหลี่ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไร ทว่าเขากลับเอ่ยเสริมต่อในทันที

"แต่ของขวัญพวกนี้ไม่จำเป็นหรอกนะ เดี๋ยวตอนกลับก็เอาติดมือกลับไปด้วยนะเสี่ยวเฉิน" ข่งเหวินหลี่กล่าวอย่างดูไม่ใส่ใจนัก

ในตอนนั้นเอง โจวฮุ่ยเหม่ยที่เพิ่งเดินตามเข้ามาก็พูดเสริมขึ้นว่า "ใช่จ้ะ เดี๋ยวเอาของกลับไปด้วยเถอะนะเสี่ยวเฉิน"

สองสามีภรรยาคู่นี้ช่างเข้าขากันได้ดีนัก คำพูดของพวกเขาทั้งหมดเป็นการจำกัดความการมาเยือนของเฉินจิ่งให้เป็นเพียงการมาในฐานะ 'เพื่อนธรรมดา' ของข่งเสวี่ยเท่านั้น ไม่ได้มีความหมายอื่นแอบแฝง

แน่นอนว่าการพูดแบบนี้ก็ไม่ผิดเสียทีเดียว เพราะถึงอย่างไรเฉินจิ่งกับข่งเสวี่ยก็ยังไม่ได้ยืนยันความสัมพันธ์กันด้วยคำพูดอย่างเป็นทางการ แต่ทั้งสองคนต่างก็รู้ใจกันดี การยืนยันด้วยคำพูดจึงไม่ได้สำคัญเท่าใดนัก

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่ข่งเสวี่ยได้ยินคำพูดของพ่อแม่ คิ้วเรียวสวยของเธอก็ขมวดมุ่นอย่างไม่พอใจเล็กน้อย เธอจึงเอ่ยขึ้นว่า "พ่อคะ แม่คะ เสี่ยวเฉินตั้งใจเอาของขวัญมาให้ ก็ถือเป็นน้ำใจของเขานะคะ"

"แม่รู้ แม่รับน้ำใจนั้นไว้แล้ว แต่ของขวัญน่ะไม่จำเป็นหรอก" โจวฮุ่ยเหม่ยตอบกลับเช่นนั้น

คำพูดนี้ยิ่งทำให้ข่งเสวี่ยรู้สึกไม่พอใจมากขึ้นไปอีก เธอรู้สึกว่าแม่พูดเกินไปหน่อย และเธอก็กลัวว่าเสี่ยวเฉินจะน้อยใจ ขณะที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เฉินจิ่งก็ยิ้มพลางหยิบของขวัญเหล่านั้นขึ้นมาอีกครั้ง

ข่งเสวี่ยเห็นดังนั้นก็ประหลาดใจ มองเขาด้วยความงุนงง ในใจรู้สึกบีบคั้นขึ้นมาวูบหนึ่ง เธอคิดไปเองโดยสัญชาตญาณว่าเสี่ยวเฉินคงจะโกรธและอยากจะกลับแล้ว

ข่งเหวินหลี่และโจวฮุ่ยเหม่ยสบตากัน สีหน้าของทั้งคู่ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัดนัก ทว่าในใจต่างก็คิดว่า เด็กหนุ่มอายุเพียงยี่สิบสองปี จะทนรับความรู้สึกแบบนี้ได้อย่างไร การที่เขาอยากจะกลับก็เป็นเรื่องปกติ แต่นี่ก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเขาไม่เหมาะสมกับเสวี่ยเอ๋อร์จริงๆ การที่ทั้งสองคนคัดค้านความสัมพันธ์นี้จึงไม่ใช่เรื่องผิดอะไร