บทที่ 86 ฉันทนเห็นผู้ชายของฉันต้องน้อยเนื้อต่ำใจไม่ได้

เมื่อเห็นเฉินจิ่งหยิบของขวัญขึ้นมาถืออีกครั้ง ข่งเสวี่ยก็รู้สึกกังวล ส่วนโจวฮุ่ยเหม่ยกับข่งเหวินหลี่ต่างคิดในใจว่าเขาคงทนแบกรับความอับอายไม่ไหวจนเตรียมจะถอยกลับไปแล้ว

ทว่าปฏิกิริยาของเฉินจิ่งหลังจากนั้นกลับเหนือความคาดหมายของพวกเขาไปไกลลิบ

"คุณป้าครับ นี่เป็นไข่เยี่ยวม้าลายสน ของดีจากบ้านเกิดผมที่เมืองถังเฉิงครับ แล้วก็ยังมีชาซิ่วหยาด้วย คุณป้ากับคุณลุงลองชิมดูได้นะครับ แล้วก็อันนี้…"

เฉินจิ่งทยอยหยิบของฝากออกจากถุงทีละชิ้น ใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนยิ้มขณะเอ่ยแนะนำให้โจวฮุ่ยเหม่ยและข่งเหวินหลี่ฟัง วางตัวได้อย่างนอบน้อมและให้เกียรติเป็นที่สุด

ข่งเสวี่ยเห็นดังนั้น ใบหน้าสะสวยหมดจดก็เผยความรู้สึกอันซับซ้อน เธอดีใจ แต่ในขณะเดียวกันก็ปวดใจแทนเฉินจิ่งเหลือเกิน

ท่าทีที่โจวฮุ่ยเหม่ยและข่งเหวินหลี่แสดงออกมานั้นชัดเจนว่าไม่ต้อนรับเฉินจิ่ง หากเป็นคนอื่นที่เลือดร้อนกว่านี้สักนิด ก็คงหันหลังเดินหนีไปแล้ว

แต่เฉินจิ่งกลับไม่ทำเช่นนั้น เขายืนกรานที่จะอยู่ต่อ ถึงขั้น 'หน้าหนา' แนะนำของที่นำมาฝากให้คนที่เพิ่งบอกให้เขาเอากลับไปฟังทีละอย่าง

ข่งเสวี่ยดีใจเพราะเรื่องนี้ และที่เจ็บปวดหัวใจก็เพราะเรื่องนี้เช่นกัน เธอไม่อยากเห็นเฉินจิ่งต้องมาทนน้อยเนื้อต่ำใจเพราะเธอ โดยเฉพาะเมื่อคนที่ทำให้เขาลำบากใจดันเป็นพ่อแม่แท้ๆ ของตัวเอง

หลังจากเฉินจิ่งแนะนำของฝากจนครบ ทั้งโจวฮุ่ยเหม่ยและข่งเหวินหลี่ต่างก็อ้าปากค้างเล็กน้อยจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ทั้งสองไม่นึกเลยว่าเฉินจิ่งจะงัดไม้นี้ออกมา ข่งเหวินหลี่มองเฉินจิ่งด้วยสายตาลุ่มลึก ในใจแอบชื่นชมอยู่ไม่น้อย อย่างน้อยท่าทีสุขุม ไม่หวั่นไหวต่อคำสบประมาทของเฉินจิ่งก็ทำให้เขาประทับใจมากทีเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น สำหรับลูกผู้ชายคนหนึ่ง การที่เฉินจิ่งวางตัวเช่นนี้ ย่อมพิสูจน์ให้เห็นถึงหัวใจที่เขามีต่อข่งเสวี่ยได้อย่างแจ่มแจ้ง

คนเป็นพ่อในโลกนี้เกือบทั้งหมด ต่างก็หวังจะส่งตัวลูกสาวให้แก่ผู้ชายที่พึ่งพาได้และรักเธอมากพอทั้งนั้น

"ถ้าเสี่ยวเฉินคนนี้อายุมากกว่านี้สักสองสามปีก็คงดี" ข่งเหวินหลี่ถึงกับมีความคิดนี้แวบเข้ามาในหัว เพราะช่องว่างหกปีนั้น เขารู้สึกว่ามันห่างกันเกินไปจริงๆ

ในตอนนั้นเอง ข่งเสวี่ยก็เดินเข้าไปหาเฉินจิ่งแล้วเอื้อมมือไปคล้องแขนเขาไว้

เฉินจิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเธอด้วยความยินดีปรีดา นี่เป็นครั้งแรกเลยที่พี่เสวี่ยแสดงความใกล้ชิดกับเขาถึงเพียงนี้

ข่งเสวี่ยส่งยิ้มบางๆ ให้เขา แล้วหันไปพูดว่า "พ่อคะแม่คะ ถ้าพ่อกับแม่ไม่อยากรับไว้จริงๆ เดี๋ยวฉันกับเสี่ยวเฉินจะเอาของพวกนี้กลับไปชางเฉิงเองค่ะ"

เธอไม่อยากให้เสี่ยวเฉินต้องมาทนอึดอัดใจแบบนี้อีก และเธอก็จำเป็นต้องยืนหยัดเคียงข้างเขา

โจวฮุ่ยเหม่ยได้ยินดังนั้น อารมณ์โกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที "ข่งเสวี่ย! แกหมายความว่ายังไง? ทำไม จะตัดช่องน้อยแต่พอตัว หักหน้าพ่อแม่เพราะไอ้เด็กนี่เรอะ!"

คำพูดของข่งเสวี่ยฟังดูเรียบนิ่ง ทว่าความหมายที่แฝงอยู่นั้นไม่ธรรมดา แทบจะพูดตรงๆ ออกมาแล้วว่า ถ้าพวกท่านยังไม่ยอมรับ งั้นฉันก็จะกลับไปกับเฉินจิ่งเดี๋ยวนี้

"แม่คะ หนูขอถามอะไรแม่สักข้อสิคะ" ใบหน้างดงามหยาดเยิ้มของข่งเสวี่ยยังคงแต้มรอยยิ้ม เธอไม่ได้เถียงกลับ แต่กลับเอ่ยถามแทน

โจวฮุ่ยเหม่ยชะงักไป ถามกลับไปตามสัญชาตญาณ "ถามอะไร?"

"แม่ทนเห็นพ่อต้องน้อยเนื้อต่ำใจได้ไหมคะ?" ข่งเสวี่ยถามออกไปแบบนั้น

โจวฮุ่ยเหม่ยสวนกลับอย่างหงุดหงิด "แกคิดว่าไงล่ะ!"

"นั่นแหละค่ะ" ข่งเสวี่ยกะพริบตา หันไปสบตากับเฉินจิ่งข้างกาย แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังหนักแน่น "แม่ทนเห็นผู้ชายของแม่ลำบากใจไม่ได้ หนูก็เหมือนแม่ค่ะ หนูเองก็ทนเห็นผู้ชายของหนูต้องน้อยเนื้อต่ำใจไม่ได้เหมือนกัน"

หนูทนเห็นผู้ชายของหนูต้องน้อยเนื้อต่ำใจไม่ได้

ทันทีที่ข่งเสวี่ยพูดประโยคนี้ออกมา ทั้งโจวฮุ่ยเหม่ยและข่งเหวินหลี่ต่างก็อึ้งงันไปตามๆ กัน แม้กระทั่งชายคู่ดูตัวที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็เริ่มนั่งไม่ติด เดิมทีเขากำลังรอดูละครฉากเด็ด แม้จะดูออกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเฉินจิ่งกับข่งเสวี่ยไม่ธรรมดา แต่พอเห็นพ่อแม่ฝ่ายหญิงออกตัวไม่ต้อนรับอย่างออกนอกหน้า เขาก็แทบไม่เห็นเฉินจิ่งอยู่ในสายตา

ทว่าตอนนี้ เขากลับเริ่มกระวนกระวายขึ้นมาแล้ว หนุ่มคู่ดูตัวคนนี้ถูกใจข่งเสวี่ยมาก ทั้งหน้าที่การงานดีเลิศ และที่สำคัญที่สุดคือสวยสะกดสายตา

ส่วนคนที่ถูกเรียกว่าเป็น 'ผู้ชายของเธอ' อย่างเฉินจิ่งนั้น ตอนนี้จมดิ่งลงสู่ความตื่นเต้นตื้นตันจนบอกไม่ถูก ได้แต่อ้าปากค้างจนพูดอะไรไม่ออก

นี่… นี่ถือว่าพี่เสวี่ยสารภาพรักกับเขาแล้วใช่ไหม?

ต้องใช่แน่นอนอยู่แล้ว! ทั้งที่เขายังไม่ได้ทันสารภาพรักกับเธอแท้ๆ แต่พี่เสวี่ยกลับประกาศต่อหน้าพ่อแม่ของเธออย่างเด็ดเดี่ยวว่าเขาคือผู้ชายของเธอ

ชั่วขณะนั้น เฉินจิ่งรู้สึกราวกับหัวใจถูกเติมเต็มด้วยความหวานล้ำจนอัดแน่น ไม่อาจบรรจุสิ่งอื่นใดลงไปได้อีก

"ข่งเสวี่ย! แกคิดจะก่อกบฏหรือไง!" โจวฮุ่ยเหม่ยได้สติกลับมา โกรธจนตบโต๊ะน้ำชาฉาดใหญ่พลางแผดเสียงลั่น

สีหน้าของข่งเสวี่ยไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด เธอยังคงยิ้มละไมพลางคล้องแขนเฉินจิ่งไว้แน่น แล้วตอบกลับว่า "แม่คะ ทำไมแม่ต้องคอยก้าวก่ายการเลือกคู่ชีวิตของหนูด้วยล่ะคะ หนูจำได้ว่าตอนที่แม่คบกับพ่อใหม่ๆ คุณตาคุณยายก็คัดค้านไม่ใช่เหรอคะ แต่สุดท้ายแม่ก็ยังดึงดันแต่งงานกับพ่ออยู่ดี"

"ตอนนั้นหนูเชื่อว่าแม่เองก็คงเด็ดเดี่ยวไม่ยอมถอยเหมือนกัน แล้วก็คงอัดอั้นตันใจที่คุณตาคุณยายคอยขัดขวางใช่ไหมคะ? แล้วทำไมตอนนี้แม่ถึงต้องเดินซ้ำรอยเดิมของพวกท่านด้วยล่ะคะ"

สองประโยคนี้ทำเอาเพลิงโทสะของโจวฮุ่ยเหม่ยมลายหายไปในพริบตา ใบหน้าเริ่มเจื่อนลงด้วยความกระอักกระอ่วน "มะ…แม่ ตอนนั้นสถานการณ์มันไม่เหมือนกันนี่"

ความจริงคนเราก็เป็นเช่นนี้ มักจะเผลอใช้ชีวิตกลายเป็นคนแบบที่ตัวเองเคยเกลียดที่สุดในอดีตเสมอ

แน่นอนว่า คงไม่อาจพูดได้เต็มปากว่าการคัดค้านของโจวฮุ่ยเหม่ยและข่งเหวินหลี่นั้นเป็นเรื่องผิด เพราะในเรื่องทำนองนี้ไม่มีถูกหรือผิด มีเพียงจุดยืนที่แตกต่างกันเท่านั้น

ก็เหมือนกับพ่อเฒ่าเฉินและไทเฮาลวี่ ที่ตอนแรกก็ไม่ค่อยเห็นด้วยกับเรื่องของเฉินจิ่งและข่งเสวี่ยเช่นกัน

ในฐานะพ่อแม่ จุดเริ่มต้นของพวกเขาย่อมไม่มีคำว่าผิด เพราะทั้งหมดก็ล้วนทำเพื่อลูกทั้งนั้น

จังหวะนั้นเอง ข่งเหวินหลี่จึงเอ่ยปราม "เสวี่ยเอ๋อร์ พูดกับแม่แบบนั้นได้ยังไง" น้ำเสียงของเขาแฝงความดุอยู่บ้าง

ทว่าพอเว้นจังหวะไปนิด น้ำเสียงก็อ่อนลง "เอาเถอะๆ เรื่องนั้นพักไว้ก่อน เสี่ยวเฉิน นั่งลงก่อนสิ เข้ามาตั้งนานยังยืนอยู่เลย ถือเป็นความบกพร่องของเราที่ต้อนรับแขกไม่ดีเอง"

เฉินจิ่งได้ยินดังนั้นก็รีบตอบอย่างนอบน้อม "ไม่เป็นไรเลยครับคุณลุง"

"นั่งก่อนเถอะ ดื่มน้ำชาสักหน่อย" ข่งเหวินหลี่พยักหน้า ส่งสัญญาณให้เฉินจิ่งนั่งลงอีกรอบ

เฉินจิ่งจึงยอมนั่งลงบนโซฟา โดยมีข่งเสวี่ยขยับเข้ามานั่งแนบชิดอยู่ข้างกาย

ทว่าหลังจากเขานั่งลง บรรยากาศในห้องรับแขกกลับพลันกระอักกระอ่วนและเงียบงันลงทันตา โจวฮุ่ยเหม่ยโดนคำพูดของลูกสาวดักคอจนพูดไม่ออกและไม่อยากพูดอะไรอีก ส่วนข่งเหวินหลี่ก็จงใจนิ่งเงียบเอาไว้ เพียงกวาดสายตามองสลับระหว่างเฉินจิ่งกับชายที่มาดูตัว

ในฐานะพ่อ เขาย่อมอยากฝากลูกสาวไว้กับผู้ชายที่คู่ควรที่สุด ตอนนี้ในเมื่อชายทั้งสองคนต่างก็มุ่งเป้ามาที่ลูกสาวของเขา เขาก็อยากดูว่าเฉินจิ่งกับหนุ่มคู่ดูตัวจะรับมือและมีปฏิสัมพันธ์กันอย่างไร เพื่อจะได้ชั่งน้ำหนักข้อดีข้อด้อยในใจ

สายตาของเฉินจิ่งในเวลานี้ก็เลื่อนไปจับจ้องชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโดยปริยาย หน้าตาถือว่าพอไปวัดไปวาได้ แต่ดูจากการแต่งเนื้อแต่งตัวแล้วคงมีฐานะพอตัวทีเดียว แถมอายุยังไล่เลี่ยกับข่งเสวี่ย มิน่าล่ะโจวฮุ่ยเหม่ยถึงได้ถูกอกถูกใจนัก

หนุ่มคู่ดูตัวก็กำลังลอบสำรวจเฉินจิ่งตั้งแต่หัวจดเท้าเช่นกัน แววตาของเขาผายประกายดูถูกเหยียดหยามออกมาวูบหนึ่งพลางนึกเย้ยหยันในใจ ไอ้เด็กเมื่อวานซืน ริอาจจะมาแย่งกับเขา ฝันกลางวันไปเถอะ!