บทที่ 87 ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องขอดูให้ดีหน่อยแล้ว

“คุณเฉินใช่ไหมครับ ผมชื่อหลี่จวิ้น ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

ชายคู่ดูตัวส่งยิ้มสุภาพ ทว่าแววตากลับแฝงความดูแคลนขณะเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายก่อน

เฉินจิ่งได้ยินดังนั้นก็ตอบรับด้วยรอยยิ้มสุภาพเช่นกัน “สวัสดีครับคุณหลี่” แม้เขาจะอายุน้อย แต่โดยเนื้อแท้เป็นคนสุขุมรอบคอบ อีกทั้งยังได้สั่งสมประสบการณ์ร่วมกับจ้าวเจิ้งมาไม่น้อย ไม่ว่าในใจจะคิดอย่างไร ย่อมไม่แสดงออกทางสีหน้าเด็ดขาด

หลี่จวิ้นแอบคิดในใจว่า เจ้าเด็กนี่ไม่ได้โง่อย่างที่คิด เดิมทีเขานึกว่าเฉินจิ่งจะแสดงความไม่พอใจใส่หน้าตรงๆ เสียอีก

หากเฉินจิ่งเป็นเช่นนั้นจริง ต่อให้ข่งเสวี่ยชอบเขา ก็คงยากที่จะได้รับการยอมรับจากโจวฮุ่ยเหม่ยและข่งเหวินหลี่

สำหรับผู้หญิงวัยอย่างข่งเสวี่ย หากพ่อแม่คัดค้านไม่ให้คบกับเฉินจิ่งอย่างเด็ดขาดจริงๆ หลี่จวิ้นก็เชื่อว่าตนเองยังมีโอกาสสูงมาก

เพราะผู้หญิงที่อายุเกือบจะสามสิบย่อมมีเหตุผลมากพอ ไม่เหมือนเด็กสาวรุ่นๆ ที่ยอมแลกทุกอย่างเพื่อความรัก หรือถึงขั้นยอมแตกหักกับพ่อแม่

อย่างน้อยหลี่จวิ้นก็คิดเช่นนั้น

“คุณเฉินทำงานอยู่ที่ไหนหรือครับ?” หลี่จวิ้นแสร้งถามต่ออย่างแนบเนียน

ข่งเสวี่ยที่นั่งอยู่ข้างเฉินจิ่งได้ยินเข้าก็ขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อย แววตาฉายแววไม่สบอารมณ์อย่างไม่คิดจะปิดบัง

เฉินจิ่งตอบกลับว่า “ผมทำงานในวงการของเก่าครับ คุณหลี่คงจะประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานมากสินะครับ?” เขาดูออกว่าหลี่จวิ้นเปิดประเด็นนี้ขึ้นมาเพื่ออะไร จึงจงใจส่งบทให้อีกฝ่ายได้พูดต่อ

หลี่จวิ้นมีสีหน้ากระหยิ่มใจเล็กน้อย แต่ยังคงแสร้งทำเป็นถ่อมตัว “ไม่ถึงกับประสบความสำเร็จอะไรมากหรอกครับ ก็แค่เปิดบริษัทของตัวเอง ปีหนึ่งก็พอทำเงินได้สักสิบล้านกว่าหยวน ถือว่าธรรมดาๆ ครับ”

“ปีละสิบล้านกว่าหยวนนี่ไม่น้อยแล้วนะ เสี่ยวหลี่เธอถ่อมตัวเกินไปแล้ว เสวี่ยเอ๋อร์ แม่ว่าลูกกับคุณหลี่เหมาะสมกันมากจริงๆ” จังหวะนั้น โจวฮุ่ยเหม่ยก็เอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

คำพูดนี้แสดงจุดยืนของเธออย่างชัดเจนแล้วว่า เธอเลือกเข้าข้างหลี่จวิ้น

ข่งเสวี่ยได้ยินแล้วก็รู้สึกไม่พอใจ ใบหน้าสวยสง่าเย็นชาขึ้นเล็กน้อยขณะเอ่ยว่า “หนูคิดว่าไม่มีอะไรเหมาะสมกับคุณหลี่เลยสักนิดค่ะ”

“คุณข่งครับ บางครั้งคนสองคนจะเหมาะสมกันหรือไม่ ก็อย่าเพิ่งรีบด่วนสรุปเลยครับ คนเราล้วนเป็นสัตว์ที่มีความรู้สึก ผมคิดว่าเราน่าจะลองศึกษาดูใจกันดูก่อน ไม่แน่คุณอาจจะพบว่าจริงๆ แล้วพวกเราเหมาะสมกันมากก็ได้นะครับ?”

พูดพลาง หลี่จวิ้นก็เหลือบมองเฉินจิ่งแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยต่อ “คุณเฉินยังอายุน้อย เพิ่งจะยี่สิบต้นๆ หนทางชีวิตยังอีกยาวไกล หน้าที่การงานก็คงเพิ่งจะเริ่มต้นใช่ไหมล่ะครับ? ผู้ชายที่ยังไม่มีหน้าที่การงานมั่นคง จะมอบความสุขให้คนรักได้อย่างไร? คุณข่งถ้าต้องคบกับเขา ไม่รู้ว่าจะต้องรออีกกี่ปี”

หลี่จวิ้นพูดต่อไม่หยุด “แต่ผมไม่เหมือนกัน ตอนนี้ผมมีความพร้อมทุกอย่างที่จะมอบชีวิตที่มีความสุขให้คุณข่งได้ ไม่ว่าจะทางด้านวัตถุหรือจิตใจ รวมถึงการดูแลครอบครัวของทั้งสองฝ่ายด้วย พ่อแม่ผมก็มีเงินเลี้ยงดู คุณลุงคุณป้าผมก็ดูแลได้เช่นกัน ได้ยินว่าคุณป้าชอบสะสมของเก่า ผมก็สามารถซื้อของเก่ามาให้คุณป้าบ่อยๆ ได้นะครับ”

ต้องยอมรับว่า การที่หลี่จวิ้นได้รับเลือกจากโจวฮุ่ยเหม่ย ทั้งยังมีบริษัทที่ทำเงินได้ปีละนับสิบล้านหยวนในวัยเพียงสามสิบเศษ เขาไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆ คำพูดคำจาของเขานั้นแทบจะไร้ที่ติ

อาจจะดูติดความเป็นจริงไปสักนิด แต่โลกใบนี้มันก็เป็นเช่นนี้อยู่แล้ว

แม้แต่เฉินจิ่งเองก็ยังรู้สึกกดดันขึ้นมาบ้าง แต่นี่จะโทษเขาไม่ได้

ยังคงเป็นคำเดิม ความเยาว์วัยคือข้อได้เปรียบที่สุดของเขา แต่ในบางสถานการณ์ มันก็กลายเป็นข้อเสียเปรียบเช่นกัน

เฉินจิ่งอายุน้อยเกินไป ต่อให้มีดวงตาวิเศษประเมินของล้ำค่า แต่เขาเพิ่งจะเริ่มตั้งตัวได้ไม่นาน เงินที่หามาได้ยังไม่นับว่ามากมาย และยังไม่มีกิจการเป็นของตัวเอง

พูดให้ชัดก็คือ หลี่จวิ้นเล็งเห็นจุดนี้ จึงจงใจเอาข้อได้เปรียบของตนมาข่มจุดด้อยของเฉินจิ่ง

ทว่าในมุมมองของผู้ใหญ่ คนส่วนใหญ่ย่อมชื่นชอบคนอย่างหลี่จวิ้นมากกว่าแน่นอน

โจวฮุ่ยเหม่ยฟังแล้วก็ยิ้มหน้าบาน “ใช่แล้วจ้ะเสวี่ยเอ๋อร์ เสี่ยวหลี่พูดมีเหตุผลมากนะ ลูกอายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว คบกันก็เพื่อมองไปถึงเรื่องแต่งงาน การแต่งงานต้องคำนึงถึงหลายๆ ด้าน จะมีแค่ความรักอย่างเดียวไม่ได้หรอก”

ขณะพูด โจวฮุ่ยเหม่ยก็หยิบป้ายหยกชิ้นหนึ่งออกมาจากตัว พลางเอ่ยอย่างดีอกดีใจ “เสี่ยวหลี่เขาดีจริงๆ นะ ลูกดูป้ายหยกชิ้นนี้สิ นี่เป็นของเก่าสมัยราชวงศ์หมิงเชียวนะ มูลค่าตั้งหลายหมื่นหยวน เขายังยอมยกให้แม่เลย วันหน้าจะต้องดูแลลูกดียิ่งกว่านี้แน่นอน”

เมื่อได้รับคำชม หลี่จวิ้นก็ยิ่งได้ใจ แอบปรายตามองเฉินจิ่งคล้ายจะบอกว่า ‘ไอ้หนู แกคิดว่ามีปัญญามาแข่งกับฉันงั้นเหรอ?’ ทว่าปากกลับพูดว่า “คุณป้าครับ ครั้งนี้ผมเตรียมตัวกะทันหันไปหน่อย ไม่อย่างนั้นคงเลือกของเก่าที่ดีกว่านี้มาให้คุณป้าแล้วครับ”

ตอนนั้นเอง เฉินจิ่งก็มองไปยังป้ายหยกที่โจวฮุ่ยเหม่ยหยิบออกมา เพียงแค่ปราดมองแวบแรก เขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง

“คุณป้าครับ ขอยืมป้ายหยกให้ผมดูหน่อยได้ไหมครับ?” จู่ๆ เฉินจิ่งก็เอ่ยขึ้น

โจวฮุ่ยเหม่ยได้ยินก็เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง “เธอทำงานในวงการของเก่า ได้ดูของเก่าดีๆ พวกนี้ไว้บ้างก็เป็นประโยชน์กับเธอจริงๆ นั่นแหละ แต่ระวังหน่อยนะ อย่าทำพังล่ะ”

เธอไม่ได้ปฏิเสธ เพียงแต่น้ำเสียงและถ้อยคำยังคงแฝงความนัยอื่นเอาไว้

หลี่จวิ้นเองก็หัวเราะร่าพลางพูดเสริม “จริงด้วยสิ คุณเฉินทำงานในวงการของเก่า มาคราวนี้ทำไมถึงไม่เอาของเก่าติดไม้ติดมือมาฝากคุณป้าบ้างล่ะครับ หรือว่าไม่รู้ว่าคุณป้าชอบสะสมของเก่า?”

เฉินจิ่งรับป้ายหยกมาจากมือของโจวฮุ่ยเหม่ย ทันทีที่สัมผัสถูกเนื้องาน ในใจก็พลันสะดุด จากนั้นใบหน้าหล่อเหลาก็เผยรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้งมองไปยังหลี่จวิ้น แล้วตอบว่า “ผมทราบครับ เพียงแต่ในมือยังไม่มีของเก่าที่เหมาะสมจะมอบให้คุณป้า ก็เลยกะว่าจะหามาให้คราวหน้าแทน เพราะยังไงของแท้มันก็ไม่ได้หากันได้ง่ายๆ คุณหลี่คิดเหมือนกันไหมครับ?”

ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดจะมอบของเก่าให้โจวฮุ่ยเหม่ยจริงๆ ทว่าไม่มีชิ้นที่เหมาะเจาะเลย ชิ้นที่มีอยู่ในมือสองชิ้นนั้นมูลค่าสูงเกินไป ต่อให้มอบให้ โจวฮุ่ยเหม่ยก็คงไม่กล้ารับ ส่วนของเก่าราคาหลักไม่กี่หมื่นหยวน ตอนนี้ในมือเขากลับไม่มีติดไว้เลย

หลี่จวิ้นชะงักไปเล็กน้อยกับคำพูดของเฉินจิ่ง ครั้นเห็นรอยยิ้มแปลกๆ ของอีกฝ่าย ในใจก็เริ่มกระตุกวูบ ทว่าสีหน้ายังคงนิ่งสนิท “ขอแค่ใส่ใจ จะหาของที่เหมาะสมไม่ได้เชียวหรือครับ”

“นั่นก็จริงครับ วันนี้ผมรีบร้อนมาไปหน่อย เดี๋ยวค่อยออกไปหาซื้อของเก่าที่เป็นของแท้มาให้คุณป้าสักชิ้น” รอยยิ้มแฝงความนัยบนใบหน้าของเฉินจิ่งยิ่งเด่นชัดขึ้น ทั้งยังจงใจเน้นเสียงคำว่า ‘ของแท้’ ให้หนักแน่นขึ้นเล็กน้อย

คราวนี้หลี่จวิ้นเริ่มลนลานขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ยังคงเอ่ยว่า “คุณเฉินพูดเล่นแล้ว อายุเท่าคุณคงเพิ่งเข้าวงการของเก่ามาได้ไม่นาน ออกไปหาซื้อของเก่าเกรงว่าจะดูพลาดเอาได้นะ ชิ้นนี้ผมยังต้องไหว้วานเพื่อนเก่าในวงการของเก่าให้ช่วยหามาให้เลย”

เฉินจิ่งพยักหน้ารับ “ถ้าอย่างนั้น ผมคงต้องขอดูของเก่าป้ายหยกชิ้นนี้ของคุณหลี่ให้ละเอียดหน่อยแล้วล่ะครับ”

ระหว่างพูด เฉินจิ่งก็กวาดสายตาพินิจป้ายหยกในมืออย่างจริงจัง เนื้อหยกดูใช้ได้ ด้านบนแกะสลักเป็นลวดลายมังกร ดูงดงามไม่เลว ทว่า…

เพื่อความมั่นใจในการตัดสิน เฉินจิ่งจึงแอบเรียกใช้ดวงตาวิเศษเงียบๆ

แสงสีทองปรากฏขึ้น ลอยวนรอบป้ายหยกในมือของเฉินจิ่งสองสามรอบ ก่อนจะลอยกลับมาเบื้องหน้าดวงตา แปลงเปลี่ยนเป็นแถวตัวอักษรบอกผลการประเมิน

เฉินจิ่งกวาดตามองแวบเดียว บนใบหน้าก็ผุดรอยยิ้มกว้างอย่างไม่คิดจะปิดบัง

เดิมทีเขายังคิดอยู่ว่าจะสรรหาคำพูดไหนมาโต้ตอบคำพูดอันไร้ที่ติของหลี่จวิ้นเมื่อครู่ดี ถึงขั้นเตรียมจะยกเรื่องความสามารถและศักยภาพในอนาคตขึ้นมาพูดแล้วด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้ ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว