บทที่ 88 หยกเทียมแก้ว

“ข้อมูลวัตถุ: จี้หยกจำลองลายมังกรสมัยราชวงศ์หมิง”

“คุณค่าทางประวัติศาสตร์: เป็นของทำเลียนแบบโดยการหล่อแก้วแรงดันสูง ไม่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์แม้แต่น้อย”

“รายละเอียด: ของเลียนแบบชิ้นนี้ผลิตด้วยวิธีหล่อแก้วแรงดันสูง หากพินิจดูที่พื้นผิวอย่างละเอียดจะเห็นฟองอากาศชัดเจน และเมื่อสัมผัสจะรู้สึกอุ่น ไม่เย็นสบายมือเหมือนหยกแท้ อีกทั้งน้ำหนักยังเบากว่าหยกแท้อย่างเห็นได้ชัด”

นี่คือข้อมูลที่ปรากฏขึ้นจากการประเมินจี้หยกลายมังกร

เฉินจิ่งแทบหลุดขำ หลี่จวิ้นคนนี้ช่างน่าขันสิ้นดี คำพูดคำจาฟังดูหรูหราใหญ่โต แต่จี้หยกที่เอามามอบให้โจวฮุ่ยเหม่ยนอกจากจะไม่ใช่ของเก่าแล้ว แม้แต่หยกแท้ก็ยังไม่ใช่!

หยกปลอมที่ทำจากแก้วแบบนี้แทบจะเป็นของเลียนแบบเกรดต่ำที่สุด หรือจะเรียกให้ถูกคือเป็นแค่ของประดับราคาถูกตามท้องตลาดทั่วไปเสียด้วยซ้ำ

หากหยกแก้วชิ้นนี้เป็นไปตามที่หลี่จวิ้นคุยโวว่าซื้อมาจากเพื่อนในวงการของเก่าจริง เพื่อนคนนั้นก็ต้องรู้แน่ชัดว่านี่ไม่ใช่ของเก่า แต่จงใจย้อมแมวขายให้เขา หรือไม่หลี่จวิ้นก็คงถูกหลอกมาอีกทอด เพราะคนในวงการของเก่าจริงๆ ต่อให้คิดจะขายของปลอม ก็ไม่มีทางเอาของเกรดต่ำขนาดนี้มาขายให้เป็นแน่

“คุณเฉิน เป็นยังไงบ้างครับ จี้หยกชิ้นนี้ที่ผมมอบให้คุณน้า ดูพอใช้ได้เลยใช่ไหมล่ะ” หลี่จวิ้นเอ่ยถามขณะนั้น สีหน้ายังคงแฝงแววภาคภูมิใจ

แม้คำพูดของเฉินจิ่งเมื่อครู่จะทำให้เขาใจคอไม่ดีอยู่บ้าง แต่เขาก็ยังปักใจเชื่อว่าเด็กเมื่อวานซืนอย่างเฉินจิ่งไม่มีทางมองออกอย่างแน่นอน

เฉินจิ่งยิ้มรับก่อนตอบว่า “คุณหลี่ เอาอย่างนี้แล้วกันครับ”

เขาเว้นจังหวะครู่หนึ่งพลางวางจี้หยกปลอมในมือลงบนโต๊ะน้ำชา แล้วเอ่ยต่อ “ของชิ้นนี้ที่คุณเอามามอบให้คุณน้า ถ้าจะชมว่ามันเป็นแก้วที่สวยชิ้นหนึ่ง ก็คงไม่เกินจริงนัก แต่จะให้เรียกว่าจี้หยก… เห็นทีจะไม่ได้หรอกครับ เพราะมันไม่ใช่หยก”

ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกไป บรรยากาศในวงสนทนาก็ชะงักงัน

สีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องของหลี่จวิ้นแข็งค้างไปทันที ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว “คุณเฉิน… คุณหมายความว่ายังไงครับ”

ข่งเสวี่ยกะพริบตาปริบๆ คล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าสวยสง่าพลันปรากฏรอยยิ้มพราย

โจวฮุ่ยเหม่ยขมวดคิ้วมุ่น “เฉินจิ่ง เธอจะบอกว่าจี้หยกที่เสี่ยวหลี่เอามาให้ฉันไม่ใช่ของเก่าอย่างนั้นเหรอ เธอดูออกด้วยหรือไง”

ข่งเหวินหลี่ยังคงนิ่งเงียบ เพียงแต่ทอดสายตามองไปยังจี้หยกบนโต๊ะน้ำชาด้วยความสนใจ

“คุณน้าครับ สายตาในการประเมินของผมคงพูดไม่ได้ว่าเก่งกาจอะไรหรอกครับ แต่ของชิ้นนี้ของคุณหลี่มันปลอมได้ไม่เนียนเอาเสียเลยจริงๆ” เฉินจิ่งตอบอย่างถ่อมตัวแต่แฝงความหนักแน่น

หลี่จวิ้นได้ยินดังนั้นก็นั่งไม่ติด ลุกพรวดขึ้นมาตวาดเสียงดัง “ไอ้หนู ข้าวปลาอาหารกินส่งเดชได้ แต่คำพูดคำจาจะพูดซี้ซั้วไม่ได้นะเว้ย! นายจะมาใส่ร้ายว่าของที่ฉันเอามาเป็นของปลอม เพียงเพราะตัวเองไม่มีปัญญาหาของขวัญที่คุณน้าชอบมาให้ไม่ได้หรอกนะ!”

หลี่จวิ้นที่รักษาท่าทีสุภาพมีมารยาทมาโดยตลอดเห็นได้ชัดว่าเริ่มเสียอาการ จากที่เคยเรียกคุณเฉินก็เปลี่ยนมาเป็นไอ้หนูเสียแล้ว

เฉินจิ่งได้ยินก็แอบคิดในใจ ท่าทางตื่นตระหนกแบบนี้ของหลี่จวิ้น เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวรู้อยู่แก่ใจว่าจี้หยกชิ้นนั้นเป็นของปลอม

ถ้าเป็นแบบนี้ นิสัยใจคอของคนคนนี้คงต้องพิจารณากันใหม่แล้ว

เวลานี้โจวฮุ่ยเหม่ยยังคงรู้สึกถูกชะตากับหลี่จวิ้นมากกว่า จึงเอ่ยเสริมขึ้นมา “นั่นสิ เฉินจิ่ง ในเมื่อสายตาการดูของเธอไม่ได้เก่งกาจอะไร ก็อย่ามาพูดจาส่งเดชเลย”

ทว่าข่งเหวินหลี่กลับขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วปรายตามองหลี่จวิ้นแวบหนึ่ง ดูเหมือนเขาจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่างจากท่าทีที่เปลี่ยนไปกะทันหันของหลี่จวิ้นเช่นกัน

เฉินจิ่งตอบกลับว่า “คุณน้าครับ ผมเป็นคนพูดตรงไปตรงมา ไม่พูดจาส่งเดชหรอกครับ”

พูดจบ เฉินจิ่งก็ปรายตามองหลี่จวิ้นด้วยรอยยิ้มกึ่งยิ้มกึ่งบึ้ง ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับใจกระตุกวูบ

จากนั้น เฉินจิ่งก็ชี้นิ้วไปที่จี้หยกบนโต๊ะน้ำชา พลางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คุณน้าครับ ลองดูให้ละเอียดสิครับ บนพื้นผิวของสิ่งนี้ มองเห็นฟองอากาศได้อย่างชัดเจนเลยใช่ไหมครับ”

เมื่อโจวฮุ่ยเหม่ยเห็นเฉินจิ่งพูดจาจริงจัง เธอก็ยื่นหน้าเข้ามาดูใกล้ๆ อย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย จากนั้นก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ “ม…มีจริงๆ ด้วย ทำไมถึงมีฟองอากาศได้ล่ะ”

ข่งเสวี่ยที่นั่งอยู่ข้างเฉินจิ่งหัวเราะเบาๆ “แม่คะ จำได้ว่าแม่มีกำไลหยกเหอเถียนอยู่วงหนึ่งไม่ใช่เหรอคะ บนนั้นไม่มีฟองอากาศใช่ไหมล่ะ”

โจวฮุ่ยเหม่ยพยักหน้า “ไม่มีสิ แล้วทำไมอันนี้ถึงมีฟองอากาศได้ล่ะ”

หลี่จวิ้นที่อยู่ข้างๆ เริ่มนั่งไม่ติดที่แล้ว อ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เฉินจิ่งจึงเอ่ยเสริมขึ้นมาอีกว่า “คุณน้าครับ พวกหินหยกธรรมชาติหรืออัญมณีอย่างหยกพม่า ด้านในไม่มีทางเกิดฟองอากาศขึ้นมาได้อย่างแน่นอนครับ การที่มีฟองอากาศก็แสดงได้อย่างเดียวว่ามันเป็นงานแก้วที่คนทำขึ้นมา”

“แล้วก็ ตอนที่คุณน้าถือจี้หยกชิ้นนี้ไว้ รู้สึกว่ามันอุ่นๆ ใช่ไหมครับ แต่หยกแท้จะให้สัมผัสที่เย็นสบายมือ เย็นแบบไม่ถึงกับยะเยือกน่ะครับ”

เฉินจิ่งหยุดพูดลงเพียงเท่านี้ แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนในที่นั้นเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว

ของเก่าสมัยราชวงศ์หมงราชวงศ์หมิงอะไรกัน ที่แท้ก็เป็นแค่หยกปลอมทำจากแก้วชัดๆ!

พอฟังเฉินจิ่งพูดจบ โจวฮุ่ยเหม่ยก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ลุกขึ้นเดินเข้าห้องนอนไปหยิบกำไลหยกเหอเถียนออกมา จากนั้นก็เอามาเปรียบเทียบกับจี้หยกอย่างละเอียดถี่ถ้วน แล้วยังลองกำไว้ในมือเพื่อสัมผัสความรู้สึกดูอีกด้วย

พอเปรียบเทียบเสร็จ สีหน้าของโจวฮุ่ยเหม่ยก็ย่ำแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด เธอหันไปมองหลี่จวิ้นที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “เสี่ยวหลี่ จี้หยกชิ้นนี้มันหมายความว่ายังไงกันแน่”

เวลานี้หลี่จวิ้นทำอะไรไม่ถูกไปหมดแล้ว ได้แต่พูดจาอึกอัก “คือ…คุณน้าครับ ผ…ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน เพื่อนผมคนนี้เขาเอามาขายให้ ผมไม่รู้จริงๆ นะครับว่ามันเป็นของปลอม”

เฉินจิ่งได้ยินแล้วก็นึกขำอยู่ในใจ คำแก้ตัวแบบนี้ของหลี่จวิ้นเขาเดาทางไว้ล่วงหน้าอยู่แล้ว จึงเอ่ยถามขึ้นมา “คุณหลี่ เมื่อกี้คุณบอกว่าเพื่อนคนนั้นของคุณอยู่ในวงการของเก่าใช่ไหมครับ”

“ช…ใช่สิ ทำไมเหรอ” หลี่จวิ้นไม่รู้ว่าเฉินจิ่งคิดจะทำอะไร จึงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบรับไป

มุมปากของเฉินจิ่งยกขึ้นเล็กน้อย “คุณหลี่ครับ ผมเองก็อยู่ในวงการของเก่าเหมือนกัน เท่าที่ผมรู้นะ ต่อให้เป็นพวกพ่อค้าแผงลอย ก็ไม่มีใครเอาหยกแก้วปลอมแบบนี้มาหลอกคนหรอกครับ เพราะมันห่วยเกินไป แค่คนที่พอดูหยกเป็นนิดหน่อยก็รู้แล้วว่ามีปัญหา”

“หยกแก้วแบบนี้ ปกติเป็นแค่ของประดับที่ขายส่งกันกองละไม่กี่สิบหยวน ถ้าเพื่อนคุณคนนี้ไม่ใช่ว่าไม่ได้อยู่ในวงการของเก่า ก็คงมองว่าคุณเป็นหมูให้เชือดแล้วล่ะครับ”

คำพูดครึ่งหลังของเฉินจิ่งดูเหมือนจะช่วยหาทางลงให้หลี่จวิ้น แต่ความจริงคือการปิดปากไม่ให้อีกฝ่ายแถต่อต่างหาก

“ค…คือเรื่องนี้…” หลี่จวิ้นอ้าปากค้าง สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว สายตาที่มองไปยังเฉินจิ่งเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและตื่นตะลึง

เขาต้องยอมรับว่าเฉินจิ่งคนนี้เหนือความคาดหมายของเขาไปไกลลิบ การพูดจาและการแสดงออกไม่เหมือนเด็กหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ ที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเลยสักนิด

“แม่คะ แม่ก็เชื่อคนง่ายเกินไปนะ หลายปีมานี้แม่ซื้อของเก่ามาตั้งเยอะ มีของแท้สักกี่ชิ้นกันเชียว” ข่งเสวี่ยเอ่ยแทรกขึ้นมาได้อย่างถูกจังหวะ

ตอนนี้โจวฮุ่ยเหม่ยโกรธจนควันออกหู เธอแค่นเสียงเย็นใส่หลี่จวิ้น “เสี่ยวหลี่ ที่บ้านเรามีธุระนิดหน่อย คงไม่รั้งให้อยู่กินข้าวเย็นแล้วล่ะนะ”

นี่คือการออกปากไล่แขกตรงๆ

ข่งเหวินหลี่ก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน “เสี่ยวหลี่ ต้องขอโทษด้วยนะ แล้วก็ของฝากที่เธอเอามาก็เอากลับไปด้วยเถอะ พวกเรารับไว้ไม่ได้หรอก”

ในเวลาเพียงสั้นๆ สถานการณ์กลับตาลปัตรไปอย่างสิ้นเชิง หลี่จวิ้นที่เคยมั่นอกมั่นใจว่าตัวเองถือแต้มเหนือกว่า ตอนนี้กลับกลายเป็นฝ่ายที่ต้องหอบของขวัญเดินคอตกกลับไปแทน

ต่อให้หน้าหนาแค่ไหน เขาก็อยู่ต่อไม่ไหวแล้ว ใบหน้าแดงก่ำพลางหอบหิ้วของขวัญทั้งหมดที่นำมา โจวฮุ่ยเหม่ยยังหยิบจี้หยกปลอมชิ้นนั้นยื่นส่งให้เขา “แล้วก็หยกชิ้นนี้อย่าลืมเอาไปด้วยล่ะ”

หลี่จวิ้นเดินคอตกจากไปอย่างหมดสภาพ

ข่งเสวี่ยเห็นดังนั้น แววตาคู่สวยก็ฉายแววดีใจ เธอยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเฉินจิ่งเบาๆ “เสี่ยวเฉิน เธอเก่งจังนะ”