บทที่ 89 งั้นก็ลองคบกันดู

ยามที่ข่งเสวี่ยกระซิบ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่ข้างใบหูเฉินจิ่ง ชวนให้รู้สึกจั๊กจี้และวาบหวามในใจไม่น้อย

หัวใจเฉินจิ่งเต้นผิดจังหวะขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่ต่อหน้าโจวฮุ่ยเหม่ยกับข่งเหวินหลี่ เขาจะเสียกิริยาไม่ได้เป็นอันขาด จึงเอ่ยตอบอย่างถ่อมตัว "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ไม่ใช่ว่าผมเก่งกาจอะไร แต่เป็นเพราะของที่เขาเอามามันปลอมโจ่งแจ้งเกินไปต่างหาก"

ทว่าความจริงแล้ว ขอเพียงของเก่าที่หลี่จวิ้นนำมาให้โจวฮุ่ยเหม่ยไม่ใช่ของแท้ ต่อให้เป็นของเลียนแบบที่ฝีมือประณีตแค่ไหน เฉินจิ่งก็ย่อมมองออกอยู่ดี

โจวฮุ่ยเหม่ยยังคงยืนหัวเสียอยู่ข้างๆ พลางบ่นอุบ "หลี่จวิ้นคนนี้ใช้ไม่ได้จริงๆ เอาของปลอมเกรดต่ำขนาดนี้มาให้ฉัน สู้ไม่ต้องเอามาเลยยังจะดีกว่า"

ข่งเหวินหลี่เอ่ยปลอบ "เอาเถอะน่า มองเห็นธาตุแท้ของเขาแต่เนิ่นๆ ก็ดีแล้ว ผู้ชายแบบนี้ถ้าปล่อยให้เสวี่ยเอ๋อร์คบด้วยจริงๆ นั่นสิถึงจะเป็นเรื่องแย่ใหญ่หลวง"

พูดจบ ข่งเหวินหลี่ก็นึกขึ้นได้จึงหันไปมองเฉินจิ่ง พลางยิ้มแล้วกล่าวว่า "ต้องขอบใจเสี่ยวเฉินจริงๆ ไม่นึกเลยว่าอายุยังน้อย แต่สายตาดูของเก่าจะไม่เบาเลยนะ"

ได้ยินดังนั้น เฉินจิ่งจึงรีบถ่อมตัวตอบไปว่าพอดูได้เท่านั้น

อยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่ การอ่อนน้อมถ่อมตนไว้ก่อนย่อมไม่เสียหาย

โจวฮุ่ยเหม่ยแทรกขึ้นมาทันที "จี้หยกนั่นมันปลอมจนดูออกง่ายเกินไปจริงๆ ใครที่มีความรู้เรื่องนี้บ้างก็คงดูออกกันทั้งนั้น" คำพูดของเธอแสดงให้เห็นชัดเจนว่า การกระทำแค่เรื่องนี้ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้เธอยอมรับเฉินจิ่งได้

ข่งเสวี่ยได้ยินดังนั้นก็ไม่ค่อยพอใจนัก จึงรีบแย้ง "แม่คะ เสี่ยวเฉินเขามีฝีมือด้านการประเมินของเก่ามากนะคะ ถึงจะเพิ่งเข้าวงการได้ไม่นาน แต่เขาก็ช้อนของดีราคาถูกมาได้หลายครั้งแล้ว คราวก่อนฉันกับเขาก็…"

ข่งเสวี่ยไล่เล่าเรื่องที่เธอเคยร่วมช้อนของดีราคาถูกกับเฉินจิ่งทั้งสองครั้งออกมาจนหมด ใบหน้าสวยหวานเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ

ส่วนเฉินจิ่งทำเพียงยิ้มรับโดยไม่พูดอะไร เรื่องพวกนี้เป็นแต้มต่อให้เขาได้อย่างแน่นอน เพียงแต่ถ้าจะให้เขาเป็นคนพูดเอง ก็คงดูเหมือนจงใจโอ้อวดเกินไป

หญิงสาวผู้สุขุมและมีความเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวอย่างข่งเสวี่ยย่อมเข้าใจเรื่องนี้ดี ในใจเธออยากจะช่วยพูดแทนเขามานานแล้ว พอได้จังหวะจากคำพูดของโจวฮุ่ยเหม่ย จึงสบโอกาสเล่าเรื่องของเขาออกมาทันที

"งั้นหรือ? ดูท่าเสี่ยวเฉินจะมีพรสวรรค์ด้านนี้ไม่เบาเลยนะเนี่ย ดี ดีจริงๆ" ข่งเหวินหลี่ฟังจบก็ยิ้มพลางเอ่ยชม

โจวฮุ่ยเหม่ยเองก็รู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เธอสนใจเรื่องการสะสมของเก่าเป็นทุนเดิม ปกติก็ทั้งอิจฉาและนับถือคนที่สามารถช้อนของดีราคาถูกได้อยู่แล้ว เมื่อได้ยินว่าเฉินจิ่งทำได้จริง ในใจเธอก็ยอมรับว่าเด็กหนุ่มคนนี้เก่งกาจไม่เบา

เพียงแต่ ความเก่งกาจก็เรื่องหนึ่ง ทว่าการจะมาเป็นลูกเขยของเธอนั้น… มันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

"อายุน้อยแค่นี้แต่กลับช้อนของดีได้ มีพรสวรรค์จริงๆ นั่นแหละ ปกติฉันได้ยินพวกคนในวงการของเก่าคุยกัน แทบไม่เคยได้ยินว่ามีคนหนุ่มทำได้เลย นอกจากจะพึ่งพาแค่ดวงล้วนๆ" โจวฮุ่ยเหม่ยเอ่ยปากชมเช่นกัน

เฉินจิ่งและข่งเสวี่ยได้ยินแล้วก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมาทันที

แต่ไม่ทันไร โจวฮุ่ยเหม่ยก็เปลี่ยนโทนเสียงแล้วพูดต่อ "แต่ถึงจะมีพรสวรรค์แค่ไหน การที่เธอจะสร้างเนื้อสร้างตัวให้ประสบความสำเร็จในวงการของเก่า มันก็ยังต้องใช้เวลาอยู่ดี เสวี่ยเอ๋อร์จะสามสิบแล้ว เธอรอไม่ไหวหรอกนะ"

เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ โจวฮุ่ยเหม่ยก็ตัดสินใจเปิดอกพูดตรงๆ ไปเลย

"เฉินจิ่ง น้าไม่ได้จะรังเกียจหรือไม่ชอบอะไรเธอหรอกนะ น้ายอมรับว่าเธอเป็นคนมีความสามารถ รูปร่างหน้าตาก็ดีมาก" โจวฮุ่ยเหม่ยมองเฉินจิ่ง ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาอย่างหาได้ยาก

อย่างที่เคยบอก หน้าตาของเฉินจิ่งเป็นประเภทหล่อเหลาสะอาดสะอ้านที่ผู้ใหญ่เห็นแล้วมักจะเอ็นดู เรื่องนี้โจวฮุ่ยเหม่ยไม่ได้โกหกเลยสักนิด

"แต่เธอยังเด็กเกินไปจริงๆ ถ้าเสวี่ยเอ๋อร์แก่กว่าเธอแค่สองสามปี น้ารับรองว่าจะยกมือสนับสนุนให้พวกเธอคบกันเต็มที่ แต่นี่พี่เขาแก่กว่าเธอตั้งหกปีนะ"

"ช่องว่างหกปีนี้จะสร้างปัญหาและอุปสรรคให้ชีวิตคู่ในอนาคตของพวกเธอเยอะมาก เรื่องอื่นน้าจะไม่พูดมากความหรอก แต่พอเสวี่ยเอ๋อร์อายุมากขึ้น เสน่ห์ดึงดูดใจที่มีต่อเธอก็จะลดลง ในขณะที่เธอยังหนุ่มแน่น ถึงเวลานั้นปัญหามันจะตามมาอีกสารพัด"

"น้าไม่อยากให้ลูกสาวของน้าต้องมาเสียใจกับเรื่องพวกนี้ทีหลัง ตอนนั้นพ่อแม่น้าก็คัดค้านไม่ให้คบกับลุงเขาเหมือนกัน แต่สถานการณ์ตอนนั้นมันไม่เหมือนของพวกเธอ ตอนนั้นพ่อแม่ฉันแค่รังเกียจที่ทางบ้านลุงเขาจน"

"แต่ฐานะมันสร้างกันใหม่ได้ ทว่าช่องว่างระหว่างวัยมันไม่มีทางเปลี่ยนได้หรอกนะ"

โจวฮุ่ยเหม่ยพูดออกมารวดเดียวเป็นชุด ยังคงไม่เห็นด้วยที่เฉินจิ่งจะคบกับข่งเสวี่ย เหตุผลนั้นแทบไม่ต่างจากที่ไทเฮาลวี่เคยพูดไว้เลย

นั่นคือเป็นห่วงเรื่องช่องว่างระหว่างวัยของเฉินจิ่งกับข่งเสวี่ย ว่าจะสร้างปัญหาให้กับการใช้ชีวิตคู่ในวันข้างหน้า

ครั้งนี้ท่าทีของโจวฮุ่ยเหม่ยดีมาก คำพูดคำจาก็สงบนิ่งและมีเหตุมีผล กระทั่งข่งเสวี่ยเองก็หาคำมาโต้แย้งไม่ได้ เธอได้แต่เม้มปากเงียบ เพียงแต่กระชับแขนที่ควงเฉินจิ่งเอาไว้แน่นขึ้นกว่าเดิม

เฉินจิ่งสัมผัสได้ถึงความหนักแน่นอย่างเงียบงันของข่งเสวี่ย ใบหน้าหล่อเหลาเปี่ยมด้วยความจริงจัง "คุณน้าครับ ผมชอบพี่เสวี่ยมากจริงๆ ครับ ในสายตาผม พี่เสวี่ยมีเสน่ห์ดึงดูดที่สุดเสมอและตลอดไปครับ"

ยังคงเป็นคำพูดเดิม ไม่มีใครรับประกันอนาคตได้ และคำสัญญาเลื่อนลอยถึงอนาคตย่อมไม่มีน้ำหนักพอต่อหน้าผู้ใหญ่อย่างข่งเหวินหลี่และโจวฮุ่ยเหม่ย มิหนำซ้ำอาจถูกมองว่าเป็นคนพูดจาเพ้อเจ้อเสียด้วยซ้ำ

สิ่งที่เฉินจิ่งบอกได้ มีเพียงความรู้สึกจากใจจริงที่เขามีต่อข่งเสวี่ยในตอนนี้เท่านั้น

แต่เขาก็รู้ว่าแค่นี้ยังไม่พอ จึงกล่าวเสริมว่า "คุณน้าครับ ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้คุณน้าเชื่อคำพูดของผม แต่ผมอยากขอโอกาสจากคุณน้าสักครั้ง โอกาสที่จะพิสูจน์ให้เห็นว่า ในอนาคตผมจะไม่มีวันทำให้พี่เสวี่ยต้องเสียใจเด็ดขาดครับ"

จากท่าทีของโจวฮุ่ยเหม่ย เฉินจิ่งเข้าใจอย่างถ่องแท้มาตั้งนานแล้วว่า การจะทำให้โจวฮุ่ยเหม่ยและข่งเหวินหลี่ยอมรับตนเองอย่างเต็มที่ในตอนนี้เป็นเรื่องที่ยากเย็นแสนเข็ญ

เพราะฉะนั้น จึงทำได้เพียงถอยมาหนึ่งก้าว อย่างน้อยก็ต้องทำให้โจวฮุ่ยเหม่ยและข่งเหวินหลี่วางตัวเป็นกลาง เหมือนอย่างที่พ่อเฒ่าเฉินกับไทเฮาลวี่ทำ

ข่งเสวี่ยช่วยเสริมขึ้นมาในจังหวะที่พอเหมาะ "แม่คะ หนูรักเสี่ยวเฉิน และเชื่อว่าเขาจะทำให้หนูมีความสุขได้ค่ะ"

โจวฮุ่ยเหม่ยได้ยินดังนั้นก็นิ่งมองลูกสาวที มองเฉินจิ่งที จนไม่รู้จะพูดอะไรต่อดีเหมือนกัน เพราะสิ่งที่เธอพูดได้ก็พูดไปหมดแล้ว

ท้ายที่สุด โจวฮุ่ยเหม่ยก็ได้แต่หันไปมองสามีแล้วถามว่า "ตาแก่ข่ง คุณว่ายังไงล่ะ"

เห็นได้ชัดว่าโครงสร้างอำนาจในครอบครัวตระกูลข่งกับตระกูลเฉินนั้นต่างกันเล็กน้อย แม้ข่งเหวินหลี่จะไม่ค่อยพูด แต่ในบ้านหลังนี้คนที่กุมอำนาจตัดสินใจเด็ดขาดเห็นได้ชัดว่าเป็นเขา

"งั้นก็ลองคบหาดูใจกันไปก่อนแล้วกัน" คำตอบของข่งเหวินหลี่เรียบง่ายสั้นกระชับ แต่กลับแสดงออกถึงความยินยอมอย่างชัดเจน

เฉินจิ่งและข่งเสวี่ยได้ยินดังนั้นก็หันมาสบตากันอย่างรู้ใจ ทั้งสองคนเอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน

"ขอบคุณค่ะพ่อ"

"ขอบคุณครับคุณลุง"

เมื่อเห็นทั้งคู่เข้าขากันได้ดีขนาดนี้ บนใบหน้าของข่งเหวินหลี่ก็ผุดรอยยิ้มขึ้นมาบ้าง แม้แววตาของโจวฮุ่ยเหม่ยจะยังดูซับซ้อนอยู่สักหน่อย แต่ในที่สุดเธอก็ไม่ได้เอ่ยขัดอะไรขึ้นมาอีก

"เสี่ยวเฉิน ฉันพานายออกไปเดินเล่นแถวๆ นี้ดีกว่า" จู่ๆ ข่งเสวี่ยก็เอ่ยปากชวน

เฉินจิ่งรู้ดีว่าตอนนี้เธอคงมีเรื่องอยากจะคุยกับตนมากมาย และตัวเขาเองก็เช่นเดียวกัน เพียงแต่เขายังหันไปมองข่งเหวินหลี่และโจวฮุ่ยเหม่ยเพื่อขออนุญาตก่อน

ข่งเหวินหลี่โบกมือ "ไปเถอะ เสี่ยวเฉินน่าจะเพิ่งเคยมาเมืองอี๋เฉิงของพวกเราเป็นครั้งแรก ออกไปเปิดหูเปิดตาดูรอบๆ ก็ดีเหมือนกัน"

ข่งเสวี่ยยิ้มอย่างดีใจ จูงมือเฉินจิ่งเดินออกไปข้างนอก พอจะก้าวพ้นประตู เธอยังหันมาตะโกนบอกโจวฮุ่ยเหม่ย "แม่คะ มื้อเย็นตอนทำกับข้าวช่วยใส่พริกไทยเสฉวนลงไปด้วยนะ ทางบ้านเสี่ยวเฉินเขาชอบกินรสเผ็ดชากันน่ะค่ะ"

เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินพ้นประตูออกไป โจวฮุ่ยเหม่ยนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจออกมา "ตาแก่ข่ง เสวี่ยเอ๋อร์ชอบเฉินจิ่งคนนี้มากจริงๆ นะ เมื่อก่อนไม่เคยเรียกร้องเรื่องทำกับข้าวกับฉันเลยสักครั้ง"

"เสวี่ยเอ๋อร์รู้ความมาตั้งแต่เด็ก เรื่องปัญหาของความรักต่างวัย มีหรือที่เธอจะไม่รู้ แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น เธอก็ยังยืนกรานหนักแน่นที่จะคบกับเสี่ยวเฉิน แค่นี้ก็มองออกแล้วว่าชอบเสี่ยวเฉินมากแค่ไหน"

ข่งเหวินหลี่ตอบกลับมาอย่างไม่แปลกใจนัก

โจวฮุ่ยเหม่ยส่ายหน้าเบาๆ ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก