บทที่ 90 จูบแรกของกันและกัน

ข่งเสวี่ยจูงมือเฉินจิ่งเดินออกจากห้อง พอเพิ่งก้าวพ้นลิฟต์มาด้วยกัน เธอก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า "เสี่ยวเฉิน ทำไมนายถึงโผล่มาที่บ้านฉันกะทันหันแบบนี้ล่ะ"

เฉินจิ่งตอบด้วยใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้มเบิกบาน "พี่เสิ่นบอกผมน่ะครับว่า…" เขาเล่าเรื่องที่เสิ่นจิ้งบอกกับตนให้ฟังคร่าวๆ

"ผมคิดว่าพี่เสิ่นพูดถูก ผมควรจะมายืนเคียงข้างพี่เพื่อเผชิญหน้ากับอุปสรรคขวากหนามทุกอย่างไปด้วยกัน"

ข่งเสวี่ยอมยิ้ม "อื้ม นายไม่ใช่แค่เผชิญหน้าไปด้วยกันหรอก แต่นายน่ะมายืนบังอยู่ข้างหน้าฉันเลย เมื่อกี้นี้ทำได้ยอดเยี่ยมมากเลยนะ"

"ยังไม่เพอร์เฟกต์พอหรอกครับ คุณน้ายังไม่ได้ยอมรับผมเต็มร้อยเลย" เฉินจิ่งยักไหล่อย่างจนใจเล็กน้อย

ข่งเสวี่ยกระชับมือที่คล้องแขนเขาให้แน่นขึ้นพลางเอ่ย "แค่นี้ก็ดีมากแล้ว ต่อไปจะต้องทำให้แม่ฉันยอมรับนายได้แน่ๆ นายอย่ากดดันตัวเองมากเกินไปสิ"

ทั้งสองคุยกันไปเรื่อยๆ ข่งเสวี่ยไม่ได้พาเขาเดินไปไหนไกล เพียงแค่เดินเล่นในหมู่บ้าน เพราะสำหรับคนทั้งสองในเวลานี้ จะไปที่ไหนก็ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญมีเพียงแค่คนข้างกายเท่านั้น

"เสี่ยวเฉิน นายเริ่มชอบฉันตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ"

ทั้งสองเดินมาถึงริมทะเลสาบจำลองของหมู่บ้าน แล้วนั่งลงบนม้านั่งไม้ริมน้ำ จู่ๆ ข่งเสวี่ยก็เอียงหน้ามองเฉินจิ่ง ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความขบขันและสงสัยใคร่รู้ขณะเอ่ยถาม

เฉินจิ่งเกาหัวแก้เก้อตามสัญชาตญาณ ก่อนจะตอบว่า "เวลาที่แน่ชัดผมก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน อาจจะเป็นตอนที่เจอพี่เสวี่ยครั้งแรกมั้งครับ"

"พูดจาเลอะเทอะ" ข่งเสวี่ยกะพริบตา ยกนิ้วเรียวยาวขาวผ่องขึ้นมาจิ้มหน้าผากเฉินจิ่งเบาๆ แล้วพูดต่อ "เจอกันครั้งแรก มันอาจจะรู้สึกดีๆ ต่อกันได้อยู่หรอก แต่ถ้าจะบอกว่าชอบเลยเนี่ย ฉันไม่เชื่อหรอกนะ"

เฉินจิ่งได้ยินดังนั้นจึงถามกลับ "แล้วพี่เสวี่ยล่ะครับ ตอนเจอผมครั้งแรก รู้สึกดีกับผมบ้างไหม"

แววตาดุจสายน้ำสารทฤดูของข่งเสวี่ยระบายด้วยรอยยิ้มอบอุ่นดั่งสายลมวสันต์ "มีสิ ตอนนั้นคิดว่า เป็นน้องชายที่น่ารักแล้วก็ช่างเอาใจใส่คนดีจังเลยนะ"

"อย่ามาเปลี่ยนเรื่องเลย รีบบอกมาได้แล้วว่าชอบฉันตั้งแต่เมื่อไหร่"

เฉินจิ่งกลอกตาไปมา ยังคงไม่ยอมตอบ แต่ถามต่อว่า "พี่เสวี่ย ลองเดาดูหน่อยไหมครับ ผมว่าพี่ต้องเดาถูกแน่ๆ"

คำพูดนี้ของเขาไม่ได้ล้อเล่นเลยสักนิด ด้วยความเป็นผู้ใหญ่และสุขุมของพี่สาวคนนี้ เธออาจจะรู้ตัวว่าเฉินจิ่งเริ่มชอบเธอตั้งแต่ตอนไหน ดีไม่ดีอาจจะรู้ก่อนที่ตัวเขาเองจะรู้เสียอีก

ข่งเสวี่ยยอมให้ความร่วมมือด้วยการครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ริมฝีปากสีแดงระเรื่อจึงขยับเอ่ย "น่าจะเป็นตอนที่นายเมาหลับอยู่หน้าห้อง แล้วฉันคอยดูแลนายตั้งนานนั่นหรือเปล่านะ ฉันจำได้ว่าตอนที่เดินกลับไปเอาโทรศัพท์ นายน่ะ เหมือนอยากจะสารภาพรักกับฉันเลยใช่ไหมล่ะ"

ได้ยินเช่นนั้น เฉินจิ่งที่เป็นผู้ชายอกสามศอกก็ยังรู้สึกว่าใบหน้าเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมา

ที่แท้พี่เสวี่ยก็รู้ตัวตั้งแต่ตอนนั้นแล้วจริงๆ…

เมื่อเห็นเฉินจิ่งหน้าแดง ข่งเสวี่ยก็ยิ้มจนตาหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว รู้สึกว่าพ่อหนุ่มตัวโตของเธอน่ารักเหลือเกิน

"แล้วพี่เสวี่ยล่ะครับ พะ…พี่ล่ะ พี่ชอบผมตั้งแต่เมื่อไหร่" เฉินจิ่งถูกข่งเสวี่ยยิ้มแซวเสียจนเก้อเขิน จึงถามกลับอย่างไม่ยอมแพ้

คราวนี้ถึงทีที่ข่งเสวี่ยต้องเขินอายบ้างแล้ว เธอเม้มริมฝีปากอวบอิ่มสีระเรื่อโดยไม่รู้ตัว ก้มหน้ามองปลายรองเท้าตัวเองโดยไม่พูดไม่จา

เฉินจิ่งถามด้วยอารมณ์เบิกบาน "พี่เสวี่ย ใช่ตอนที่พี่ป่วยคราวนั้นหรือเปล่าครับ ผมจำได้ว่าพี่เสวี่ยตอนนั้นเหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เลย ยังมาอ้อนผะ…"

"ว้าย ห้ามพูดนะ!" ข่งเสวี่ยรู้สึกว่าเรื่องนั้นเป็นเรื่องที่ 'น่าขายหน้า' สุดๆ มาโดยตลอด จึงรีบหันขวับมายกมือขึ้นปิดปากเฉินจิ่งทันควัน

นี่เป็นการกระทำตามสัญชาตญาณของเธอ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าลึกๆ ในใจแล้ว เธอเปิดรับและพร้อมจะใกล้ชิดสนิทสนมกับเฉินจิ่งอย่างเป็นธรรมชาติจริงๆ

ชั่วพริบตานั้น ทั้งคู่ต่างชะงักงัน

เมื่อสายตาสบประสาน ดอกไม้ที่ชื่อว่าความรักพลันเบ่งบานขึ้นมาจากต้นกล้าที่ผลิหน่อไว้นานแล้ว ณ จุดที่แววตาของหญิงสาวรุ่นพี่และชายหนุ่มรุ่นน้องมาบรรจบกัน

ในช่วงเวลาเช่นนี้ ผู้ชายมักจะเข้าใจได้เองโดยสัญชาตญาณ

เฉินจิ่งค่อยๆ ดึงมือของข่งเสวี่ยที่ปิดปากตนเองอยู่ออกอย่างนุ่มนวล แล้วโน้มใบหน้าลงช้าๆ ด้วยความคาดหวัง

แววตาของข่งเสวี่ยมีความประหม่าอยู่บ้าง แต่เธอก็ไม่ได้หลบเลี่ยง

แสงแดดวันนี้ช่างอบอุ่น ทอประกายลงบนผิวน้ำของทะเลสาบจำลองจนเกิดประกายระยิบระยับ ทั้งยังสาดส่องเงาร่างของคนทั้งสองที่ค่อยๆ แนบชิดเข้าหากันภายใต้แสงแดดอุ่น

ริมฝีปากนุ่มละมุนสัมผัสกัน ก้นบึ้งของหัวใจพลันหวานฉ่ำราวกับมีน้ำผึ้งรินรด ริมฝีปากคล้ายมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน ทำให้ทั้งเฉินจิ่งและข่งเสวี่ยต่างรู้สึกวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง

ผ่านไปครู่หนึ่ง เฉินจิ่งถึงยืดตัวกลับมานั่งตรง แก้มขาวผ่องดั่งหิมะของข่งเสวี่ยแดงซ่านไปหมด ราวกับจะมีหยดเลือดซึมออกมาได้

แม้จะเป็นเพียงการแตะสัมผัสที่แสนเรียบง่าย แต่ความรู้สึกที่หัวใจเต้นระรัวราวกับกวางน้อยวิ่งพล่าน ก็ทำให้ทั้งคู่ยากจะสงบใจลงได้

เฉินจิ่งรู้สึกว่าในฐานะลูกผู้ชาย ตนเองควรจะพูดอะไรสักหน่อยในเวลานี้ จึงโพล่งออกไปราวกับผีผลักว่า "พี่เสวี่ย ผม…นี่เป็นจูบแรกของผมเลยนะ"

นี่เป็นความจริงแท้แน่นอน

แต่กลับคาดไม่ถึงว่าข่งเสวี่ยจะตอบว่า "ใคร…ใครจะไม่ใช่ล่ะ"

เฉินจิ่งได้ยินก็ชะงักไป มองข่งเสวี่ยด้วยความประหลาดใจ ที่จริงเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่านี่จะเป็นจูบแรกของพี่เสวี่ย เพราะตามปกติแล้ว ด้วยวัยของเธอก็น่าจะเคยมีประสบการณ์ความรักมาบ้าง

แม้ว่าก่อนหน้านี้เฉินจิ่งจะไม่เคยเอ่ยถามเลยก็ตาม

ข่งเสวี่ยเห็นท่าทางประหลาดใจของเขา จึงบอกว่า "ตอนอยู่มหาวิทยาลัย ฉันตั้งใจเรียนมาก ถึงจะมีผู้ชายมาตามจีบเยอะ แต่ฉันก็ไม่เคยตกลงกับใครเลย พอมาทำงาน งานก็ยุ่งมาก แถมยังไม่เคยเจอผู้ชายที่ทำให้รู้สึกถูกใจ ก็เลยโสดมาตลอดนี่แหละ"

พูดพลางข่งเสวี่ยก็คลี่ยิ้ม "ตอนนี้มาคิดดู บางทีสวรรค์อาจจะให้ฉันรอเจอนายอยู่ก็ได้นะ"

"พี่เสวี่ย…" เฉินจิ่งทั้งดีใจและตื่นเต้น แม้เขาจะไม่ได้ยึดติดกับเรื่องบางเรื่องมากนัก แต่การที่พี่เสวี่ยเพิ่งมีความรักเป็นครั้งแรกเหมือนกัน จะบอกว่าเขาไม่ดีใจก็คงโกหก

ข่งเสวี่ยเอียงศีรษะซบลงบนไหล่ของเฉินจิ่ง พลางกระซิบเบาๆ "จริงๆ นอกจากเรื่องที่เพิ่งบอกไป ในใจฉันก็มีความคิดรักความสมบูรณ์แบบอยู่นิดหน่อยเหมือนกัน"

"ตอนอยู่มัธยมต้น ฉันเคยอ่านเรื่อง 'สตรีผู้ถือดอกคามิลเลีย' ของอเล็กซองดร์ ดูมาส์ ผู้ลูก ตอนนั้นรู้สึกสะเทือนใจกับความรักอันแสนเศร้าและงดงามในเรื่องมาก ก็เลยมีความคิดแวบหนึ่งขึ้นมาว่า ตัวฉันอยากจะเป็นมาร์เกอริตที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติตัวจริง ทั้งร่างกายและจิตใจ แล้วฉันก็หวังว่าคนรักในอนาคตจะเป็นเหมือนกันกับฉันด้วย"

ได้ยินเช่นนั้น เฉินจิ่งก็แอบทอดถอนใจในอก มิน่าล่ะปกติการแต่งเนื้อแต่งตัวของพี่เสวี่ยถึงได้มิดชิดเรียบร้อยขนาดนั้น สาเหตุอยู่ที่ตรงนี้นี่เอง

พูดถึงตรงนี้ ข่งเสวี่ยก็ทอดสายตามองเสี้ยวหน้าของเฉินจิ่งด้วยความรักใคร่ เธอยิ้มบางๆ "ที่จริงแล้วเรื่องยึดติดแบบนี้ ปกติมักจะมีแต่พวกผู้ชายเท่านั้นแหละที่มี แต่ฉันเองก็มีเหมือนกัน นายจะรู้สึกว่าแปลกหรือเปล่าล่ะเสี่ยวเฉิน"

แน่นอนว่าเฉินจิ่งไม่รู้สึกว่าแปลกอยู่แล้ว ซ้ำยังถามปนยิ้มว่า "พูดแบบนี้ ถ้าก่อนหน้านี้ผมเคยมีแฟนมาก่อน พี่เสวี่ยก็คงไม่ชอบผมแล้วสิครับ"

ข่งเสวี่ยกะพริบตา "ก็อาจจะเป็นไปได้นะ"

แค่ 'อาจจะ' ไม่ใช่ยืนยันว่าจะ 'ไม่ชอบ' แน่นอน เพราะข่งเสวี่ยเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า ความยึดมั่นในใจตนจะถูกทำลายลงต่อหน้าเฉินจิ่งหรือไม่

ความยึดมั่นใดๆ ล้วนแปรเปลี่ยนไปตามบุคคลทั้งสิ้น

"งั้นผมก็โชคดีจริงๆ ที่ไม่เคยมีความรักมาก่อน ไม่อย่างนั้นคงต้องคลาดกับพี่เสวี่ยของผมไปแล้ว"

"ทำหน้าซื่อบื้อไปได้" ข่งเสวี่ยค้อนเขาเบาๆ เธอประสานนิ้วทั้งสิบเข้ากับมือของเฉินจิ่ง จากนั้นก็ยกขึ้น เล็งมุมไปยังทะเลสาบจำลองที่งดงามภายใต้แสงแดด แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายภาพไว้รูปหนึ่ง

เฉินจิ่งถามอย่างสงสัย "พี่เสวี่ย พี่ทำอะไรน่ะครับ"

ข่งเสวี่ยตอบอย่างอ่อนโยน "ก็เปิดตัวอย่างเป็นทางการไงล่ะ จะได้ไม่ต้องมีเพื่อนร่วมรุ่นหรือพวกเพื่อนๆ คอยหาเรื่องบอกว่าจะแนะนำคู่ดูตัวให้อยู่ทั้งวัน"

และเพื่อให้พวกผู้ชายที่ตามจีบเธออยู่พับความตั้งใจเก็บไป ถือเป็นการช่วยเสี่ยวเฉินของเธอประกาศสิทธิ์ความเป็นเจ้าของไปในตัว

นี่คือคำพูดที่ข่งเสวี่ยไม่ได้เอ่ยออกมา แต่เฉินจิ่งรับรู้ได้ถึงข้างในหัวใจ