บทที่ 91 หลงใหลในความหล่อของเสี่ยวเฉิน

หลังจากถ่ายรูปเสร็จ ข่งเสวี่ยก็โพสต์ลงโมเมนต์ทันที เฉินจิ่งชะโงกหน้าเข้าไปดู

รูปที่เธอเพิ่งถ่ายเมื่อครู่ดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจ ทว่ากลับหามุมได้ดีมาก จุดโฟกัสอยู่ที่มือของเธอกับเฉินจิ่งที่สอดประสานกันแนบแน่น ฉากหลังเป็นผิวน้ำในทะเลสาบที่ทอประกายระยิบระยับ สะท้อนแสงสีทองเรืองรองราวกับละอองทองคำ ให้ความรู้สึกงดงามชวนฝันอย่างยิ่ง

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญอยู่ที่ข้อความที่เธอพิมพ์ประกอบต่างหาก

“นับจากนี้ไป แค่ชอบคงไม่พอ ต้องรักเท่านั้น”

ข้อความแถวนี้ทำให้เฉินจิ่งรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก เขาจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาบ้าง แล้วใช้รูปที่ข่งเสวี่ยถ่ายโพสต์ลงโมเมนต์ของตัวเองเหมือนกัน

เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าจะพิมพ์ข้อความแบบไหนดีถึงจะถ่ายทอดความรู้สึกในเวลานี้ออกมาได้ครบถ้วน

สุดท้าย เฉินจิ่งจึงเขียนลงไปว่า “ในวินาทีนี้ ผมรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าตัวอักษรช่างบางเบาเหลือเกิน ไม่อาจถ่ายทอดความสุขและความยินดีของผมออกมาได้หมดเลย”

ข่งเสวี่ยที่อยู่ข้างกายเห็นข้อความนี้เข้าก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะคิกออกมา

เธอหัวเราะ เฉินจิ่งก็พลอยหัวเราะตามไปด้วย

“เสี่ยวเฉิน พวกเราดูเหมือนเด็กมัธยมที่แอบรักกันในวัยเรียนเลยเนอะ ยังต้องมาโพสต์ประโยคหวานแหววแบบนี้อีก” ข่งเสวี่ยเอ่ยพร้อมดวงตายิ้มจนหยีโค้ง

“อืม เสียดายที่ไม่ได้เจอพี่เสวี่ยตอนมัธยม ไม่อย่างนั้นคงได้มีความรักในวัยเรียนกับพี่จริงๆ ไปแล้วครับ”

“ไม่ได้หรอก ตอนเธออยู่มัธยม ฉันก็อยู่มหาวิทยาลัยแล้ว ถ้าเป็นงั้นฉันก็คงไม่ใช่แค่วัวแก่กินหญ้าอ่อน แต่กลายเป็นล่อลวงผู้เยาว์ไปแล้วน่ะสิ”

ทั้งสองหยอกล้อกันไปมาไม่กี่ประโยค โมเมนต์เปิดตัวที่ข่งเสวี่ยโพสต์ไปก็มีคนเข้ามากดถูกใจและคอมเมนต์กันล้นหลาม

มีทั้งคำอวยพรจากเพื่อนร่วมรุ่น เพื่อนร่วมงาน และกลุ่มเพื่อน รวมถึงพวกหนุ่มๆ ที่ตามจีบบางคนที่เข้ามาตัดพ้อว่าอกหัก ข่งเสวี่ยกวาดตามองแวบหนึ่ง แล้วตอบกลับไปแค่คอมเมนต์ของเสิ่นจิ้งคนเดียวเท่านั้น

“ว้าว เปิดตัวแล้วเหรอเนี่ย เสี่ยวเฉินเก่งขนาดนี้เลยเหรอ จัดการคุณลุงคุณป้าได้เร็วขนาดนี้เชียว?”

“เสิ่นจิ้ง เธอนี่เป็นแม่สื่อลับที่ทำหน้าที่ได้ดีจริงๆ นะ ปิดบังฉันซะมิดเลย”

แน่นอนว่าเสิ่นจิ้งไม่กล้าคุยเรื่องนี้กับข่งเสวี่ยต่อ เธอจึงหันไปคอมเมนต์ในโมเมนต์ของเฉินจิ่งแทน

“เสี่ยวเฉิน ยินดีด้วยนะ ฉันบอกแล้วไงว่านายกับข่งเสวี่ยมีลุ้นแน่ๆ”

เฉินจิ่งตอบกลับไปด้วยคำขอบคุณอย่างจริงใจ เขารู้สึกขอบคุณเสิ่นจิ้งมากจริงๆ เพราะถ้าไม่มีเธอคอยเป็นแม่สื่อช่วยผลักดัน ตัวเขาเองก็อาจจะยังไม่ตัดสินใจเด็ดขาดที่จะจีบพี่เสวี่ยก็ได้

เมื่อเทียบกับโมเมนต์ของข่งเสวี่ยที่คึกคักอย่างยิ่ง ฝั่งของเฉินจิ่งกลับดูค่อนข้างเงียบเหงา มีแค่อาจ้าวที่เข้ามาอวยพรประโยคหนึ่ง นอกนั้นก็เป็นแค่การกดถูกใจ ทั้งรูมเมตสมัยมหาวิทยาลัย สวี่หลินคุณชายรวยที่รู้จักกันตอนไปกัดจิ้งหรีด รวมถึงคนที่เพิ่งรู้จักกันในงานประมูลคราวก่อน

เฉินจิ่งเพิ่งก้าวเข้าสู่วงการของเก่าได้ไม่นาน หรือจะว่าไปก็คือเพิ่งก้าวสู่โลกของผู้ใหญ่ เส้นสายและแวดวงสังคมย่อมเทียบกับข่งเสวี่ยไม่ได้อยู่แล้ว

แต่ไม่ว่าอย่างไร ทันทีที่ทั้งสองโพสต์เปิดตัว พี่สาวคนสวยวัยยี่สิบแปดกับเด็กหนุ่มวัยยี่สิบสอง ในที่สุดก็ได้ตกลงคบหากันอย่างเป็นทางการ

แม้พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายจะยังไม่ค่อยเห็นด้วย แม้ช่องว่างระหว่างวัยอาจนำพาปัญหาและความยุ่งยากตามมาไม่น้อย

ทว่าในเวลานี้ ด้วยความรักที่มีให้กัน ทั้งพี่สาวคนสวยและเด็กหนุ่มต่างเปี่ยมด้วยความมั่นใจว่าจะจับมือเผชิญหน้ากับทุกอุปสรรคไปด้วยกัน

…

ข่งเสวี่ยพาเฉินจิ่งเดินเล่นในหมู่บ้านพักใหญ่ เมื่อเห็นว่าได้เวลาพอสมควรจึงพากันเดินกลับ

ตอนเดินมาถึงใต้ตึก เฉินจิ่งก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามว่า "จริงสิครับพี่เสวี่ย ที่เมืองอี๋เฉิงมีตลาดของเก่าบ้างไหมครับ"

พอข่งเสวี่ยได้ยินก็เดาความคิดเขาออกทันที จึงเอ่ยอย่างอ่อนโยนและเข้าอกเข้าใจว่า "เสี่ยวเฉิน เธอไม่ต้องซื้อของเก่าอะไรให้แม่ฉันหรอกนะ ของแท้มันแพงมาก"

เฉินจิ่งส่ายหน้า "ยังไงก็ต้องซื้อครับ" น้ำเสียงของเขาหนักแน่นจริงจัง

ถึงอย่างไรตอนนี้เขาก็ยังไม่ได้รับการยอมรับจากว่าที่แม่ยาย ย่อมต้องหาทางเอาใจเป็นธรรมดา

ข่งเสวี่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า "งั้นเลือกชิ้นที่ราคาไม่แพงมาก เป็นไง"

นี่แหละคือเสน่ห์ของสาวรุ่นพี่ ตราบใดที่สิ่งที่อีกฝ่ายทำไม่ใช่เรื่องผิด เธออาจจะคอยเตือน แต่จะไม่ดึงดันคัดค้านเด็ดขาด

เฉินจิ่งพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เดิมทีเขาก็วางแผนไว้แบบนี้ ชิ้นที่แพงเกินไปดูไม่เหมาะจริงๆ แถมกำลังเงินของเขาตอนนี้ก็ยังจ่ายแพงมากไม่ไหว ราคาประมาณสองถึงสามหมื่นหยวนถือว่ากำลังพอดีที่สุด

ทั้งสองคนหยอกล้อพลางเดินเคียงข้างกันกลับเข้ามาในบ้าน

โจวฮุ่ยเหม่ยกำลังเตรียมมื้อเย็นอยู่ ข่งเสวี่ยจึงบอกให้เฉินจิ่งไปนั่งคุยกับข่งเหวินหลี่ ส่วนตัวเธอก็เดินเข้าไปช่วยในครัว

"แม่คะ ยังเหลือกับข้าวอีกกี่อย่าง" ข่งเสวี่ยหยิบผ้ากันเปื้อนมาผูก รวบผมยาวไปไว้ด้านหลังพลางเอ่ยถาม

โจวฮุ่ยเหม่ยเหลือบมองลูกสาวอย่างจนใจ "เหลืออีกสองอย่างยังไม่ได้ผัดจ้ะ แต่วางใจเถอะ แม่ไม่แกล้งทำรสชาติแย่ๆ ให้แฟนเด็กของลูกต้องเสียหน้าหรอกนะ"

"แม่คะ แฟนหนูค่ะ ไม่ใช่แฟนเด็ก" ข่งเสวี่ยกวาดตามองผักที่ยังไม่ได้ลงกระทะ ก่อนจะหยิบตะหลิวมาถือไว้ด้วยรอยยิ้ม "หนูทำต่อเองดีกว่าค่ะ"

โจวฮุ่ยเหม่ยไม่ห้าม เธอขยับถอยไปยืนด้านข้าง แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เสวี่ยเอ๋อร์ คิดดีแล้วจริงๆ เหรอ"

ข่งเสวี่ยไม่ได้ตอบเป็นคำพูด เพราะการเปิดตัวไปแล้วนั้น คือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดของเธอ

“เฮ้อ ตั้งแต่เด็กจนโต ลูกก็เป็นเด็กดีว่านอนสอนง่ายมาตลอด ไม่ว่าจะเรื่องเรียนหรือเรื่องการใช้ชีวิต ลูกก็จัดการได้ดีจนแทบไม่เคยทำให้พ่อกับแม่ต้องเป็นห่วงเลย แล้วทำไมเรื่องสำคัญชั่วชีวิตขนาดนี้ ถึงได้ทำเรื่องสะเทือนฟ้าสะเทือนดินขึ้นมาได้นะ” โจวฮุ่ยเหม่ยส่ายหน้าบ่นพึมพำ

“แม่คะ หนูคบกับคนที่ชอบ มันกลายเป็นเรื่องสะเทือนฟ้าสะเทือนดินไปได้ยังไงกัน” ข่งเสวี่ยตอบกลับอย่างทั้งขำทั้งอ่อนใจ

โจวฮุ่ยเหม่ยค้อนขวับอย่างหมั่นไส้ “ยังไม่สะเทือนฟ้าสะเทือนดินอีกเหรอ มีแฟนเด็กกว่าตัวเองตั้งหกปี ถ้าพวกญาติๆ ฝั่งบ้านเรารู้เข้า ลูกได้กลายเป็นหัวข้อซุบซิบประจำปีแน่”

“พวกป้าๆ น้าๆ ฝั่งนู้นน่ะ แม่นึกภาพออกเลยว่าจะพากันพูดยังไงบ้าง”

พอข่งเสวี่ยได้ยินเข้าก็นึกสงสัย “จะพูดยังไงเหรอคะ”

โจวฮุ่ยเหม่ยชะโงกหน้ามองออกไปนอกครัว เห็นเฉินจิ่งกำลังจิบชาสนทนากับข่งเหวินหลี่อยู่ จึงป้องปากกระซิบกระซาบ “จะพูดยังไงได้อีกล่ะ เฉินจิ่งนอกจากอายุน้อยแล้ว หน้าตาก็ยังดูเด็ก บุคลิกหน้าตาก็จัดว่าดูดีไม่เบา คงไม่พ้นโดนหาว่าเป็นเด็กหนุ่มที่ลูกชุบเลี้ยงไว้หรอก!”

“ฮ่าๆ” คำพูดของโจวฮุ่ยเหม่ยทำเอาข่งเสวี่ยหลุดขำก๊าก

“ขำอะไร แม่พูดผิดตรงไหน ลูกจะหาคนที่อายุไล่เลี่ยกันหน่อยไม่ได้หรือไง ยังดีนะที่ลูกเป็นผู้หญิง ไม่อย่างนั้นแม่คงคิดว่าลูกหน้ามืดตามัวเพราะหลงความหล่อของเฉินจิ่งแน่ๆ” โจวฮุ่ยเหม่ยทั้งฉุนทั้งขำ แขวะลูกสาวด้วยน้ำเสียงกึ่งเล่นกึ่งจริง

ใครจะคาดคิดว่าข่งเสวี่ยกลับกะพริบตาปริบๆ ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับหน้าตาเฉย “แม่คะ หนูคงหลง ‘ความหล่อ’ ของเสี่ยวเฉินจริงๆ นั่นแหละค่ะ”

“ไปไกลๆ เลย เป็นสาวเป็นนางพูดจาอะไรไม่อายปากบ้าง” โจวฮุ่ยเหม่ยได้ยินเข้าก็อดไม่ได้ที่จะฟาดไหล่ข่งเสวี่ยเบาๆ ทว่าสุดท้ายก็พลอยหลุดขำตามไปด้วย

อย่างไรเสียก็เป็นแม่ลูกกัน ปกติสายสัมพันธ์ก็เหนียวแน่นอยู่แล้ว ความขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ ก่อนหน้านี้จึงไม่ได้สั่นคลอนความอบอุ่นในครอบครัวเลยแม้แต่น้อย

“จริงสิแม่ เดี๋ยวทานข้าวเสร็จแล้ว พวกเราไปเดินเล่นตลาดของเก่ากันไหมคะ” ข่งเสวี่ยหยอกเย้ากับแม่ต่ออีกครู่หนึ่ง ก่อนจะวกกลับเข้าเรื่องสำคัญ

โจวฮุ่ยเหม่ยชะงักไปเล็กน้อย แต่ชั่วพริบตาก็เดาทางออก จึงเอ่ยถาม “เฉินจิ่งคิดจะซื้อของเก่าให้แม่เหรอ”

“ค่ะ ตอนนี้ในหัวเขาก็คิดอยู่แค่อย่างเดียว คืออยากเอาอกเอาใจพ่อกับแม่นั่นแหละ”

ข่งเสวี่ยหยุดคิดนิดหนึ่งแล้วเอ่ยเสริม “แต่ให้เสี่ยวเฉินช่วยแม่เลือกดูสักชิ้นก็ดีนะคะ ตาเขาถึงจริงๆ ของเก่าที่เขาช่วยดูให้ รับรองว่าไม่มีทางเป็นของปลอมแน่นอน คราวหน้าเวลาแม่หยิบไปอวดพวกเพื่อนนักสะสม จะได้ไม่ต้องกลัวเสียหน้าเพราะโดนจับได้ว่าเป็นของเก๊อีกไงคะ”

โจวฮุ่ยเหม่ยฟังแล้วยังคงครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ “ตาถึงขนาดนั้นเชียวเหรอ เขาเพิ่งจะอายุเท่าไหร่กัน ต่อให้เคยช้อนของดีราคาถูกมาได้สองสามครั้ง แม่ว่าส่วนใหญ่คงอาศัยดวงมากกว่า ฝีมือคงไม่ได้วิเศษวิโสขนาดที่ลูกอวยหรอกมั้ง”