บทที่ 92 ผมมีแผนแล้ว

ข่งเสวี่ยเคยเห็นเฉินจิ่งช้อนของดีราคาถูกมากับตาตัวเองถึงสองครั้ง ย่อมรู้ซึ้งถึงสายตาเฉียบคมในการดูของและความรู้ที่เขาสะสมไว้ เธอจึงเชื่อมั่นในตัวเขาเต็มเปี่ยม จึงเอ่ยตอบว่า "แม่คะ เดี๋ยวไปถึงก็รู้เองค่ะ"

ต่อให้ไม่เคยเห็นเฉินจิ่งช้อนของดีหรือประเมินของเก่า ข่งเสวี่ยก็เชื่อมั่นในตัวผู้ชายของเธออยู่ดี

แน่นอนว่าโจวฮุ่ยเหม่ยยังคงไม่ค่อยเชื่อว่าเฉินจิ่งจะเก่งกาจอย่างที่ลูกสาวคุยไว้ เธอแอบคิดในใจว่า 'ประเดี๋ยวถ้าเกิดซื้อได้ของปลอมขึ้นมา ไม่พูดอะไรออกไปจะดีกว่า ต้องไว้หน้าเสวี่ยเอ๋อร์สักหน่อย'

ทางด้านห้องรับแขก เฉินจิ่งกับข่งเหวินหลี่คุยกันถูกคอทีเดียว

ว่าที่พ่อตาคนนี้เป็นคนอัธยาศัยดีมาก แม้ลึกๆ ในใจจะไม่ค่อยเห็นด้วยกับเรื่องของเฉินจิ่งและข่งเสวี่ย แต่ก็ปฏิบัติต่อเฉินจิ่งด้วยท่าทีที่ดีเอามากๆ

แน่นอนว่าการบอกว่าอัธยาศัยดีเป็นคำพูดที่ฟังดูรื่นหู หากพูดตรงไปตรงมา ว่าที่พ่อตาคนนี้เป็นคนเก็บงำความรู้สึกเก่งกาจ ลุ่มลึกชนิดที่ไม่แสดงอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ออกมาทางสีหน้า

แต่นี่ก็เป็นเรื่องธรรมดา ข่งเหวินหลี่ทำงานในหน่วยงานรัฐ ตำแหน่งหน้าที่อาจไม่ถึงกับสูงลิบลิ่ว แต่ก็ไม่ได้ต่ำต้อย

เขาเองก็มีพื้นเพมาจากครอบครัวยากจน ไม่อย่างนั้นพ่อแม่ของโจวฮุ่ยเหม่ยในตอนนั้นคงไม่รังเกียจฐานะทางบ้านของเขา และคนที่ไต่เต้าจากศูนย์จนสร้างชื่อเสียงในแวดวงราชการได้ ย่อมไม่มีใครธรรมดาอย่างแน่นอน

เฉินจิ่งปฏิบัติต่อว่าที่พ่อตาคนนี้ด้วยความเคารพปนประหม่า จึงค่อนข้างระมัดระวังตัว

ข่งเหวินหลี่คล้ายจะมองออกถึงความเกร็งนั้น จึงหัวเราะชอบใจแล้วเอ่ยว่า "เสี่ยวเฉิน ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอก ถ้านายได้แต่งงานกับเสวี่ยเอ๋อร์ พวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ทำตัวตามสบายเถอะ"

คำพูดนี้ฟังดูมีเหตุผล เฉินจิ่งพยักหน้ารับ "ขอบคุณครับคุณอาที่ยอมให้ผมกับพี่เสวี่ยลองคบหากันดูก่อน" เขาเอ่ยขอบคุณอีกครั้ง

"ไม่ต้องขอบคุณหรอก" ข่งเหวินหลี่ตอบรับ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "อันที่จริงฉันก็ไม่อยากก้าวก่ายเรื่องความรักของเสวี่ยเอ๋อร์หรอกนะ แต่ช่องว่างระหว่างวัยของพวกเธอสองคนมันค่อนข้างห่าง วันข้างหน้าต้องเจอกับปัญหาอีกสารพัดแน่นอน แต่ขอแค่พวกเธอยังหนักแน่นในความรู้สึกที่มีให้กัน ปัญหาไหนๆ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก"

จากคำพูดนี้ ย่อมมองออกว่าท่าทีคัดค้านของข่งเหวินหลี่ไม่ได้รุนแรงเท่ากับโจวฮุ่ยเหม่ย

บางที เขาอาจจะเห็นเงาของตัวเองในอดีตจากตัวเฉินจิ่ง แม้สถานการณ์จะต่างกันไปบ้าง ทว่าอย่างไรเสียก็เคยโดนพ่อแม่ฝ่ายหญิงตั้งแง่รังเกียจเหมือนกัน

"ครับ พวกเราจะทำให้ได้แน่นอนครับ" เฉินจิ่งตอบอย่างหนักแน่นเด็ดขาด

หลังจากนั้นไม่นาน ข่งเสวี่ยก็ยกกับข้าวมาวางบนโต๊ะอาหาร แล้วหันไปมองพ่อกับแฟนหนุ่มในห้องรับแขก ใบหน้างดงามระบายยิ้มพลางร้องเรียก "พ่อคะ เสี่ยวเฉิน มากินข้าวได้แล้วค่ะ"

ภาพพ่อกับแฟนหนุ่มกำลังพูดคุยกันอย่างถูกคอ เป็นภาพที่ข่งเสวี่ยอยากเห็นมาตลอด และสิ่งที่เธอหวังยิ่งกว่าคือในอนาคตอันใกล้นี้ สถานะของผู้ชายทั้งสองคนในภาพจะขยับเปลี่ยนไปอีกขั้น

อืม กลายเป็นคู่พ่อตากับลูกเขย

มื้อค่ำดำเนินไปอย่างราบรื่นกลมเกลียว โจวฮุ่ยเหม่ยเติบโตมาจากตระกูลผู้ดี จึงมีกิริยามารยาทเพียบพร้อม บนโต๊ะอาหารไม่ได้จงใจชักสีหน้าใส่เฉินจิ่งแต่อย่างใด ตรงกันข้ามกลับดูเป็นกันเองด้วยซ้ำ

เพียงแต่ความเป็นกันเองนี้ โจวฮุ่ยเหม่ยวางตัวและเว้นระยะห่างได้อย่างพอดิบพอดี เป็นเพียงความเอ็นดูที่ผู้ใหญ่ทั่วไปมีต่อคนรุ่นหลัง ไม่ใช่ความสนิทสนมของแม่ยายที่มีต่อลูกเขย

เฉินจิ่งเห็นเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกจนใจระคนขำ

เรื่องจนใจคงไม่ต้องพูดถึง ส่วนที่ขำนั้นเป็นเพราะเขากำลังนึกว่า การรักษาระยะห่างอันเฉียบคมเป๊ะปังที่พี่เสวี่ยเคยใช้กับเขาก่อนหน้านี้ คงได้กรรมพันธุ์มาจากว่าที่แม่ยายคนนี้นี่เอง

หลังมื้ออาหาร ข่งเสวี่ยเป็นฝ่ายออกปากชวนเอง สี่คนพ่อแม่ลูกจึงเก็บกวาดเรียบร้อยแล้วพากันออกเดินทางไปยังตลาดของเก่าเมืองอี๋เฉิง

ต้องบอกว่า คำว่าสี่คนพ่อแม่ลูกนี้ ข่งเสวี่ยแอบทึกทักเอาเองในใจ

แม้เมืองอี๋เฉิงจะไม่ใช่เมืองเอกของมณฑลเซียงหนาน แต่เศรษฐกิจพัฒนาไปไกล ด้านวัฒนธรรมก็จัดการได้ไม่เลว ขนาดของตลาดของเก่าแม้จะไม่ใหญ่โตนัก แต่หากเทียบกับเมืองในระดับเดียวกันก็นับว่าน่าประทับใจทีเดียว

ตอนที่ทั้งสี่คนมาถึงตลาดของเก่า เวลายังไม่ดึกเท่าไร ตลาดของเก่าเมืองอี๋เฉิงที่สร้างด้วยสถาปัตยกรรมโบราณแห่งนี้ ในตัวเองก็นับเป็นสถานที่ท่องเที่ยวอยู่แล้ว ยามค่ำคืนจึงมีผู้คนมาเดินเที่ยวชมไม่น้อย

ข่งเสวี่ยควงแขนเฉินจิ่งเดินนำอยู่ข้างหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ พลางเอ่ยถามเสียงเบา "เสี่ยวเฉิน เธอคิดจะซื้อของเก่าแบบไหนให้แม่ฉันเหรอ"

"ดูว่าคุณน้าชอบแบบไหนดีกว่าครับ" เฉินจิ่งไม่ได้คิดอะไรซับซ้อน จึงตอบไปตามตรง

เมื่อได้ยินดังนั้น ข่งเสวี่ยลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นอีก "เสี่ยวเฉิน แล้วของเก่าแบบไหนที่ดูง่ายกว่ากันล่ะ หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ ตอนนี้เธอถนัดดูของเก่าประเภทไหนมากที่สุด"

เฉินจิ่งรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย "พี่เสวี่ย ถามเรื่องนี้ทำไมเหรอครับ"

"เธอถนัดดูของเก่าประเภทไหน พวกเราก็ซื้อประเภทนั้นไง แบบนี้จะได้ไม่พลาด" ข่งเสวี่ยอธิบาย พลางกลัวว่าเฉินจิ่งจะเข้าใจผิด จึงรีบเสริม "เสี่ยวเฉิน ฉันไม่ได้ไม่เชื่อมือเธอนะ แต่การเอาใจแม่ยายเนี่ย เน้นชัวร์ไว้ก่อนดีกว่า ใช่ไหมล่ะ"

ช่วงท้ายประโยคของเธอแฝงน้ำเสียงปรึกษาหารือระคนออดอ้อนขอความเห็น ทำให้เฉินจิ่งฟังแล้วรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

"งั้นซื้อเครื่องหยกแล้วกันครับ อย่างน้อยเครื่องหยกผมก็รับประกันได้ว่าเป็นหยกแท้" แท้จริงแล้วในใจของเฉินจิ่งมั่นใจเต็มเปี่ยม แต่ปากก็ตอบรับไปเช่นนั้น ถือเป็นการตามใจข่งเสวี่ยไปด้วย

แม้ว่าวันนี้เฉินจิ่งจะเหลือโควตาประเมินแค่อีกสองครั้ง แต่ประเดี๋ยวก็ไม่ได้จะมาช้อนของดีราคาถูกเสียหน่อย เขาตั้งใจมาซื้อของแท้ แค่เลือกร้านใหญ่สักนิด แสดงตัวว่าเป็นคนในวงการ อีกฝ่ายย่อมไม่กล้าเอาของเก๊ออกมาตบตาแน่

ในสถานการณ์เช่นนี้ โควตาประเมินสองครั้งย่อมเหลือเฟือ

ดังนั้นความกังวลของข่งเสวี่ยจึงแทบไม่มีความจำเป็นเลย

โจวฮุ่ยเหม่ยก็ควงแขนข่งเหวินหลี่เดินตามหลังทั้งสองคนอยู่ พลางกระซิบกระซาบ "ตาแก่ข่ง คุณอย่าหาว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ พอมองจากข้างหลัง เสวี่ยเอ๋อร์กับเฉินจิ่งก็ดูสมกันดีอยู่นะ"

ทว่าพอพูดจบ โจวฮุ่ยเหม่ยก็รีบแย้งขึ้นมาทันควัน "แต่พอมองจากข้างหน้า ใครๆ ก็คงคิดว่าเป็นพี่สาวกับน้องชาย ไม่เหมือนคู่รักกันสักนิด"

ข่งเหวินหลี่ได้ยินก็เพียงแต่ยิ้มขำ ไม่ได้เอ่ยอะไร

เวลานี้ ข่งเสวี่ยปรึกษากับเฉินจิ่งเรียบร้อยแล้ว จึงหันกลับมาถาม "แม่คะ ในตลาดของเก่านี่ ร้านไหนค่อนข้างใหญ่แล้วก็ไว้ใจได้บ้างคะ"

โจวฮุ่ยเหม่ยนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "ร้านเป่ากู่ไจแล้วกัน ก่อนหน้านี้แม่ก็ซื้อของเก่าจากที่นั่นมาตั้งหลายชิ้น มีแต่ของดีๆ ทั้งนั้นเลยนะ"

เมื่อได้ยินคำนี้ รอยยิ้มบนใบหน้างดงามของข่งเสวี่ยพลันเจื่อนลง เธอหันไปกระซิบกับเฉินจิ่งเสียงเบา "เสี่ยวเฉิน ไปร้านเป่ากู่ไจไม่ได้นะ ร้านนั้นต้องเป็นพวกร้านย้อมแมวแน่ๆ ของเก่าที่แม่ฉันซื้อมามีแต่ของเก๊ทั้งนั้นเลย"

เธอคาดไม่ถึงเลยว่า พอเฉินจิ่งได้ยิน แววตากลับไหววูบอย่างมีเลศนัย ก่อนจะเอ่ยว่า "พี่เสวี่ย ไปร้านเป่ากู่ไจนี่แหละครับ ผมมีแผนแล้ว…"

จากนั้น เขาก็กดเสียงให้เบาลงอีก แล้วเล่าสิ่งที่คิดในใจให้ข่งเสวี่ยฟัง

"พี่เสวี่ย คิดว่ายังไงครับ"

ข่งเสวี่ยกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะหลุดขำพรืดออกมา "เสี่ยวเฉิน เพื่อจะเอาใจแม่ฉันเนี่ย เธอไม่ยอมปล่อยให้โอกาสหลุดมือไปเลยจริงๆ นะ"

"แน่นอนสิครับ ไม่เอาใจว่าที่แม่ยาย แล้วจะสู่ขอภรรยากลับบ้านได้ยังไงกันล่ะ" เฉินจิ่งเลิกคิ้วยิ้มกริ่ม

ข่งเสวี่ยได้ยินดังนั้นก็เม้มริมฝีปากเบาๆ พลอยเขินอายโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเอ่ยว่า "งั้นพวกเราไปร้านเป่ากู่ไจกัน"