บทที่ 93 เครื่องเคลือบสมัยเป่ยซ่ง

โจวฮุ่ยเหม่ยคุ้นเคยกับตลาดของเก่าเมืองอี๋เฉิงเป็นอย่างดี มีเธอนำทาง ไม่นานทั้งสี่คนก็มาถึงร้านเป่ากู่ไจ

เมื่อดูจากขนาด ร้านเป่ากู่ไจแห่งนี้นับเป็นหนึ่งในร้านของเก่าที่ใหญ่ที่สุดของตลาดนี้จริงๆ หน้าร้านกว้างขวาง ตกแต่งอย่างประณีตงดงาม ชั้นวางของโบราณในร้านตั้งเรียงกันหลายแถว ดูแล้วมีมากกว่าร้านน่าเป่าจวีเสียอีก

เวลานี้ในร้านยังมีลูกค้าอยู่พอสมควร เถ้าแก่กับพนักงานอีกสองสามคนกำลังคอยต้อนรับขับสู้

ทว่าพอพวกเฉินจิ่งก้าวเข้าไป ชายวัยห้าสิบกว่าปีที่ศีรษะเริ่มล้านเลี่ยนซึ่งเป็นเถ้าแก่ร้านพลันตาเป็นประกาย รีบเดินตรงปรี่เข้ามาต้อนรับทันที

"คุณนายโจว ยินดีต้อนรับครับๆ แหม ช่วงนี้คุณไม่ได้แวะมาพักใหญ่เลยนะเนี่ย" เถ้าแก่หัวล้านเอ่ยทักทายโจวฮุ่ยเหม่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

เมื่อเห็นว่าเถ้าแก่ผละจากลูกค้าคนอื่นมาต้อนรับตนโดยเฉพาะ โจวฮุ่ยเหม่ยก็อดกระหยิ่มใจไม่ได้ รู้สึกว่าตนเองช่างมีหน้ามีตายิ่งนัก

ส่วนเฉินจิ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ แววตากลับฉายรอยขบขันอย่างห้ามไม่อยู่ รอยยิ้มบนหน้าของเถ้าแก่หัวล้านนั่น เห็นได้ชัดว่ามองเห็นหมูตัวอ้วนพีวิ่งมาให้เชือดชัดๆ

คาดว่าว่าที่แม่ยายคนนี้คงเอาเงินมาประเคนให้ร้านเป่ากู่ไจไม่น้อยทีเดียว

พูดกันตามตรง ลูกค้าแบบโจวฮุ่ยเหม่ยที่ชอบสะสม ฐานะการเงินดี และที่สำคัญคือแทบไม่รู้เรื่องในวงการเลยนั้น นับเป็นกลุ่มลูกค้าที่พ่อค้าของเก่าทุกคนโปรดปรานที่สุด

"เถ้าแก่ซุน ช่วงนี้มีของเก่าอะไรเด็ดๆ เข้ามาบ้างไหมล่ะ" โจวฮุ่ยเหม่ยพยักหน้ารับ ก่อนจะเอ่ยถาม

เถ้าแก่ซุนรีบตอบรับทันควัน "มีสิครับ สองวันก่อนผมเพิ่งได้เครื่องเคลือบชั้นยอดมาใบหนึ่ง เป็นของยุคชุนฮว่าสมัยเป่ยซ่ง สภาพสวยสมบูรณ์มาก มูลค่าการสะสมสูงลิ่วเลยละครับ"

พอได้ยินว่าเป็นของเก่าสมัยเป่ยซ่ง โจวฮุ่ยเหม่ยก็หูผึ่งทันที "จริงเหรอ งั้นเอาออกมาให้ฉันดูหน่อยสิ"

"ได้เลยครับ คุณนายโจวรอสักครู่นะครับ" เถ้าแก่ซุนขานรับด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แล้วรีบหมุนตัวเดินกึ่งวิ่งไปหยิบเครื่องเคลือบชิ้นนั้นมา

ข่งเสวี่ยเดินเข้าไปใกล้โจวฮุ่ยเหม่ยแล้วกระซิบ "แม่ ไหนบอกจะให้เสี่ยวเฉินเลือกให้ไงคะ แม่ดูของพวกนี้ไม่เป็นสักหน่อย"

"แม่แค่ขอดูเฉยๆ น่า เครื่องเคลือบสมัยเป่ยซ่งเชียวนะ นับถึงตอนนี้ก็ตั้งกี่ร้อยปีเข้าไปแล้ว ดูไว้ประดับความรู้หน่อยจะเป็นไรไป" โจวฮุ่ยเหม่ยว่าพลางทำหน้าคาดหวังระคนยินดี

นี่คงเป็นลักษณะร่วมของคนที่ชอบสะสม คือมีความหลงใหลในสิ่งของที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนานเป็นพิเศษ

ข่งเสวี่ยได้ยินแล้วก็จนใจ ขณะกำลังจะพูดต่อ เฉินจิ่งก็เอ่ยขึ้นข้างๆ ว่า "พี่เสวี่ย ให้คุณน้าดูไปก่อนเถอะครับ บังเอิญผมก็อยากเห็นเครื่องเคลือบยุคชุนฮว่าสมัยเป่ยซ่งอยู่เหมือนกัน"

พอพูดถึงยุคชุนฮว่าสมัยเป่ยซ่ง ใบหน้าหล่อเหลาของเฉินจิ่งก็ปรากฏแววประหลาดพิกล

"เห็นไหม เฉินจิ่งเองก็อยากดู คนในวงการของเก่าย่อมเข้าใจความรู้สึกนี้ของแม่ แกไม่เข้าใจหรอก พ่อแกก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน" โจวฮุ่ยเหม่ยพยักหน้าพูดสนับสนุน

"ค่ะๆ พวกเราไม่เข้าใจทั้งนั้นแหละ มีแค่แม่กับเสี่ยวเฉินนั่นแหละที่เข้าใจกันที่สุด" ข่งเสวี่ยแกล้งทำเสียงอ่อนใจ แต่ดวงตาคู่สวยกลับฉายแววยินดี

เหตุผลง่ายนิดเดียว คำพูดเมื่อครู่ของโจวฮุ่ยเหม่ย เริ่มมีท่าทีเหมือนแม่ยายคุยกับลูกเขยขึ้นมาบ้างแล้ว

แม้โจวฮุ่ยเหม่ยอาจจะแค่หยิบยกเรื่องนี้มาเถียงเธอ แต่นี่ก็นับเป็นสัญญาณเริ่มต้นที่ดี

ไม่นานนัก เถ้าแก่ซุนก็ประคองกล่องกันกระแทกขนาดย่อมออกมา พาคนทั้งกลุ่มเดินไปที่ตู้เคาน์เตอร์ วางกล่องลงแล้วค่อยๆ เปิดออกอย่างระมัดระวัง

ภายในกล่องมีชามกระเบื้องเคลือบใบหนึ่งวางอยู่อย่างประณีต รูปทรงดูสง่างามภูมิฐาน ชโลมด้วยน้ำเคลือบสีขาวตลอดทั้งใบ แฝงความเรียบหรูดูสะอาดตา นอกจากนั้นก็ไม่มีลวดลายใดๆ อีก

มันคือชามกระเบื้องเคลือบขาวล้วนใบหนึ่ง

เถ้าแก่ซุนเริ่มเอ่ยแนะนำ "คุณนายโจวครับ ทราบไหมว่ายุคชุนฮว่าของสมัยเป่ยซ่งเนี่ยเป็นรัชศกของใคร นั่นคือยุคของพระอนุชาของจ้าวควงอิ้น ปฐมกษัตริย์ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ซ่ง และยังเป็นจักรพรรดิองค์ที่สองของราชวงศ์ซ่ง ซ่งไท่จง จ้าวเจี่ย ครับ"

"ซ่งไท่จงพระองค์นี้ไม่ธรรมดาเลยนะครับ ทรงปราบราชวงศ์เป่ยฮั่นจนสามารถรวบรวมแผ่นดินในยุคนั้นให้เป็นปึกแผ่นได้สำเร็จ เป็นกษัตริย์ที่มีพระปรีชาสามารถและเก่งกาจอย่างยิ่ง"

"ถ้าจะพูดไปแล้ว ยุคชุนฮว่านับถึงปัจจุบันนี้ก็เกือบพันปีแล้วนะครับ"

เถ้าแก่ซุนร่ายยาวเป็นฉอดๆ โจวฮุ่ยเหม่ยก็ตั้งอกตั้งใจฟังอย่างจริงจัง

ทว่าเฉินจิ่งที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ กลับยิ่งฟังก็ยิ่งส่ายหน้า เพราะเขามองชั้นเชิงของเถ้าแก่ร้านเป่ากู่ไจคนนี้ออกทะลุปรุโปร่ง ชัดเจนว่ากำลังเห็นโจวฮุ่ยเหม่ยเป็นเหยื่อหมูโง่ให้หลอกต้มชัดๆ

การแนะนำของเก่าน่ะ เขาแนะนำกันแบบนี้ที่ไหน?

จุดเด่นของตัวของเก่าเองไม่พูดถึงแม้แต่น้อย เอาแต่เล่าประวัติศาสตร์ เน้นย้ำแต่เรื่องความเก่าแก่ของยุคสมัย

อย่างที่เคยบอกไป คนส่วนใหญ่มีความเข้าใจเรื่องมูลค่าของของเก่าจำกัดอยู่แค่คำว่าเก่าแก่หรือไม่เท่านั้น มักคิดไปเองว่ายิ่งเก่ายิ่งมีราคา

พวกพ่อค้าของเก่าเวลาจะต้มคนนอกวงการ ก็มักจะจับจุดนี้มาขยี้ไม่หยุด เอาแต่ย้ำว่าของชิ้นนี้เก่าแก่เพียงใด รอดพ้นกาลเวลามาถึงปัจจุบันนี้ได้ยากเย็นแค่ไหน

ข่งเสวี่ยที่ยืนอยู่ข้างเฉินจิ่ง แม้จะไม่รู้เล่ห์เหลี่ยมเหล่านี้ดีนัก แต่เธอก็พอจะสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงกระซิบถาม "เสี่ยวเฉิน เครื่องเคลือบชิ้นนั้นไม่ใช่ของแท้ใช่ไหม"

เฉินจิ่งพยักหน้า "ไม่ใช่แน่นอนครับ"

แค่ฟังคำสาธยายของเถ้าแก่ซุน เขาก็ฟันธงได้โดยไม่ต้องมองด้วยซ้ำ ยิ่งไปกว่านั้น ชามใบนั้นมองปราดเดียวก็รู้ว่าเก๊ตาเปล่า

ทางด้านโจวฮุ่ยเหม่ยกลับเริ่มเคลิ้มตามคำพูดของเถ้าแก่ซุน เธอคิดว่าของเก่าสมัยเป่ยซ่ง เกือบพันปีมาแล้วเชียวนะ หายากขนาดนี้ ย่อมมีมูลค่าการสะสมสูงมากแน่นอน

"เถ้าแก่ซุน แล้วชามใบนี้ ขายยังไงล่ะ" โจวฮุ่ยเหม่ยอดถามไม่ได้

เถ้าแก่ซุนรีบฉีกยิ้มประจบ "คุณนายโจว คุณก็เป็นลูกค้าเก่าของร้านเป่ากู่ไจเรา ผมให้ราคาจริงใจเลย แปดหมื่นหยวนครับ ตัวเลขนี้มงคลด้วยนะ"

ข่งเสวี่ยขมวดคิ้วเรียวงาม เอ่ยขัดขึ้น "แม่ ไหนบอกว่าแค่มาดูไงคะ ทำไมจะซื้ออีกล่ะ"

โจวฮุ่ยเหม่ยตอบ "แม่ว่าชามใบนี้เข้าท่าดีออกนะ ยุคชุนฮว่าสมัยเป่ยซ่งเชียวนะ" เธอชะงักไปนิดหนึ่งแล้วเสริมขึ้นว่า "เสวี่ยเอ๋อร์ไม่ต้องห่วงนะ ชิ้นนี้แม่จ่ายเอง ไม่ให้เฉินจิ่งออกเงินหรอก"

เธอก็รู้สึกว่าของเก่าราคาแปดหมื่นหยวนมันแพงไปหน่อย จะให้เฉินจิ่งซื้อให้คงไม่เหมาะ

แต่ในใจโจวฮุ่ยเหม่ยเองก็อยากจะควักเงินซื้อไว้

ข่งเสวี่ยสูดหายใจเข้าลึกอย่างอ่อนใจ หันไปมองพ่อที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างๆ "พ่อ ช่วยพูดเตือนแม่หน่อยสิ อย่าให้แม่ซื้อเลย"

"ถ้าพ่อห้ามอยู่ จะรอมาจนถึงป่านนี้เหรอ" สำหรับเรื่องนี้ ข่งเหวินหลี่เองก็จนปัญญาเหมือนกัน

เรื่องการใช้ชีวิตประจำวัน โจวฮุ่ยเหม่ยแทบจะฟังเขาทุกเรื่อง เธอมีงานอดิเรกแค่เรื่องสะสมของเก่านี่เรื่องเดียว แถมปกติก็ใช้เงินเก็บส่วนตัวที่เธอสะสมไว้ ข่งเหวินหลี่จะไปหักหาญน้ำใจขัดขวางความชอบเพียงอย่างเดียวของคู่ชีวิตได้อย่างไร

แต่เมื่อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ยังเอ่ยเตือนออกมา "คุณ แปดหมื่นมันแพงไปหน่อยนะ"

โจวฮุ่ยเหม่ยยังไม่ทันได้พูดอะไร เถ้าแก่ซุนก็ชิงตัดหน้าก่อน "แปดหมื่นไม่แพงเลยนะครับคุณผู้ชาย นี่มันเครื่องเคลือบยุคชุนฮว่าสมัยเป่ยซ่งเชียวนะ มีมูลค่าการสะสมมหาศาล เก็บไว้สักสองสามปี ราคานี้อาจจะพุ่งไปถึงหลักแสนกว่าหยวนก็ได้ ผลตอบแทนสูงกว่าพวกผลิตภัณฑ์การเงินตั้งเยอะ"

"นั่นสิ" โจวฮุ่ยเหม่ยพยักหน้าเห็นพ้อง ทั้งยังหันไปทางเฉินจิ่งแล้วพูดว่า "พวกแกไม่รู้เรื่องหรอก แต่เฉินจิ่งต้องเข้าใจแน่ๆ ของเก่านี่มันก็คือการลงทุนอย่างหนึ่ง จริงไหมจ๊ะ"

เฉินจิ่งได้ยินดังนั้นก็นึกในใจว่าการมาร้านเป่ากู่ไจครั้งนี้ไม่ผิดหวังจริงๆ มีโอกาสได้ทำคะแนนกับว่าที่แม่ยายเข้าแล้ว

ทันใดนั้น เขาก็เอ่ยรับคำ "คุณน้าพูดถูกแล้วครับ ของเก่าเนี่ยจะเรียกว่าเป็นสินค้าเพื่อการลงทุนอย่างหนึ่งก็คงได้ แถมผลตอบแทนยังถือว่าดีทีเดียว"

พอเถ้าแก่ซุนได้ยินเขาพูดสนับสนุนแบบนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งกว้างขึ้น ทว่าประโยคถัดมาของเฉินจิ่งกลับทำให้รอยยิ้มนั้นชะงักไปเล็กน้อย

"แต่ว่านะเถ้าแก่ซุน ผมมีเรื่องหนึ่งที่สงสัยจริงๆ ไม่รู้ว่าคุณพอจะช่วยไขข้อข้องใจให้ผมหน่อยได้ไหม คุณบอกว่าชามใบนี้เป็นของยุคชุนฮว่าสมัยเป่ยซ่ง ไม่ทราบว่าคุณดูจากตรงไหนเหรอครับ"