บทที่ 94 ฟอนต์เหวยหร่วนหย่าเฮย

“คุณดูออกยังไงครับว่าชามใบนี้เป็นของยุคชุนฮว่าสมัยเป่ยซ่ง”

คำถามนี้ของเฉินจิ่ง เถ้าแก่ซุนยังไม่ทันตอบ โจวฮุ่ยเหม่ยก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน “ก็ดูจากตราประทับรัชศกไงล่ะ ชามใบนี้ต้องมีตราประทับอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นเถ้าแก่ซุนจะบอกชื่อรัชศกได้เป๊ะขนาดนี้เหรอ จริงไหมล่ะ?”

เถ้าแก่ซุนได้ยินก็พยักหน้ารับ พลางยิ้มประจบ “ใช่แล้วครับ คุณโจวเข้าใจอะไรปรุโปร่งจริงๆ”

พูดจบ เขาก็พลิกก้นชามกระเบื้องเคลือบขาวใบนั้นขึ้นมา เผยให้เห็นตราประทับรัชศกใต้ฐาน ตัวอักษรข่ายซูคำว่า ‘ซ่งชุนฮว่าเหนียนจื้อ’ เขียนได้เหลี่ยมคมสวยงาม ดูเข้าทีทีเดียว

“คุณผู้ชาย ลองดูตราประทับรัชศกนี่สิ ชามเคลือบขาวใบนี้เป็นของยุคชุนฮว่าสมัยเป่ยซ่งแท้ๆ ไม่มีปัญหาแน่นอน” เถ้าแก่ซุนเอ่ยสำทับ

เฉินจิ่งเห็นตราประทับนั้นแล้วก็แทบจะกลั้นขำไม่อยู่

“เถ้าแก่ซุน คุณแน่ใจนะ?”

“แน่ใจสิ มีอะไรให้ไม่แน่ใจกันล่ะ?” เถ้าแก่ซุนมองเฉินจิ่งด้วยความกังขา ก่อนจะเอ่ยว่า “คุณผู้ชาย คุณไม่รู้เรื่องของเก่าหรอก งั้นผมก็คงไม่คุยอะไรยาวๆ ให้เสียเวลาแล้วนะ”

โจวฮุ่ยเหม่ยได้ยินดังนั้นก็ชำเลืองมองเฉินจิ่ง แววตาเผยความกังขาปนประหลาดใจ ในใจคิดว่า ‘ไหนว่าเฉินจิ่งสายตาประเมินของเฉียบขาดนักไง ทำไมกระทั่งความรู้พื้นฐานพวกนี้ยังไม่รู้ หรือว่าที่เขาช้อนของดีราคาถูกได้ก่อนหน้านี้จะเป็นแค่เรื่องดวงดีจริงๆ?’

“คุณโจวครับ ถ้าคุณตกลงจะรับ ผมจะได้แพ็กลงกล่องให้เลย” เถ้าแก่ซุนหันไปพูดกับโจวฮุ่ยเหม่ยอีกรอบ

“ฉันรับอยู่แล้ว…” โจวฮุ่ยเหม่ยเกือบจะเอ่ยปากตกลง ทว่าเฉินจิ่งก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าวพลางเอ่ยขัด “คุณน้าครับ ชามกระเบื้องเคลือบขาวใบนี้เป็นของปลอม คุณน้าอย่าซื้อเลยครับ”

ชามกระเบื้องเคลือบขาวใบนี้เป็นของปลอม

เมื่อคำพูดนี้ของเฉินจิ่งหลุดออกมา โจวฮุ่ยเหม่ยก็ชะงักไปเล็กน้อย ข่งเหวินหลี่มีสีหน้าสนใจใคร่รู้ ส่วนข่งเสวี่ยกลับระบายยิ้มเต็มดวงหน้า

ข่งเสวี่ยเชื่อมั่นในสายตาการประเมินของเฉินจิ่งอยู่แล้ว ในเมื่อเขาบอกว่าเป็นของปลอม มันก็ต้องเป็นของปลอมอย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่เธอบอกว่าไม่อยากมาที่ร้านเป่ากู่ไจแห่งนี้ แต่เสี่ยวเฉินยืนกรานให้มา ก็เพราะเขามองทะลุว่าเถ้าแก่ร้านเป่ากู่ไจอาจจะใช้ของปลอมมาหลอกต้มตุ๋นแม่อีก เสี่ยวเฉินจึงอยากอาศัยจังหวะนี้ทำให้ท่าทีของแม่ที่มีต่อเขาเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น

พูดอีกอย่างก็คือ อาศัยโอกาสนี้ทำคะแนนสร้างความประทับใจนั่นเอง

แล้วตอนนี้ก็เป็นไปตามที่เสี่ยวเฉินคาดไว้จริงๆ เถ้าแก่ซุนแห่งร้านเป่ากู่ไจเป็นฝ่ายหยิบยื่นโอกาสทำคะแนนมาประเคนให้ถึงมือ

“เฉินจิ่ง เรื่องนี้จะมาพูดซี้ซั้วไม่ได้นะ” โจวฮุ่ยเหม่ยเอ่ยขึ้นก่อนพลางขมวดคิ้วแน่น

ส่วนเถ้าแก่ซุนยิ่งชักสีหน้าบึ้งตึงแล้วสวนกลับ “คุณผู้ชาย พูดจามั่วซั่วแบบนี้มันใส่ร้ายป้ายสีทำลายชื่อเสียงร้านเป่ากู่ไจของผมชัดๆ”

เฉินจิ่งหัวเราะเบาๆ “เถ้าแก่ซุน ชื่อเสียงร้านเป่ากู่ไจของคุณน่ะ ผมใส่ร้ายไม่ได้หรอก มีแต่ตัวคุณเองนั่นแหละที่จะทำลายมัน”

หยุดไปนิดหนึ่ง เฉินจิ่งก็ไม่คิดจะเสียเวลาต่อล้อต่อเถียง หันไปมองโจวฮุ่ยเหม่ยแล้วอธิบาย “คุณน้าครับ ความจริงแล้วเจ้าเครื่องเคลือบสีขาวที่อ้างว่าเป็นของยุคชุนฮว่าสมัยเป่ยซ่งชิ้นนี้ ผมไม่ต้องเพ่งดูเนื้อใกล้ๆ ด้วยซ้ำ ก็รู้แล้วว่าเป็นของปลอม”

“ปัญหามันอยู่ที่ตราประทับรัชศกชุนฮว่านี่แหละครับ การนำชื่อรัชศกมาทำเป็นตราประทับเพิ่งจะเริ่มแพร่หลายในรัชกาลหย่งเล่อและเซวียนเต๋อของราชวงศ์หมิง ราชวงศ์ก่อนหน้านั้นไม่มีทางที่จะมีของโบราณที่มีตราประทับรัชศกปรากฏขึ้นมาได้หรอกครับ”

ตราประทับใต้ฐาน หรือที่เรียกว่าเหนียนขว่าน คือการเขียนชื่อรัชศกของจักรพรรดิองค์นั้นๆ ลงบนจุดศูนย์กลางของก้นภาชนะ กลางตัว หรือขอบปากของเครื่องกระเบื้องในยุคโบราณ เช่น ต้าหมิงหย่งเล่อเหนียนจื้อ เพื่อใช้เป็นเครื่องหมายบอกศักราช หรือก็คือบอกว่าสร้างขึ้นมาเมื่อใด

แน่นอนว่าตราประทับรัชศกยังแบ่งย่อยออกเป็นตราเตาหลวงที่เผาสำหรับราชสำนัก ตราเตาชาวบ้านที่เผาโดยเอกชน และตราประทับเบ็ดเตล็ดอื่นๆ อีกมากมาย…

เครื่องกระเบื้องที่มีตราประทับพวกนี้ เนื่องจากระบุช่วงเวลาที่สร้างขึ้นได้อย่างแม่นยำ มูลค่าจึงมักจะสูงกว่าทั่วไป นั่นจึงทำให้พวกทำของปลอมชอบที่จะใส่ตราประทับลงบนของเก๊

แต่ประเด็นคือ คนทำของปลอมบางคนกลับไม่รู้ว่าตราประทับรัชศกนั้นในยุคก่อนราชวงศ์หมิงไม่มีอยู่จริง ดังนั้นจึงมีตราประทับรัชศกของสมัยซ่ง หรือแม้กระทั่งสมัยถัง สมัยฮั่น โผล่ออกมาเต็มไปหมด

และที่พิลึกพิลั่นยิ่งกว่านั้นก็คือ ตราประทับบางอันไม่เพียงแต่ยุคสมัยจะมั่ว แม้แต่ตัวอักษรก็ยังผิดเพี้ยน ถึงขนาดมีฟอนต์เหวยหร่วนหย่าเฮยโผล่มาบนของโบราณ เรียกว่าพิลึกจนกู่ไม่กลับ เพี้ยนจนน่าหัวร่อ

เมื่อได้ยินแบบนั้น โจวฮุ่ยเหม่ยก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามในหัว เอ่ยถามอย่างกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ “เฉินจิ่ง ที่เธอพูดมานี่เรื่องจริงหรือเรื่องโกหกเนี่ย?”

ในขณะที่เธอครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ เถ้าแก่ซุนที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับหน้าถอดสี สายตาที่มองเฉินจิ่งเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง ดูเหมือนเขาจะคาดไม่ถึงเลยว่าไอ้หนุ่มที่อายุน้อยขนาดนี้จะรู้ลึกรู้จริงเรื่องตราประทับรัชศกถึงขั้นนี้

ที่น่าเอ่ยถึงก็คือ นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินจิ่งไม่ได้พึ่งพาดวงตาวิเศษ แต่ประเมินของเก่าสำเร็จได้ด้วยความรู้ความสามารถของตนเองล้วนๆ

เหตุผลก็มีหลายอย่าง ประการแรกคือตำหนิของเครื่องกระเบื้องเคลือบขาวชิ้นนี้มันโจ่งแจ้งเกินไป ประการที่สองคือเครื่องกระเบื้องถือเป็นของยอดนิยมในวงการของเก่าอยู่แล้ว ปกติเฉินจิ่งจึงเน้นศึกษาความรู้เกี่ยวกับการประเมินเครื่องกระเบื้องมากที่สุด ย่อมต้องรู้เรื่องราวเกี่ยวกับตราประทับรัชศกเป็นอย่างดี

ทว่าไม่ว่าจะอย่างไร การประเมินของได้ด้วยตัวเองเป็นครั้งแรกก็ยังเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่งสำหรับเฉินจิ่ง เพราะนี่เปรียบเสมือนก้าวแรกของเขา และจะไม่ใช่ก้าวสุดท้ายอย่างแน่นอน

“เถ้าแก่ซุน ทำไมคุณเงียบไปล่ะ?”

ถึงตอนนี้ โจวฮุ่ยเหม่ยก็สังเกตเห็นท่าทีผิดปกติของเถ้าแก่ซุน จึงหันไปซัก

เถ้าแก่ซุนมีสีหน้ากระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง ทว่าไม่ได้ตอบคำถามเธอ แต่กลับหันไปถามเฉินจิ่งแทน “น้องชายคนนี้…ก็เป็นคนในวงการเหมือนกันงั้นเหรอ?”

คนที่รู้ลึกเรื่องตราประทับรัชศกขนาดนี้ โดยพื้นฐานก็มีแต่คนในวงการเท่านั้น

ดังนั้น แม้เถ้าแก่ซุนจะเอ่ยถาม แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความมั่นใจอยู่ในที

เฉินจิ่งไม่ได้ตอบ ใบหน้าหล่อเหลาเพียงประดับรอยยิ้มบางๆ ถือเป็นการบอกเป็นนัยว่าทุกสิ่งเข้าใจตรงกันโดยไม่ต้องพูดออกมา

“ที่แท้ก็คนกันเองในวงการนี่เอง งั้นน้องชายก็ไม่น่าปิดปากเงียบแต่แรกเลย ไม่อย่างนั้น…” เถ้าแก่ซุนพูดพลางรีบปิดฝากล่องป้องกันที่ใส่ชามกระเบื้องเคลือบขาวเอาไว้

โจวฮุ่ยเหม่ยเห็นกิริยาท่าทางแบบนั้นเข้าก็กระจ่างแจ้งแก่ใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เธอโมโหจนแทบควันออกหู เอ่ยปากว่า “เถ้าแก่ซุน! คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง ไม่อย่างนั้นอะไร? ไม่อย่างนั้นคุณก็คงเอาของปลอมมาหลอกขายให้ฉันสำเร็จไปแล้วใช่ไหม!”

ได้ยินเข้า เถ้าแก่ซุนก็ยิ่งกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “คุณโจวครับ คือผม…” การโดนเฉินจิ่งที่เป็นคนในวงการแฉต่อหน้าแถมเมื่อครู่ยังคุยโวโอ้อวดไว้เสียดิบดี ตอนนี้จึงไม่รู้จริงๆ ว่าจะแถต่ออย่างไร

ที่สำคัญคือ เขารู้ดีว่าครอบครัวของโจวฮุ่ยเหม่ยมีหน้ามีตาและมีเส้นสายในเมืองอี๋เฉิงอยู่พอสมควร จึงไม่กล้าถึงขั้นฉีกหน้าไม่ยอมรับ

“คือว่า น้องชายคนนี้เป็นอะไรกับคุณโจวหรือครับ? ถ้ารู้ว่าพาเขามาด้วยแต่แรกก็คงดี” เถ้าแก่ซุนคนนี้ไม่ใช่คนดีอะไรเลยจริงๆ คำพูดคำจานี้กลายเป็นว่าแอบโยนความผิดให้โจวฮุ่ยเหม่ยเสียอย่างนั้น

โจวฮุ่ยเหม่ยโมโหจนแทบอกแตก พอได้ยินคำถามนี้ก็ไม่ได้คิดหน้าคิดหลัง หลุดปากตอบไปตามสัญชาตญาณ “เขาเป็นลูกเขย…” พอหลุดคำพูดออกไป เธอก็ได้สติขึ้นมาทันควัน รีบแก้คำพูดใหม่อย่างรวดเร็ว “เขาเป็นอะไรกับฉันมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย! คุณอย่ามาเปลี่ยนเรื่อง รีบอธิบายมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ของที่ฉันเคยซื้อจากร้านคุณไปตั้งเยอะตั้งแยะน่ะ เป็นของปลอมทั้งหมดเลยใช่ไหม!”

แม้ประโยคแรกเธอจะพูดไม่จบ แต่ใครๆ ก็ฟังออกได้อย่างง่ายดายว่าคำที่เว้นไปนั้นคือ “เขาเป็นลูกเขยฉัน”