บทที่ 95 แทงถูกจุดตาย

คำตอบโดยไม่ทันคิดของโจวฮุ่ยเหม่ย ทำให้เฉินจิ่งกับข่งเสวี่ยหันมาสบตากันแล้วแอบยิ้มอย่างรู้ใจ

ที่ตั้งใจแวะมาร้านเป่ากู่ไจ ก็เพื่อผลลัพธ์แบบนี้นี่แหละ ได้แค่นี้ก็ถือว่าคุ้มค่าเกินพอแล้ว

"คุณนายโจวครับ พูดแบบนี้ได้ยังไง ของปลอมไม่ปลอมอะไรกัน ในวงการของเก่าไม่มีคำพูดแบบนั้นหรอกครับ ของพวกนี้มีแค่เก่าหรือใหม่ ไม่ได้แบ่งว่าจริงหรือเก๊สักหน่อย"

เถ้าแก่ซุนยังคงยิ้มหน้าระรื่นแบบคนไร้ยางอาย ไม่นึกเลยว่าจะกล้าพ่นคำพรรค์นี้ออกมาได้

โจวฮุ่ยเหม่ยถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความโมโหจัด "ความหมายของแกก็คือ ยอมรับแล้วใช่ไหมว่าของที่เคยขายให้ฉันเมื่อก่อนเป็นของปลอมทั้งหมด? ดี ดีจริงๆ!"

"คุณนายโจวครับ ตอนนั้นผมก็ไม่ได้บังคับให้คุณซื้อเสียหน่อย" เถ้าแก่ซุนตั้งใจจะเล่นแง่หน้าด้านๆ ให้ถึงที่สุด เพราะเขามั่นใจว่าตนเองไม่ผิด ของที่เคยขายให้โจวฮุ่ยเหม่ยไป ล้วนเกิดจากความพึงพอใจของทั้งสองฝ่ายทั้งนั้น

นี่แหละคือความลึกล้ำของวงการของเก่า ของชิ้นหนึ่งจะแท้หรือเก๊ แท้จริงแล้วไม่มีบรรทัดฐานที่แน่นอน หากตาไม่ถึงจนดูพลาดขึ้นมา ก็ได้แต่ก้มหน้ารับกรรมไปเอง

โจวฮุ่ยเหม่ยโมโหจนหายใจหอบถี่ ทว่าชั่วขณะนั้นกลับจนปัญญาจะหาคำพูดมาเถียงเถ้าแก่ซุนได้

จังหวะนั้นเอง เฉินจิ่งก็ก้าวออกมายืนบังข้างหน้าโจวฮุ่ยเหม่ย บนใบหน้ามีรอยยิ้มเย็นชา "เถ้าแก่ซุน ผมเห็นว่าร้านเป่ากู่ไจของเถ้าแก่กิจการดูรุ่งเรืองดีนี่ครับ แต่ถ้าเกิดมีข่าวแพร่ออกไปว่าทางร้านเจตนาขายแต่ของปลอมให้ลูกค้า ไม่รู้ว่าหลังจากนี้การค้าจะยังดีแบบนี้อยู่อีกไหมนะ?"

คำพูดของเขาแทงทะลุจุดตายของเถ้าแก่ซุนเข้าอย่างจัง

คนทำมาค้าขาย สิ่งสำคัญที่สุดก็คือความน่าเชื่อถือ ไม่ว่าจะทำธุรกิจอะไรก็ตาม

บางเรื่องแอบทำได้ แต่ห้ามให้คนอื่นจับได้ หรืออย่างน้อยก็ต้องไม่ปล่อยให้กลายเป็นเรื่องใหญ่โต ยิ่งเป็นร้านของเก่าด้วยแล้ว หากเสียชื่อเรื่องขายของปลอม ต่อไปใครจะกล้าเดินเข้ามาซื้อของอีก

เพราะนอกจากพวกพ่อค้าของเก่าแล้ว บรรดานักสะสมส่วนใหญ่ก็ไม่ได้มีสายตาเฉียบแหลมอะไรนัก อุตส่าห์ยอมควักเงินซื้อของจากร้าน ก็ย่อมไม่อยากได้ของปลอมกลับไปทั้งนั้น

พอได้ยินแบบนี้ สีหน้าของเถ้าแก่ซุนก็ชะงักค้างไปทันที

คนระดับข่งเหวินหลี่ย่อมเข้าใจสถานการณ์ได้ในพริบตา จึงพูดขึ้นมาลอยๆ ว่า "พอดีผมเองก็รู้จักเพื่อนฝูงในแวดวงสื่ออยู่บ้างเหมือนกัน"

คำพูดเรียบง่ายเพียงประโยคเดียว ยิ่งทำให้สีหน้าของเถ้าแก่ซุนดูไม่ได้เข้าไปใหญ่

แม้จะพอรู้ว่าตระกูลข่งมีภูมิหลังไม่ธรรมดา แต่เขาก็มั่นใจว่าตนเองมีพรรคพวกในเมืองอี๋เฉิงอยู่พอตัว ถึงไม่อยากมีเรื่องกับตระกูลข่ง แต่ก็ใช่ว่าใครจะมารังแกได้ง่ายๆ

ทว่าเขากลับคาดไม่ถึงเลยว่าเฉินจิ่งจะงัดไม้นี้มาเล่นงาน หากเรื่องนี้บานปลายจนเป็นข่าวใหญ่โตขึ้นมาจริงๆ ตนเองคงจบเห่แน่

ที่สำคัญคือ เรื่องนี้ขยับจุดเดียวสะเทือนไปทั้งตัว

อย่างที่บอกไป ในวงการของเก่าจะมีคนแบบจ้าวเจิ้งสักกี่คน เถ้าแก่ซุนคนนี้ก็สันดานเดียวกับเกาฝูไม่มีผิด

หลายปีมานี้ ร้านเป่ากู่ไจหลอกขายของปลอมให้ลูกค้าไปตั้งเท่าไหร่ ส่วนใหญ่เป็นตาสียายสาไม่มีเส้นสาย แต่ที่พอมีอิทธิพลแบบโจวฮุ่ยเหม่ยก็มีไม่น้อย หากข่าวนี้รั่วไหลออกไป ต่อไปเขาคงหมดทางหากินในเมืองอี๋เฉิงเป็นแน่

"คุณนายโจวครับ เอาอย่างนี้แล้วกัน ของเก่าทั้งหมดที่คุณเคยซื้อไปจากผม ผมยินดีคืนเงินให้ทั้งหมดเลย"

หลังจากชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว สุดท้ายเถ้าแก่ซุนก็ไม่กล้าเสี่ยงให้เรื่องลุกลาม จึงได้แต่กัดฟันเอ่ยปาก

ได้ยินดังนั้น สีหน้าของโจวฮุ่ยเหม่ยก็ยังบึ้งตึงอยู่ "ถ้าไม่ใช่เพราะไม่มีหลักฐาน คนต้มตุ๋นอย่างแก ฉันจะฟ้องให้ติดคุกหัวโตไปเลย!"

นี่แหละคือวงการของเก่า ของที่ซื้อขายกันไม่มีราคากลางตายตัว ช่องว่างทางกฎหมายจึงคลุมเครือเหลือเกิน หากไม่ใช่เพราะเหตุนี้ คนพรรค์เกาฝูหรือเถ้าแก่ซุนคงไม่มีที่ยืนมาจนถึงทุกวันนี้หรอก

ข่งเหวินหลี่จึงเอ่ยปราม "เอาเถอะน่า ถ้าไม่ใช่เพราะเสี่ยวเฉินมาด้วย เงินที่เสียไปเมื่อก่อนคงสูญเปล่าไปหมดแล้ว ตอนนี้ได้เงินคืนมาก็ดีถมไป"

คำพูดนี้ถือเป็นการยอมรับข้อเสนอของเถ้าแก่ซุน ส่วนข้อเรียกร้องอื่นที่นอกเหนือจากนี้ เช่น ค่าเสียหายเพิ่มเติม ข่งเหวินหลี่ไม่ได้เอ่ยถึง

ช่วยไม่ได้ คนทำงานสายการเมืองก็เป็นแบบนี้ อะไรที่ล้ำเส้นเกินไปย่อมไม่สะดวกจะพูดตรงๆ

"ฮึ!" โจวฮุ่ยเหม่ยแค่นเสียงในลำคอ ถลึงตาใส่เถ้าแก่ซุน "งั้นก็รีบเอาเงินคืนมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!"

อันที่จริงในใจเถ้าแก่ซุนกำลังหลั่งเลือด เงินที่เข้ากระเป๋าไปแล้วกลับต้องคายออกมาจนหมด ความรู้สึกนี้มันทรมานใจที่สุด และนี่ยังเป็นครั้งแรกในชีวิตของเขาอีกด้วย

โบราณว่าไว้ เดินริมตลิ่งบ่อยๆ มีหรือรองเท้าจะไม่เปียกน้ำ

มาเจอเฉินจิ่งเข้า เถ้าแก่ซุนก็ทำได้เพียงก้มหน้ารับชะตากรรม หรือจะพูดอีกอย่างก็คือกฎแห่งกรรมตามทัน คนทำชั่วไว้เยอะ ย่อมต้องเจอผีหลอกเข้าสักวัน

จากนั้น เถ้าแก่ซุนจึงเปิดดูประวัติการซื้อขายทั้งหมดกับโจวฮุ่ยเหม่ย แล้วโอนเงินที่เธอเคยจ่ายไปตลอดหลายปี คืนให้ทั้งหมดสองแสนเก้าหมื่นแปดพันหยวน

เงินตั้งมากมายขนาดนี้ แต่กลับได้ของเก๊ล้วนๆ คิดดูก็รู้ว่าโจวฮุ่ยเหม่ยจะเดือดดาลขนาดไหน

"เสี่ยวเฉิน คราวนี้แม่คงมองเธอเปลี่ยนไปแน่ๆ จ้ะ" ข่งเสวี่ยที่ยืนมองอยู่ข้างๆ แอบกระซิบกระซาบ ใบหน้างดงามผุดผาดเต็มไปด้วยรอยยิ้มดีใจ

เฉินจิ่งเองก็พลอยยิ้มอย่างมีความสุขไปด้วย การเอาชนะใจว่าที่แม่ยายได้ ย่อมเป็นเรื่องน่ายินดีอยู่แล้ว

ว่าไปแล้ว ผู้ชายส่วนใหญ่ก็ต้องผ่านจุดนี้กันทั้งนั้น ไม่นั่งดื่มเหล้าเอาใจพ่อตา ก็ต้องหาทางประจบแม่ยาย

"ต่อไปฉันจะไม่เหยียบเข้ามาซื้อของที่ร้านแกอีกแล้ว!" โจวฮุ่ยเหม่ยได้รับเงินคืนแล้ว แต่สีหน้ายังบึ้งตึงด้วยความโมโห ก่อนจะทิ้งท้ายไว้อย่างเจ็บแสบ

เถ้าแก่ซุนได้แต่หัวเราะเจื่อนๆ ไม่กล้าตอบโต้อะไร แต่ในใจคงก่นด่าไปถึงไหนต่อไหนแล้ว หากไม่ใช่เพราะกลัวเรื่องจะแดงขึ้นมา เขาไม่มีทางยอมอ่อนข้อแบบนี้แน่

"เสี่ยวเฉิน ไปกันเถอะ เราเปลี่ยนไปดูร้านอื่นดีกว่า" ข่งเสวี่ยคล้องแขนเฉินจิ่งพลางชวน

เฉินจิ่งพยักหน้า ขณะกำลังจะก้าวเท้าออกจากร้านเป่ากู่ไจ จู่ๆ ก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้

ดูเหมือนจะผ่านไปเจ็ดวันแล้วนับจากที่เขาใช้พลังสัญชาตญาณลึกลับของดวงตาวิเศษประเมินของล้ำค่าครั้งก่อน ช่วงสองวันนี้มัวแต่ว้าวุ่นเรื่องมาบ้านข่งเสวี่ยจนลืมเสียสนิท

'ลองใช้ดูตอนนี้เลยดีไหมนะ' ความคิดนี้ผุดวาบขึ้นมาในหัว

เขาเคยลองใช้ที่ถนนของเก่าเมืองชางเฉิงมาสองครั้งแต่ก็คว้าน้ำเหลว คาดว่าในช่วงสั้นๆ คงยากจะเจอของดีราคาถูกให้ช้อนเก็บได้อีก

ทว่าตลาดของเก่าเมืองอี๋เฉิงแห่งนี้ แม้จะไม่ใหญ่นัก แต่สำหรับพลังสัญชาตญาณลึกลับแล้ว ที่นี่ถือเป็นดินแดนบริสุทธิ์ที่ยังไม่เคยลองใช้เลยสักครั้ง น่าจะทดสอบดูได้

ที่สำคัญคือ ยิ่งใช้เร็วเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้พลังสัญชาตญาณลึกลับเริ่มนับถอยหลังเพื่อใช้งานในครั้งต่อไปได้เร็วขึ้นเท่านั้น

ต้องบอกว่า เฉินจิ่งจับจุดได้ตั้งแต่ตอนทดสอบสองครั้งแรกแล้วว่า พลังสัญชาตญาณลึกลับนี้ไม่เหมือนกับโควตาการประเมินประจำวัน หากไม่เปิดใช้งาน มันก็จะคงอยู่ตลอด แต่เมื่อใดที่ใช้งาน ไม่ว่าจะตั้งใจหรือบังเอิญ มันจะเข้าสู่ช่วงคูลดาวน์ และต้องรออีกเจ็ดวันเต็มจึงจะใช้ได้ใหม่อีกหน

คิดได้ดังนั้น เฉินจิ่งจึงไม่ลังเลอีกต่อไป เขาทำจิตใจให้ว่างเปล่า แล้วกระตุ้นเปิดใช้พลังสัญชาตญาณลึกลับทันที

และคราวนี้ ทันทีที่กระแสสัญชาตญาณอันลึกลับแล่นพล่านเข้ามาในอก สายตาของเฉินจิ่งก็เบนวับไปยังตู้โชว์ลายโบราณที่ทางร้านเป่ากู่ไจใช้จัดวางเครื่องหยกโดยเฉพาะ แล้วหยุดลงที่ชิ้นหนึ่งอย่างแม่นยำ

เฉินจิ่งถึงกับยืนอึ้งไปเล็กน้อย

ในร้านเป่ากู่ไจนี่ มีของดีราคาถูกให้ช้อนเก็บจริงๆ งั้นเหรอ!?

มันไม่น่าเป็นไปได้ ของในร้านขายของเก่า ของเก๊ก็ว่าไปอย่าง แต่ของแท้ล้วนตั้งราคาขายไว้ชัดเจน แทบไม่มีช่องว่างให้ช้อนของดีราคาถูกได้เลย

เดี๋ยวก่อน…

เฉินจิ่งพลันนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง แววตาจึงเริ่มทอประกายแห่งความคาดหวังขึ้นมาทันใด