บทที่ 96 ป้ายหยกจูหลง เลียนแบบวัฒนธรรมหงซาน ยุคเจิ้งเต๋อ สมัยราชวงศ์หมิง

เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่างขึ้นมา เฉินจิ่งก็หันหลังเดินตรงไปยังชั้นวางโบราณวัตถุที่จัดแสดงเครื่องหยกของร้านเป่ากู่ไจทันที

ข่งเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย "เสี่ยวเฉิน มีอะไรเหรอ"

เฉินจิ่งยังพูดอะไรมากไม่ได้ในตอนนี้ จึงได้แต่กระซิบบอก "ผมเจอของน่าสนใจเข้าน่ะครับ"

เมื่อเห็นท่าทางของเสี่ยวเฉิน ข่งเสวี่ยก็เดาอะไรบางอย่างออกได้ทันที เธอพยักหน้าเงียบๆ แล้วก้าวตามไปข้างๆ โดยไม่ซักไซ้ไล่เลียงอะไรอีก

โจวฮุ่ยเหม่ยที่กำลังเดินฟึดฟัดจะออกจากร้าน พอเห็นทั้งสองคนเดินย้อนกลับไปก็เอ่ยถามอย่างแปลกใจ "เสวี่ยเอ๋อร์ พวกเธอจะทำอะไรกันน่ะ"

ข่งเสวี่ยกะพริบตาปริบๆ ตอบเพียงว่า "แม่คะ ไม่มีอะไรหรอก เสี่ยวเฉินแค่อยากดูของนิดหน่อยค่ะ"

"จะดูอะไรกันนักหนา ร้านนี้มันร้านต้มตุ๋นชัดๆ มีแต่ของปลอมทั้งนั้น ไปดูร้านอื่นเถอะ" ตอนนี้โจวฮุ่ยเหม่ยอยากจะจุดไฟเผาร้านเป่ากู่ไจให้วอดวายเสียจริง น้ำเสียงจึงห้วนกระด้างไม่ไว้หน้าใคร

เถ้าแก่ซุนได้ยินเข้าก็อดรนทนไม่ไหว โต้กลับไปคำหนึ่ง "คุณนายโจว พูดแบบนี้ไม่ถูกนะครับ ร้านผมก็ยังมีของแท้อยู่เหมือนกัน"

"มีของแท้แล้วทำไมถึงเอาของปลอมมาหลอกขายฉันล่ะ ไอ้คนต้มตุ๋น!" โจวฮุ่ยเหม่ยด่ากราดด้วยความเดือดดาล

ข่งเหวินหลี่ก็เอ่ยเตือน "เถ้าแก่ซุน ผมขอเตือนคุณไว้คำหนึ่ง ทำชั่วไว้มากย่อมพินาศไปเอง ทำเรื่องไร้ยางอายไว้เยอะๆ จุดจบไม่สวยหรอกนะ"

เถ้าแก่ซุนไม่กล้าต่อปากต่อคำกับข่งเหวินหลี่มากนักจึงสงบปากสงบคำไป แต่ในใจกลับนึกเหยียดหยามคำพูดนั้น

จุดจบไม่สวยงั้นเหรอ? ฐานะกับร้านใหญ่โตของเขาทุกวันนี้ ก็มาจากการต้มตุ๋นหลอกลวงทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง ครั้งนี้ถ้าไม่ใช่เพราะเจอกับเฉินจิ่งที่ทั้งรู้ลึกในวงการแถมยังมีไหวพริบจับจุดตายของเขาได้ในพริบตา ป่านนี้เขาคงฟันเงินไปอีกแปดหมื่นหยวนแล้ว

อีกด้านหนึ่ง เฉินจิ่งเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของชิ้นที่สัญชาตญาณลึกลับชี้เป้า พลางกวาดสายตามองสำรวจ

มันคือป้ายหยกขนาดไม่ใหญ่นัก ผิวหน้าไม่มีลวดลายใดๆ งานขัดแต่งก็ดูค่อนข้างหยาบ เพียงแต่รูปทรงแปลกตา หัวกับหางโค้งมาจรดกัน ตรงกลางฉลุโปร่ง ดูคล้ายงูและคล้ายมังกร

หากดูจากรูปทรงอย่างเดียว นี่ควรจะเป็นป้ายหยกรูปมังกร ทว่าปัญหาก็คือนัยน์ตาและส่วนหัวของป้ายหยกชิ้นนี้กลับกลายเป็นหัวหมู

ร่างมังกรหัวหมู ช่างเป็นอะไรที่แปลกประหลาดจริงๆ

"เสี่ยวเฉิน ป้ายหยกชิ้นนี้ดูแปลกจัง" ข่งเสวี่ยที่ยืนมองอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ

เฉินจิ่งพยักหน้ารับ พลางยื่นมือไปหยิบป้ายหยกขึ้นมา สัมผัสแรกให้ความรู้สึกอุ่นปนเย็น น่าจะเป็นหยกแท้ไม่ผิดแน่ แต่เนื้อหยกดูแล้วอยู่ในระดับพอใช้ได้เท่านั้น ไม่อาจนับเป็นหยกชั้นยอดได้เลย

หากมองเพียงผิวเผิน ป้ายหยกหัวหมูตัวมังกรประหลาดชิ้นนี้คงมีมูลค่าไม่สูงนัก ถึงจะมีอายุอยู่บ้าง แต่ไม่มีลวดลายแกะสลักชั้นเลิศ เนื้อหยกก็งั้นๆ ประเมินราคาคงได้แค่ไม่กี่พันหยวน

ทว่านี่คือของที่สัญชาตญาณลึกลับพามาเจอ เฉินจิ่งย่อมไม่ตัดสินมันจากเพียงรูปลักษณ์ภายนอกอย่างแน่นอน

คนเรายังดูแต่ภายนอกไม่ได้ แล้วนับประสาอะไรกับโบราณวัตถุและเครื่องหยก

จากนั้น เฉินจิ่งจึงเปิดใช้งานดวงตาวิเศษประเมินของล้ำค่าทันที

แสงสีทองปรากฏขึ้น หมุนวนรอบป้ายหยกหัวหมูตัวมังกรอยู่สองสามรอบ ก่อนจะลอยกลับมาตรงหน้าของเฉินจิ่ง แล้วแปรเปลี่ยนเป็นตัวอักษรข้อมูลการประเมินทีละบรรทัด

'สิ่งนี้คือ: ป้ายหยกจูหลง เลียนแบบวัฒนธรรมหงซาน ยุคเจิ้งเต๋อ สมัยราชวงศ์หมิง'

'คุณค่าทางประวัติศาสตร์: หยกถือเป็นตัวแทนที่มีความสำคัญอย่างยิ่งในวัฒนธรรมหัวเซี่ย ชาวหัวเซี่ยมีความผูกพันและหลงใหลในหยกอย่างลึกซึ้ง โบราณกล่าวไว้ว่า: "หยก คือความงดงามแห่งหิน เพียบพร้อมด้วยคุณธรรมห้าประการ ผิวสัมผัสชุ่มชื้นอบอุ่น ดั่งวิถีแห่งความเมตตา"!'

'ราชวงศ์หมิงสืบทอดการเติบโตทางการค้าที่ก้าวกระโดดมาจากสมัยราชวงศ์ซ่ง สภาพเศรษฐกิจมั่งคั่งอย่างยิ่ง บนพื้นฐานของความมั่งคั่งนี้ การพัฒนาของเครื่องหยกในสมัยราชวงศ์หมิงจึงหลากหลายยิ่งขึ้น เมื่อมองในภาพรวม เครื่องหยกราชวงศ์หมิงค่อยๆ หลุดพ้นจากเอกลักษณ์ที่เน้นทั้งรูปทรงและจิตวิญญาณของยุคห้าราชวงศ์และสองราชวงศ์ซ่ง แล้วหันมาสร้างสรรค์ศิลปะที่เน้นงานแกะสลักอันประณีตและชูความวิจิตรงดงาม ทว่าป้ายหยกจูหลงชิ้นนี้กลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง'

'ป้ายหยกชิ้นนี้มีผิวสัมผัสหยาบกร้าน ทว่าในรายละเอียดของการแกะสลักส่วนหัวหมูกลับเผยให้เห็นความประณีตและชั้นเชิงอันเป็นเอกลักษณ์ของช่างฝีมือ ใบหูหมูคมชัด ดวงตาหมูเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา ฝีมือการแกะสลักระดับนี้เรียกได้ว่ายอดเยี่ยม จึงทำให้รู้ได้ว่าความหยาบกร้านโดยรวมของป้ายหยกนั้นเป็นความตั้งใจ เพื่อใช้ความดิบหยาบนี้เลียนแบบหยกรูปหมูมังกรในยุควัฒนธรรมหงซาน'

เมื่ออ่านข้อมูลการประเมินจบ มือของเฉินจิ่งที่กุมป้ายหยกจูหลงไว้ก็กระชับแน่นขึ้นทันที

สัญชาตญาณลึกลับไม่เคยพลาดจริงๆ ป้ายหยกชิ้นนี้มีค่าคู่ควรแก่การช้อนของดีราคาถูกโดยแท้!

"เสี่ยวเฉิน?" ข่งเสวี่ยจับสังเกตความผิดปกติของเฉินจิ่งได้อย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่งามจับจ้องมองเขาด้วยแววตาตั้งคำถาม

จะว่าไปแล้ว ช่วงเวลาที่สาวรุ่นพี่กับเด็กหนุ่มคนนี้ได้ใช้ร่วมกันไม่ได้ยาวนานนัก ยิ่งเวลาที่ตกลงคบหากันอย่างเป็นทางการยิ่งไม่ต้องพูดถึง ทว่าทั้งคู่กลับมีความเข้าใจกันอย่างน่าประหลาด

เหมือนอย่างในตอนนี้ เฉินจิ่งมองปราดเดียวก็เข้าใจความหมายในสายตาของข่งเสวี่ย

"พี่เสวี่ย เราต้องซื้อป้ายหยกชิ้นนี้ครับ" เฉินจิ่งกระซิบบอก

ได้ยินดังนั้น ข่งเสวี่ยก็เข้าใจทันทีว่าเสี่ยวเฉินกำลังตอบคำถามในใจเธอ ป้ายหยกหัวหมูตัวมังกรหน้าตาประหลาดชิ้นนี้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ขณะเดียวกันในใจของเธอก็พลันรู้สึกอบอุ่นระคนยินดีอย่างบอกไม่ถูก

เพียงแค่สบตา เสี่ยวเฉินก็เข้าใจความหมาย ความรู้สึกนี้ทำให้เธอนึกถึงบทกวีวรรคหนึ่งขึ้นมา

แม้ไร้ปีกวิหคบินเคียงคู่ แต่ใจรู้เชื่อมถึงกันเพียงสัมผัส

บางทีการที่เธอรอคอยมาจนถึงอายุยี่สิบแปดปี อาจเพื่อรอให้เด็กหนุ่มตรงหน้าคนนี้เติบโตขึ้นมาจริงๆ ก็ได้

เฉินจิ่งไม่ได้คิดอะไรฟุ้งซ่านไปไกล ผู้ชายมักจะใช้เหตุผลนำหน้าเสมอ เขาถือป้ายหยกไว้ในมือแล้วหันไปถามเถ้าแก่ซุน "ป้ายหยกชิ้นนี้ขายเท่าไหร่ครับ"

เถ้าแก่ซุนชะงักไปเล็กน้อย คาดไม่ถึงว่าเฉินจิ่งยังคิดจะซื้อของจากร้านเขาอีก

"เฉินจิ่ง เธอจะไปซื้อของร้านมันทำไม! พวกเราไปซื้อที่อื่นเถอะ" โจวฮุ่ยเหม่ยเอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจ

เฉินจิ่งอธิบายอะไรตอนนี้ไม่ได้ จึงเลือกที่จะนิ่งเงียบไม่ตอบคำถามของโจวฮุ่ยเหม่ย

ท่าทางแบบนั้นยิ่งทำให้โจวฮุ่ยเหม่ยโมโหเข้าไปใหญ่ เดิมทีเธอเพิ่งจะเปลี่ยนความรู้สึกที่มีต่อเฉินจิ่งให้ดีขึ้นมาได้เพราะเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่จู่ๆ เฉินจิ่งกลับจะมาซื้อของที่ร้านเป่ากู่ไจเสียนี่ ราวกับจงใจจะขัดคอเธออย่างไรอย่างนั้น

อารมณ์ของโจวฮุ่ยเหม่ยตอนนี้ยังไม่นิ่ง ข่งเสวี่ยกลัวว่าแม่จะหลุดพูดอะไรที่ไม่สมควรออกไปอีก จึงรีบเดินเข้าไปหาแล้วกระซิบข้างหูสองสามประโยค

โจวฮุ่ยเหม่ยฟังแล้ว สีหน้าก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นประหลาดใจระคนสงสัย จากนั้นก็เงียบเสียงลงไม่พูดอะไรอีก

เฉินจิ่งเห็นแบบนั้นก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขากลัวเหลือเกินว่าว่าที่แม่ยายจะโวยวายอะไรขึ้นมาจนทำให้เถ้าแก่ซุนหัวล้านนึกเอะใจ หากเขายังดึงดันจะซื้อป้ายหยกหัวหมูตัวมังกรชิ้นนี้ต่อไป

แน่นอนว่า โอกาสที่จะเป็นแบบนั้นมีน้อยมาก เพราะป้ายหยกหัวหมูตัวมังกรชิ้นนี้ค่อนข้างพิเศษ ถ้าไม่มีวิชาความรู้และชั่วโมงบินที่สูงพอก็ไม่มีทางมองออกหรอก

ความจริงก็เป็นเช่นนั้น แม้เถ้าแก่ซุนจะแปลกใจว่าทำไมเฉินจิ่งถึงยังอยากซื้อของร้านเขา แต่ก็ยอมเปิดราคาออกมา "นายก็เป็นคนในวงการ ฉันจะบอกราคาจริงให้แล้วกัน นี่เป็นหยกแท้ ดูแล้วมีอายุอยู่พอสมควร ห้าพันหยวน"

เฉินจิ่งยิ้มบางๆ แล้วตอบตกลงทันที "ตกลงครับ"

เมื่อเห็นอีกฝ่ายตกลงอย่างง่ายดาย เถ้าแก่ซุนก็เริ่มระแวงตามสัญชาตญาณ ทว่าพอก้มลงมองป้ายหยกที่เฉินจิ่งเลือก เขาก็รู้สึกว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

ป้ายหยกหัวหมูตัวมังกรชิ้นนี้อยู่กับเขามานานแล้ว ก่อนหน้านี้เคยประเมินเอง และเพื่อนฝูงในวงการของเก่าก็เคยช่วยดู ทุกคนต่างลงความเห็นว่าไม่ได้มีมูลค่าอะไรมากมาย เพราะผิวสัมผัสโดยรวมขัดหยาบๆ เนื้อหยกก็แค่พอใช้ได้

ดังนั้น ถึงแม้เถ้าแก่ซุนจะรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ยอมขายป้ายหยกหัวหมูตัวมังกรให้เฉินจิ่งแต่โดยดี เขาดูไม่ออกจริงๆ ว่ามันมีมูลค่าซ่อนอยู่ และในวงการของเก่านี้ก็คงมีน้อยคนนักที่จะมองมันทะลุปรุโปร่ง!