บทที่ 543 ชายหนุ่มพิลึก

เฉินจิ่งเท้าแขนทั้งสองข้างไว้ข้างศีรษะของข่งเสวี่ย ใบหน้าหล่อเหลาเปี่ยมด้วยรอยยิ้มพลางเอ่ย "พี่เสวี่ย ผมว่าพวกเขาไม่ได้พูดซี้ซั้วหรอกนะ"

เขาก็เคยเห็นรูปถ่ายสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของข่งเสวี่ยกับเพื่อนๆ มาบ้าง เมื่อเทียบกับความสวยสง่าอ่อนหวานเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวในตอนนี้ ข่งเสวี่ยวัยยี่สิบต้นๆ ในตอนนั้นดูสดใสน่ารักสะพรั่งกว่า แม้บุคลิกจะยังคงให้ความรู้สึกอ่อนโยนจับใจเหมือนเดิม แต่ก็มีเสน่ห์ที่ต่างไปจากตอนนี้จริงๆ

หากให้อธิบายสั้นๆ ข่งเสวี่ยในตอนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนภรรยาและแม่ที่เพียบพร้อม ทั้งสวย อ่อนหวาน และสง่างาม ราวกับสายลมยามค่ำคืนในฤดูใบไม้ผลิที่พัดโชยมาอย่างละมุนละไม ส่วนข่งเสวี่ยสมัยเรียนมหาวิทยาลัยนั้น ชวนให้นึกถึงรักแรกในวัยเรียนที่เติมเต็มทุกจินตนาการของชายหนุ่ม สดใสน่ารักจนยากจะถอนสายตา